-Προφητεία για τη ποίηση που βλέπετε να μας έρχεται?
-Οχι,δεν κάνω προφητείες.Δοκιμάζω με πολύ απλά μέσα να δώ τα πράγματα μέσα στο μέλλον.Απο μια άποψη-το ξέρουμε αυτό-η Ποίηση αγκαλιάζει όλα τα θέματα σε όλες τις εποχές.Άμα όμως προσέξετε καλύτερα,θα δείτε οτι πάντοτε υπάρχει,σε κάθε εποχή, κάποιο στοιχείο που βγαίνει πάνω απο όλα τα άλλα,που προεξέχει,και γίνεται αν μπορεί να πει κανείς,η α ι χ μ ή της ευαισθησίας της.Έτσι στην εποχή του Αρχιλόχου, η Ποίηση ήταν πολιτική.Στην εποχή του Ρωμανού θρησκευτική.Στον αιώνα του RONSARD,ιπποτικά ερωτική.Στα χρόνια του REMBAUD υποστασιακά επαναστατική.Φοβούμαι οτι σήμερα η Ποίηση ,κυλάει σαν μια απο εκείνες τις γυάλινες σφαίρες που χρησιμοποιούσαν οι πατέρες μας για τα χαρτιά των γραφείων τους, και που κυλούσαν όσο να βρούν τη πραγματική τους βάση.Δεν την έχει βρεί.Λέω...Μήπως η βάση αυτή είναι η Ποίηση που θα μπορούσε να γίνει δεκτή απο τη πλατωνική πολιτεία?Με τη διαφορά οτι πρέπει πρώτα να συννενοηθούμε επάνω στο νόημα που συμβολίζει για την εποχή μας ο όρος αυτός.Το δύσκολο είναι να πεί κανείς , οχι τι δ ε ν μάς χρειάζεται,αλλά τ ι μας χρειάζεται.Καιρός να το εννοήσουν οι νέοι που μάχονται με ανύπαρκτα θέματα.
-Για την ώρα, η εικόνα η ποιητική τη εποχής μας, μοιάζει να βρίσκεται στούς αντίποδες εκείνου που εννοείτε.
-Το ξέρω.Αλλά γιαυτό υπάρχει και η προοπτική, να περάσουμε απο τη μια στην αλλη,δύο έσχατες άκρες που αγγίζονται.Όπως απο την άκρη του μεγάλου πόνου της εποιχής,μπορεί πια να συναντήσουμε την ελπίδα.Και απο την εσχατιά των καταχρηστικών εκφράσεων,ένα λόγο, που η επιτυχία του να μην έγκειται στη πλειοδότηση.Θυμηθείτε το περίφημο "μυστήριο".Το πήραμε σαν υπόθεση σκηνοθεσίας,και λησμονήσαμε οτι αληθινό,είναι το μόνο μυστήριο που εξακολουθεί να μένει τέτοιο και μέσα στο απόλυτο φώς.Βλέπεται οτι δε μιλώ για αισιοδοξία η απαισιοδοξία.Για τον ποιητή οι διακρίσεις αυτές δεν υπάρχουν.Υπάρχει μόνο το τραγικό στοιχείο,που είναι μια ύψιστη αντρική στάση,και υπάρχει η πονολατρεία ,που είναι μια νευρωτική ηττοπάθεια.
Η συζήτηση αυτή έγινε τον Μάιο-Ιούνιο 1951 μεταξύ Ρώμης και Παρισίων. Αύριο η συνέχεια.
10/25/2007
Άγνωστη συζήτηση ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ-ΤΕΡΙΑΝΤ 8
-Εξόν και αν αυτό ειναι ο θάνατος...
-Στην ποίηση υπάρχει μια διάσταση χρόνου, οπου η ανάμνηση είναι μέλλον και το μέλλον ανάμνηση την ίδια στιγμή.Έννοια θανάτου δεν υπάρχει εκεί.
-Αν παρακολουθώ σωστά, την αποστολή του ποιητή αντιλαμβάνεστε σαν ένα σύνολο απο αντισυμβατικές ενέργειες,που ζητεί να αντιπαραθέσει στον άνθρωπο το ιδανικό του.
-Η επανάστασή μας , ειναι οτι μετακινούμε ολοένα προς τα εμπρός, το σημείο του ιδανικού κόσμου που κατεργάζονται οι επιστήμονες, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι.
-Ωστόσο μου εξομολογηθήκατε κάποτε οτι η ιδέα της πολιτείας δε σας είναι ξένη,κι' ακόμη οτι αποβλέπετε σε μια Ηθική, που οι άλλοι συνάδελφοί σας-απ'οσο ξέρω-μήτε στοχάζονται καθόλου να την αγγίξουν.
-Επειδή αποφεύγουνε όπως ο διάβολος το λιβάνι, έννοιες που κατάντησαν συμβατικές.Βέβαια,χρειάζεται κιόλας γιαυτό, κάποιο θάρρος . Μα σας είπα, το υπέρτατο θάρρος θα ήταν να τις ξαναπάρουνε αντισυμβατικά.Το ιδανικό, να τις υπαγορεύσουν στους άλλους ανθρώπους.Συμφιλίωση του ποιητή με την Πλατωνική πολιτεία.
-Προφητεία για τη ποίηση που βλέπετε να μας έρχεται?
-Στην ποίηση υπάρχει μια διάσταση χρόνου, οπου η ανάμνηση είναι μέλλον και το μέλλον ανάμνηση την ίδια στιγμή.Έννοια θανάτου δεν υπάρχει εκεί.
-Αν παρακολουθώ σωστά, την αποστολή του ποιητή αντιλαμβάνεστε σαν ένα σύνολο απο αντισυμβατικές ενέργειες,που ζητεί να αντιπαραθέσει στον άνθρωπο το ιδανικό του.
-Η επανάστασή μας , ειναι οτι μετακινούμε ολοένα προς τα εμπρός, το σημείο του ιδανικού κόσμου που κατεργάζονται οι επιστήμονες, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι.
-Ωστόσο μου εξομολογηθήκατε κάποτε οτι η ιδέα της πολιτείας δε σας είναι ξένη,κι' ακόμη οτι αποβλέπετε σε μια Ηθική, που οι άλλοι συνάδελφοί σας-απ'οσο ξέρω-μήτε στοχάζονται καθόλου να την αγγίξουν.
-Επειδή αποφεύγουνε όπως ο διάβολος το λιβάνι, έννοιες που κατάντησαν συμβατικές.Βέβαια,χρειάζεται κιόλας γιαυτό, κάποιο θάρρος . Μα σας είπα, το υπέρτατο θάρρος θα ήταν να τις ξαναπάρουνε αντισυμβατικά.Το ιδανικό, να τις υπαγορεύσουν στους άλλους ανθρώπους.Συμφιλίωση του ποιητή με την Πλατωνική πολιτεία.
-Προφητεία για τη ποίηση που βλέπετε να μας έρχεται?
10/24/2007
Άγνωστη συζήτηση ΕΛΥΤΗ-ΤΕΡΙΑΝΤ 7
Η κινούν τον πιο σιμά σ'αυτούς καθρέφτη, έτσι που να υποκαταστήσουν το είδωλό τους στο είδωλο του κόσμου-<η μεγάλη αυταπάτη>, ή επαναστατούν και τον τσακίζουν,<η αυτοκτονία>.
Ο ποιητής, αντίθετα, μεταβάλει τον εαυτό του σε μια πηγή πνευματικών δυνάμεων,γίνεται ένας πομπός, που αυτή τη φορά περνά τούς ανακλώμενους καθρέφτες αντίστροφα,απο τα κάτω προς τα πάνω ,όσο που να αγγίξει τον πραγματικό κόσμο.Απο κεί και πέρα η επιστροφή του ανάμεσά μας, ευθύγραμμη,θά συμπίπτει με το αλήθινό φώς.Ιδού μια εργασία που είναι αόρατη,κοπιώδης και κάποτε φονική.
-Ναί.Αλλά και παρουσιάζει τον κίνδυνο να μας απομακρύνει απο την εποχή μας.
-Αυτά που ακούτε να λένε κάθε μέρα, ότι ο ποιητής πορεύεται με την εποχή του,είναι πλάνη, αν όχι δημαγωγία.Μιλά βέβαια σύμφωνα με την ευαισθησία της εποχής του,αλλά το πράγμα ειναι εντελώς διαφορετικό.
Άμα όμως το καλοσκεφθείτε θα δείτε οτι ίσα-ίσα ο ποιητής α ν τ ι π ο ρ ε ύ ε τ α ι στην εποχή του,απο εκει μάλιστα ο ηρωικός και μαρτυρικός χαρακτήρας του έργου του.Ανεβαίνει ολοένα ενα ρεύμα που θέλει να τον παρασύρει αλλού.Μόχθος.Οι πιτσιλάδες του νερού τον στραβώνουν,τα πλήθη βλαστημούνε.Κάποτε για λίγο βλέπει το όραμα.Μια στιγμή μονάχα.Ζεί την αληθινή ζωή του σε στιγμές.όταν δίνει τις στιγμές αυτές,δίνει ποιήματα.
-Πιστεύετε οτι δεν υπάρχουν όρια στη πορεία αυτή?
-Οι αισθήσεις ναι,φτάνουν ως ένα όριο που το προσδιορίζουν η ένταση και η ποιότητα.Πολλοί
<οι επιστήμονες> φτάνουν στο όριο και σταματούν αναγκαστικά.Άλλοι <οι φιλόσοφοι> αρνούνται τη φύση των αισθήσεων για να εμπιστευθούν τον νού.Ο ποιητής ξεκινά ακριβώς πο το σημείο οπου συναντιούνται οι αντιστοιχίες των αισθήσεων και του νού.Γιαυτό δε γνωρίζει όριο.
-Εξόν και αν αυτό ειναι θάνατος...
-Στη ποίηση υπάρχει μ ι α διάσταση χρόνου, οπου η ανάμνηση είναι μέλλον και το μέλλον ανάμνηση την ίδια στιγμή.Έννοια θανάτου δεν έχει θέση εκεί....
αύριο η συνέχεια.....
Ο ποιητής, αντίθετα, μεταβάλει τον εαυτό του σε μια πηγή πνευματικών δυνάμεων,γίνεται ένας πομπός, που αυτή τη φορά περνά τούς ανακλώμενους καθρέφτες αντίστροφα,απο τα κάτω προς τα πάνω ,όσο που να αγγίξει τον πραγματικό κόσμο.Απο κεί και πέρα η επιστροφή του ανάμεσά μας, ευθύγραμμη,θά συμπίπτει με το αλήθινό φώς.Ιδού μια εργασία που είναι αόρατη,κοπιώδης και κάποτε φονική.
-Ναί.Αλλά και παρουσιάζει τον κίνδυνο να μας απομακρύνει απο την εποχή μας.
-Αυτά που ακούτε να λένε κάθε μέρα, ότι ο ποιητής πορεύεται με την εποχή του,είναι πλάνη, αν όχι δημαγωγία.Μιλά βέβαια σύμφωνα με την ευαισθησία της εποχής του,αλλά το πράγμα ειναι εντελώς διαφορετικό.
Άμα όμως το καλοσκεφθείτε θα δείτε οτι ίσα-ίσα ο ποιητής α ν τ ι π ο ρ ε ύ ε τ α ι στην εποχή του,απο εκει μάλιστα ο ηρωικός και μαρτυρικός χαρακτήρας του έργου του.Ανεβαίνει ολοένα ενα ρεύμα που θέλει να τον παρασύρει αλλού.Μόχθος.Οι πιτσιλάδες του νερού τον στραβώνουν,τα πλήθη βλαστημούνε.Κάποτε για λίγο βλέπει το όραμα.Μια στιγμή μονάχα.Ζεί την αληθινή ζωή του σε στιγμές.όταν δίνει τις στιγμές αυτές,δίνει ποιήματα.
-Πιστεύετε οτι δεν υπάρχουν όρια στη πορεία αυτή?
-Οι αισθήσεις ναι,φτάνουν ως ένα όριο που το προσδιορίζουν η ένταση και η ποιότητα.Πολλοί
<οι επιστήμονες> φτάνουν στο όριο και σταματούν αναγκαστικά.Άλλοι <οι φιλόσοφοι> αρνούνται τη φύση των αισθήσεων για να εμπιστευθούν τον νού.Ο ποιητής ξεκινά ακριβώς πο το σημείο οπου συναντιούνται οι αντιστοιχίες των αισθήσεων και του νού.Γιαυτό δε γνωρίζει όριο.
-Εξόν και αν αυτό ειναι θάνατος...
-Στη ποίηση υπάρχει μ ι α διάσταση χρόνου, οπου η ανάμνηση είναι μέλλον και το μέλλον ανάμνηση την ίδια στιγμή.Έννοια θανάτου δεν έχει θέση εκεί....
αύριο η συνέχεια.....
10/23/2007
Άγνωστος Ε Λ Υ Τ Η Σ 6
Συνέχεια άγνωστης συζήτησης μεταξύ ΕΛΥΤΗ-ΤΕΡΙΑΝΤ τον Μάιο-Ιούνιο του 1951, μεταξύ Ρώμης και Παρισίων...
-Όχι. Αναρωτιέμαι μόνο ,τι μπορεί στην περίπτωση αυτή, να κάνει ο ποιητής ….
-Να ακολουθήσει τον αντίστροφο δρόμο. Να πάει προς τον άνθρωπο με αντίδοτα που παρασκευάζει η δική του ευαισθησία. Κοιτάξτε :οι καταστάσεις που είπαμε πριν ότι χάνονται χωρίς να τις συλλαμβάνει κανένας δέκτης ,γεννιούνται από μία πραγματικότητα που βρίσκεται σε δυσαρμονία με τον άνθρωπο , αντιστοιχούνε με άλλα λόγια σε μια ορισμένη –τη συμβατική –τάξη του κόσμου .
Ο ποιητής αρχίζει να δουλεύει στο σημείο όπου συντελείτε αυτή η απώλεια ,μόνο που δουλεύει αυτή τη φορά ,για λογαριασμό μιας άλλης τάξης του κόσμου ,εκείνης ακριβώς που αντιστοιχεί στην πραγματικότητα του πνεύματος .
Δημιουργεί, ακόμη και αυθαίρετα (μιλώ για το αυθαίρετο της φαντασίας ) νέες καταστάσεις ,που ακολουθούν ένα αντίστοιχο ρεύμα , και πάνε επαναστροφή του σ επάνω στον υλικό κόσμο ,να υπαγορεύσουν μία καινούργια πραγματικότητα, πιο σύμφωνη με την αλήθεια.
Καθώς βλέπετε, αντίθετα από ότι πιστεύουν οι πολλοί, ο ποιητής δεν φεύγει ,έ ρ χ ε τ α ι. Δεν ιδρύει, κ α τ α λ ύ ε ι τη μοναξιά . Ποίηση είναι η επαναστροφή του πνεύματος επάνω στον υλικό κόσμο. Οι αριστοτελικοί όμως Ευρωπαίοι δεν το εννοούν αυτό πάντοτε.
-Ούτε φυσικά εκείνοι που μιλούν για φυγή από την πραγματικότητα, ονομάζοντας πραγματικότητα τις σχέσεις τους με τα πράγματα ή την ταραχή τους με τους άλλους ανθρώπους ….
-Αυτοί …στο αναμεταξύ χάνουν τη ζωή τους ,εγκαταλείποντας την όσο να γίνει θάνατος .Γιατί κατά βάθος ,αυτό νομίζω είναι ο θάνατος : το ποσοστό συνειδητής ζωής που αφήνει ο άνθρωπος αχρησιμοποίητο. Μια τέλεια ζωή, που δεν θα άφηνε κανένα κατάλοιπο ,δεν θα γνώριζε τον θάνατο.
-Εχετε μία εξαιρετικά ενεργητική αντίληψη για την αποστολή του ποιητή , που ως ένα σημείο την καταλαβαίνω. Μα τη στιγμή αυτή, δε λησμονώ , ότι υποδύομαι το κοινό αίσθημα ,και το κοινό αίσθημα λέει πως ό, τι και να κάνουμε ,ζούμε κυκλωμένοι από αόρατα τείχη .Δύο λοιπόν είναι οι λύσεις :ή τα ρίχνουμε –και πέφτουμε στο κενό. Ή τ’ αφήνουμε ,και τότε ταυτιζόμαστε με την μοναξιά μας.
-Ή μεταμορφώνουμε τη φύση της μοναξιάς μας και τότε γινόμαστε ποιητές .
-Ό ιδεαλισμός σας είναι φανερός. Πλατωνικός θα έλεγα.
-Μπορεί . Όχι ίσως ‘όπως τον αντιλαμβάνονται οι ιδεοκράτες φιλόσοφοι των ημερών μας –δεν είμαι φιλόσοφος και δεν ξέρω- αλλά οπωσδήποτε με τον τρόπο που αντιδρά όποιος έχει μέσα στο αίμα του τον Πλάτωνα. Και μια και αναφέραμε το όνομα του μεγάλου φιλοσόφου ,αφήσετε με να χρησιμοποιήσω μιαν ανάλογη με τις δικές του εικόνα : Ότι ο κόσμος φτάνει στην αντίληψη του ανθρώπου, ύστερα από πολλαπλή αντανάκλαση του σε καθρέπτες .Ό πολύς ο κόσμος δεν υποψιάζεται ότι περνά τον καιρό του με τα είδωλα .Καλά. Μα οι άλλοι ,οι λίγοι, που το αντιλαμβάνονται τι κάνουν;
Αύριο η συνέχεια...
-Όχι. Αναρωτιέμαι μόνο ,τι μπορεί στην περίπτωση αυτή, να κάνει ο ποιητής ….
-Να ακολουθήσει τον αντίστροφο δρόμο. Να πάει προς τον άνθρωπο με αντίδοτα που παρασκευάζει η δική του ευαισθησία. Κοιτάξτε :οι καταστάσεις που είπαμε πριν ότι χάνονται χωρίς να τις συλλαμβάνει κανένας δέκτης ,γεννιούνται από μία πραγματικότητα που βρίσκεται σε δυσαρμονία με τον άνθρωπο , αντιστοιχούνε με άλλα λόγια σε μια ορισμένη –τη συμβατική –τάξη του κόσμου .
Ο ποιητής αρχίζει να δουλεύει στο σημείο όπου συντελείτε αυτή η απώλεια ,μόνο που δουλεύει αυτή τη φορά ,για λογαριασμό μιας άλλης τάξης του κόσμου ,εκείνης ακριβώς που αντιστοιχεί στην πραγματικότητα του πνεύματος .
Δημιουργεί, ακόμη και αυθαίρετα (μιλώ για το αυθαίρετο της φαντασίας ) νέες καταστάσεις ,που ακολουθούν ένα αντίστοιχο ρεύμα , και πάνε επαναστροφή του σ επάνω στον υλικό κόσμο ,να υπαγορεύσουν μία καινούργια πραγματικότητα, πιο σύμφωνη με την αλήθεια.
Καθώς βλέπετε, αντίθετα από ότι πιστεύουν οι πολλοί, ο ποιητής δεν φεύγει ,έ ρ χ ε τ α ι. Δεν ιδρύει, κ α τ α λ ύ ε ι τη μοναξιά . Ποίηση είναι η επαναστροφή του πνεύματος επάνω στον υλικό κόσμο. Οι αριστοτελικοί όμως Ευρωπαίοι δεν το εννοούν αυτό πάντοτε.
-Ούτε φυσικά εκείνοι που μιλούν για φυγή από την πραγματικότητα, ονομάζοντας πραγματικότητα τις σχέσεις τους με τα πράγματα ή την ταραχή τους με τους άλλους ανθρώπους ….
-Αυτοί …στο αναμεταξύ χάνουν τη ζωή τους ,εγκαταλείποντας την όσο να γίνει θάνατος .Γιατί κατά βάθος ,αυτό νομίζω είναι ο θάνατος : το ποσοστό συνειδητής ζωής που αφήνει ο άνθρωπος αχρησιμοποίητο. Μια τέλεια ζωή, που δεν θα άφηνε κανένα κατάλοιπο ,δεν θα γνώριζε τον θάνατο.
-Εχετε μία εξαιρετικά ενεργητική αντίληψη για την αποστολή του ποιητή , που ως ένα σημείο την καταλαβαίνω. Μα τη στιγμή αυτή, δε λησμονώ , ότι υποδύομαι το κοινό αίσθημα ,και το κοινό αίσθημα λέει πως ό, τι και να κάνουμε ,ζούμε κυκλωμένοι από αόρατα τείχη .Δύο λοιπόν είναι οι λύσεις :ή τα ρίχνουμε –και πέφτουμε στο κενό. Ή τ’ αφήνουμε ,και τότε ταυτιζόμαστε με την μοναξιά μας.
-Ή μεταμορφώνουμε τη φύση της μοναξιάς μας και τότε γινόμαστε ποιητές .
-Ό ιδεαλισμός σας είναι φανερός. Πλατωνικός θα έλεγα.
-Μπορεί . Όχι ίσως ‘όπως τον αντιλαμβάνονται οι ιδεοκράτες φιλόσοφοι των ημερών μας –δεν είμαι φιλόσοφος και δεν ξέρω- αλλά οπωσδήποτε με τον τρόπο που αντιδρά όποιος έχει μέσα στο αίμα του τον Πλάτωνα. Και μια και αναφέραμε το όνομα του μεγάλου φιλοσόφου ,αφήσετε με να χρησιμοποιήσω μιαν ανάλογη με τις δικές του εικόνα : Ότι ο κόσμος φτάνει στην αντίληψη του ανθρώπου, ύστερα από πολλαπλή αντανάκλαση του σε καθρέπτες .Ό πολύς ο κόσμος δεν υποψιάζεται ότι περνά τον καιρό του με τα είδωλα .Καλά. Μα οι άλλοι ,οι λίγοι, που το αντιλαμβάνονται τι κάνουν;
Αύριο η συνέχεια...
10/22/2007
Συνέχεια άγνωστης Συζήτησης Ελύτη-Τεριάντ 5
Συνέχεια συζήτησης μεταξύ Τεριάντ-Ελύτη μεταξύ Ρώμης-Παρισιού τους μήνες Μάιο-Ιούνιο 1951
..................
-Τι λέτε. Μου θυμίζετε μάλιστα ότι το πρώτο πράγμα που ήθελα να μάθω είναι πως έγινε ν’ αφιερωθείτε στην Τέχνη. Τι είναι εκείνο που σας έκανε να προτιμήσετε την Ποίηση σαν εκφραστικό μέσο…
-Εν αρχή, όπως λεν, αόριστα, όσο μεγάλωνα, ένοιωθα να χωρίζει ο κόσμος μέσα μου, σε πρακτικό πνεύμα και σε αφιλοκέρδεια .Δυο τρόποι να αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή, άνισοι και ασυμφιλίωτοι .
Ευθύς, ένοιωσα, πως θέλω δε θέλω, είμαι πλασμένος για το δεύτερο. Μα από τη στιγμή εκείνη , η ανάγκη να πραγματοποιηθώ έξω από τον εαυτό μου και μέσα από την αφιλοκέρδεια ,όριζε και την εκλογή του τρόπου.
Κι από όλους τους τρόπους που φανταζόμουν ,ομολογώ, με γοήτευε εκείνος που θα ήταν σε θέση με τα λιγότερα μέσα να φτάσει στο μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Κάτι, που με συγκινούσε ακόμη και έξω από την Τέχνη : Σ’ ένα μηχάνημα ,σ’ ένα τύπο μαθηματικό , σε μια φράση. Κι όταν αργότερα, η υποψία μιας άλλης, μιας ανώτερης πραγματικότητας , έγινε μέσα μου βεβαιότητα, κατάλαβα για τα καλά, πως η ζωή μου ολόκληρη θα έπαιρνε νόημα μόνο αν γινότανε να αφιερωθεί σ’ αυτό το έργο : να την αποδώσει
.Όχι με την ανάλυση ,την περιγραφή, ή την ψυχολογική παρατήρηση, προσόντα που δεν διαθέτω καν και που, ίσως γι’ αυτό , συνήθισα να τα θεωρώ κατώτερα. Αλλά με την μόνη μέθοδο’ που κατέχω : τη σ ύ ν θ ε σ η.
Να οδηγηθεί ο λόγος με την ευθύτερη και αντισυμβατικoτερη διατύπωση του στο σημείο να ξαναγεννά μέσα στο πνεύμα την αντιστοιχία πολλαπλών καταστάσεων, που κάποτε μας άγγιξαν ακαριαία . Δεν το κατάφερα παρά σπάνια .
Το ιδανικό μου όμως παραμένει .Και για μένα ευτυχία θα πει , να έχει κανείς υγεία και ανεξαρτησία μόνο και μόνο για να μπορεί μέσα από κάθε μορφή ζωής – ταξίδια .έρωτες ,πολέμους ,γνωριμίες – να προχωρεί ολοένα βαθύτερα , με όλη του την δεκτικότητα στραμμένη προς την άλλη ζωή που παίζεται μέσα σε τούτη .Ακόμη και αν σαν άτομο δεν έχει κερδίσει τίποτε ,αν είναι απλά και μόνο αυτό που λεν’ ένας δυστυχισμένος
-Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει ότι υπάρχουν στις μέρες μας άνθρωποι που δέχονται αυτή τη θυσία ,για να καθηλώσουν κάπου φευγαλέες ψυχικές καταστάσεις….
-Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά .Οι καταστάσεις αυτές που νομίζουμε συνήθως ότι αντιπροσωπεύουν το ‘απολύτως ατομικό’ του καθενός μας ,ακριβώς επειδή στα έσχατα σύνορα της ψυχής όπου τις απωθούμε , αγγίζονται και σμίγουν ,αποτελούν ένα στρώμα κοινό ,που δε γίνεται να μην επηρεάζει αυτές ,αλλά δεν τις ν ο ο ύ μ ε ποτέ .
Τις εκπέμπουμε μόνο ,και εκείνες φεύγουν και χάνονται , στερημένες από κατεύθυνση , στο κενό. Πρόκειται –σκεφτείτε- για μίαν αδιάκοπη απώλεια ,που αποστέρει τον άνθρωπο από την επικοινωνία ,και προκαλεί τη μόνωσή του.
Η περίφημη αρρώστια της εποχής μας (που ήτανε και αρρώστια πολλών άλλων εποχών ) εκεί οφείλεται. Τη βρίσκετε μικρή υπόθεση αυτή;
..................
-Τι λέτε. Μου θυμίζετε μάλιστα ότι το πρώτο πράγμα που ήθελα να μάθω είναι πως έγινε ν’ αφιερωθείτε στην Τέχνη. Τι είναι εκείνο που σας έκανε να προτιμήσετε την Ποίηση σαν εκφραστικό μέσο…
-Εν αρχή, όπως λεν, αόριστα, όσο μεγάλωνα, ένοιωθα να χωρίζει ο κόσμος μέσα μου, σε πρακτικό πνεύμα και σε αφιλοκέρδεια .Δυο τρόποι να αντιλαμβάνεται κανείς τη ζωή, άνισοι και ασυμφιλίωτοι .
Ευθύς, ένοιωσα, πως θέλω δε θέλω, είμαι πλασμένος για το δεύτερο. Μα από τη στιγμή εκείνη , η ανάγκη να πραγματοποιηθώ έξω από τον εαυτό μου και μέσα από την αφιλοκέρδεια ,όριζε και την εκλογή του τρόπου.
Κι από όλους τους τρόπους που φανταζόμουν ,ομολογώ, με γοήτευε εκείνος που θα ήταν σε θέση με τα λιγότερα μέσα να φτάσει στο μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Κάτι, που με συγκινούσε ακόμη και έξω από την Τέχνη : Σ’ ένα μηχάνημα ,σ’ ένα τύπο μαθηματικό , σε μια φράση. Κι όταν αργότερα, η υποψία μιας άλλης, μιας ανώτερης πραγματικότητας , έγινε μέσα μου βεβαιότητα, κατάλαβα για τα καλά, πως η ζωή μου ολόκληρη θα έπαιρνε νόημα μόνο αν γινότανε να αφιερωθεί σ’ αυτό το έργο : να την αποδώσει
.Όχι με την ανάλυση ,την περιγραφή, ή την ψυχολογική παρατήρηση, προσόντα που δεν διαθέτω καν και που, ίσως γι’ αυτό , συνήθισα να τα θεωρώ κατώτερα. Αλλά με την μόνη μέθοδο’ που κατέχω : τη σ ύ ν θ ε σ η.
Να οδηγηθεί ο λόγος με την ευθύτερη και αντισυμβατικoτερη διατύπωση του στο σημείο να ξαναγεννά μέσα στο πνεύμα την αντιστοιχία πολλαπλών καταστάσεων, που κάποτε μας άγγιξαν ακαριαία . Δεν το κατάφερα παρά σπάνια .
Το ιδανικό μου όμως παραμένει .Και για μένα ευτυχία θα πει , να έχει κανείς υγεία και ανεξαρτησία μόνο και μόνο για να μπορεί μέσα από κάθε μορφή ζωής – ταξίδια .έρωτες ,πολέμους ,γνωριμίες – να προχωρεί ολοένα βαθύτερα , με όλη του την δεκτικότητα στραμμένη προς την άλλη ζωή που παίζεται μέσα σε τούτη .Ακόμη και αν σαν άτομο δεν έχει κερδίσει τίποτε ,αν είναι απλά και μόνο αυτό που λεν’ ένας δυστυχισμένος
-Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει ότι υπάρχουν στις μέρες μας άνθρωποι που δέχονται αυτή τη θυσία ,για να καθηλώσουν κάπου φευγαλέες ψυχικές καταστάσεις….
-Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά .Οι καταστάσεις αυτές που νομίζουμε συνήθως ότι αντιπροσωπεύουν το ‘απολύτως ατομικό’ του καθενός μας ,ακριβώς επειδή στα έσχατα σύνορα της ψυχής όπου τις απωθούμε , αγγίζονται και σμίγουν ,αποτελούν ένα στρώμα κοινό ,που δε γίνεται να μην επηρεάζει αυτές ,αλλά δεν τις ν ο ο ύ μ ε ποτέ .
Τις εκπέμπουμε μόνο ,και εκείνες φεύγουν και χάνονται , στερημένες από κατεύθυνση , στο κενό. Πρόκειται –σκεφτείτε- για μίαν αδιάκοπη απώλεια ,που αποστέρει τον άνθρωπο από την επικοινωνία ,και προκαλεί τη μόνωσή του.
Η περίφημη αρρώστια της εποχής μας (που ήτανε και αρρώστια πολλών άλλων εποχών ) εκεί οφείλεται. Τη βρίσκετε μικρή υπόθεση αυτή;
10/21/2007
Συνέχει άγνωστης συζήτησησς ΕΛΥΤΗ-ΤΕΡΙΑΝΤ 4
Συνέχεια της άγννωστης συζήτησησς μεταξυ Ελύτη -Τεριαντ Τον Μάιο-Ιούνιο του 1951, μεταξύ Ρώμης και Παρισιού.
-Και ήμουν έτοιμος ακριβώς να σας ρωτήσω... Η ζωή που περάσατε αυτά τα τελευταία χρόνια στην Εύρώπη, με καινούριες εντυπώσεις και εναλλαγές συγκινήσεων, δε σας έδωσε αφορμή να γράψετε άλλα ποιήματα έξω απο τον γνωστό κύκλο εμπνεύσεων που χαρακτηρίζει το έργο σας?
-Επιτρέψετε μου να απαντήσω αργότερα σε αυτό το ερώτημα.Εκτός αν έχετε να υποβάλλετε άλλα, που να προηγούνται ας πούμε ιστορικά.
-Τι λέτε.. Μου θυμίζετε μάλιστα οτι το πρώτο πράγμα που ήυελα να μάθω είναι π ω ς έγινε να αφιερωθείτε στη Τέχνη. Τί είναι εκείνο που σας έκανε να προτιμήσετε την Ποίηση σαν εκφραστικό μέσο...
-Εν' αρχή. όπως λένε αόριστα,όσο μεγάλωνα, ένοιωθα να χωρίζει ο κόσμος μέσα μου, σε πρακτικό πνεύμα και σε αφιλοκέρδεια.Δύο τρόποι να νατιλαμβάνεται κανείς τη ζωή, άνισοι και ασυμφιλίωτοι.Ευθύς, ένοιωσα, πως θέλω δε θέλω,είμαι πλασμένος για τον δεύτερο. Μα απο εκείνη τη στιγμή η ανάγκη να πραγματοποιηθώ έξω απο τον εαυτό μου και μέσα στην αφιλοκέρδεια, όριζε και την εκλογή του τρόπου.Και απο όλους τούς τρόπους που φανταζόμουν, ομολογώ, με γοήτευε εκείνος που θα ήταν σε θέση με τα λιγότερα μέσα να φτάσει στο μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.......
-Και ήμουν έτοιμος ακριβώς να σας ρωτήσω... Η ζωή που περάσατε αυτά τα τελευταία χρόνια στην Εύρώπη, με καινούριες εντυπώσεις και εναλλαγές συγκινήσεων, δε σας έδωσε αφορμή να γράψετε άλλα ποιήματα έξω απο τον γνωστό κύκλο εμπνεύσεων που χαρακτηρίζει το έργο σας?
-Επιτρέψετε μου να απαντήσω αργότερα σε αυτό το ερώτημα.Εκτός αν έχετε να υποβάλλετε άλλα, που να προηγούνται ας πούμε ιστορικά.
-Τι λέτε.. Μου θυμίζετε μάλιστα οτι το πρώτο πράγμα που ήυελα να μάθω είναι π ω ς έγινε να αφιερωθείτε στη Τέχνη. Τί είναι εκείνο που σας έκανε να προτιμήσετε την Ποίηση σαν εκφραστικό μέσο...
-Εν' αρχή. όπως λένε αόριστα,όσο μεγάλωνα, ένοιωθα να χωρίζει ο κόσμος μέσα μου, σε πρακτικό πνεύμα και σε αφιλοκέρδεια.Δύο τρόποι να νατιλαμβάνεται κανείς τη ζωή, άνισοι και ασυμφιλίωτοι.Ευθύς, ένοιωσα, πως θέλω δε θέλω,είμαι πλασμένος για τον δεύτερο. Μα απο εκείνη τη στιγμή η ανάγκη να πραγματοποιηθώ έξω απο τον εαυτό μου και μέσα στην αφιλοκέρδεια, όριζε και την εκλογή του τρόπου.Και απο όλους τούς τρόπους που φανταζόμουν, ομολογώ, με γοήτευε εκείνος που θα ήταν σε θέση με τα λιγότερα μέσα να φτάσει στο μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.......
250.000 Eυρω ζητούν οι Bonham's απο τον Νίκο Σταθούλη
Τα γεγονότα όπως διαδραματίστηκαν το 2005, στην παρουσίαση έργων προς δημοπράτηση του οίκου Boham’s, στο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού έχουν, όπως δήλωσε ο Νίκος Σταθούλης, o ως εξής:
«Ενώ συνόδευα τον γλύπτη Takis στην αίθουσα όπου ελάμβανε χώρα η έκθεση, οι υπεύθυνοι του οίκου Bonham’s μας προειδοποίησαν ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να πειράξουμε τα έργα του γλύπτη. Ο οποίος ένα μήνα πριν τους είχε προειδοποιήσει να μην τα εκθέσουν, και πολύ περισσότερο να μη τα πουλήσουν, γιατί ήταν δωρεά του ίδιου στον Αλέξανδρο Ιόλα και άρα δεν είχε κανείς το δικαίωμα να τα πουλήσει. Οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει σχεδόν μια αλυσίδα ασφαλείας-συνοδείας δίπλα μας.
Με το που φτάσαμε μπροστά στα έργα οι υπεύθυνοι ασφαλείας μας εμπόδισαν να έρθουμε σε απόσταση περίπου ενός μέτρου από αυτά.
Στις διαμαρτυρίες μας απάντησαν με σπρωξιές και μπουνιές στο στομάχι. Όταν είδα ότι έσπρωξαν και τον Takis ο οποίος «σημάδευε» με μαρκαδόρο τα έργα του οι υπεύθυνοι του οίκου Boham’s άρχισαν μπροστά στους φίλους να απειλούν: «Ούτε στα καρότσια στην Ομόνοια δεν θα υπάρχουν τα έργα του Takis.» ή «Θα τον καταστρέψουμε σαν όνομα και σαν καλλιτέχνη.»
Όταν τους είπα σε έντονο ύφος ότι «Έχει δικαίωμα ο καλλιτέχνης να προστατεύει το έργο του.» τότε ο υπεύθυνος του Boham’s Phillip … μου είπε ότι «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει η τέχνη. Είμαστε χρηματιστές, τα χρήματα μας ενδιαφέρουν.» Στην εντονότατη αντίδρασή μου ότι εκπλήσσομαι από την κυνικότητα αυτής της δήλωσης μου απάντησε ότι «Ο Takis δε θα ξαναπουλήσει έργο του ποτέ. Έχουμε τη δύναμη να τον καταστρέψουμε.»…»
Ο Γλύπτης Τάκις, υπέβαλε αγωγή στον οίκο δημοπρασιών ζητώντας 5.000.000 ευρώ αποζημίωση, η οποία εκδικάστηκε και αναμένεται τούτες τις μέρες να βγει η απόφαση.
Όταν εκλήθη ο Νίκος Σταθούλης στο δελτίο ειδήσεων του ALTER τον Φεβρουάριο 2007 να σχολιάσει τη δημοπράτηση των αντικειμένων του που δημοπρατούσε η πρώην Βασιλική Οικογένεια στο Λονδίνο και αναφέρθηκε στο γεγονός αυτό, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι,. «Οι οίκοι δημοπρασιών δεν αγαπούν τη Τέχνη αλλά τα χρήματα..» θυμίζοντας το περιστατικό με τον Τάκις ,ο οίκος Bonham’s έστειλε αγωγή στον Νίκο Σταθούλη, ζητώντας του 250.000 ευρώ … Η υπόθεση εκδικάζεται τις επόμενες μέρες
«Ενώ συνόδευα τον γλύπτη Takis στην αίθουσα όπου ελάμβανε χώρα η έκθεση, οι υπεύθυνοι του οίκου Bonham’s μας προειδοποίησαν ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να πειράξουμε τα έργα του γλύπτη. Ο οποίος ένα μήνα πριν τους είχε προειδοποιήσει να μην τα εκθέσουν, και πολύ περισσότερο να μη τα πουλήσουν, γιατί ήταν δωρεά του ίδιου στον Αλέξανδρο Ιόλα και άρα δεν είχε κανείς το δικαίωμα να τα πουλήσει. Οι ίδιοι είχαν δημιουργήσει σχεδόν μια αλυσίδα ασφαλείας-συνοδείας δίπλα μας.
Με το που φτάσαμε μπροστά στα έργα οι υπεύθυνοι ασφαλείας μας εμπόδισαν να έρθουμε σε απόσταση περίπου ενός μέτρου από αυτά.
Στις διαμαρτυρίες μας απάντησαν με σπρωξιές και μπουνιές στο στομάχι. Όταν είδα ότι έσπρωξαν και τον Takis ο οποίος «σημάδευε» με μαρκαδόρο τα έργα του οι υπεύθυνοι του οίκου Boham’s άρχισαν μπροστά στους φίλους να απειλούν: «Ούτε στα καρότσια στην Ομόνοια δεν θα υπάρχουν τα έργα του Takis.» ή «Θα τον καταστρέψουμε σαν όνομα και σαν καλλιτέχνη.»
Όταν τους είπα σε έντονο ύφος ότι «Έχει δικαίωμα ο καλλιτέχνης να προστατεύει το έργο του.» τότε ο υπεύθυνος του Boham’s Phillip … μου είπε ότι «Εμάς δεν μας ενδιαφέρει η τέχνη. Είμαστε χρηματιστές, τα χρήματα μας ενδιαφέρουν.» Στην εντονότατη αντίδρασή μου ότι εκπλήσσομαι από την κυνικότητα αυτής της δήλωσης μου απάντησε ότι «Ο Takis δε θα ξαναπουλήσει έργο του ποτέ. Έχουμε τη δύναμη να τον καταστρέψουμε.»…»
Ο Γλύπτης Τάκις, υπέβαλε αγωγή στον οίκο δημοπρασιών ζητώντας 5.000.000 ευρώ αποζημίωση, η οποία εκδικάστηκε και αναμένεται τούτες τις μέρες να βγει η απόφαση.
Όταν εκλήθη ο Νίκος Σταθούλης στο δελτίο ειδήσεων του ALTER τον Φεβρουάριο 2007 να σχολιάσει τη δημοπράτηση των αντικειμένων του που δημοπρατούσε η πρώην Βασιλική Οικογένεια στο Λονδίνο και αναφέρθηκε στο γεγονός αυτό, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι,. «Οι οίκοι δημοπρασιών δεν αγαπούν τη Τέχνη αλλά τα χρήματα..» θυμίζοντας το περιστατικό με τον Τάκις ,ο οίκος Bonham’s έστειλε αγωγή στον Νίκο Σταθούλη, ζητώντας του 250.000 ευρώ … Η υπόθεση εκδικάζεται τις επόμενες μέρες
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)