Νόμος??? Μανιφέστο???

Ο,τι καλύτερο διάβασα για τη νομοθετική ρύθμιση στο διαδίκτυο και το ανέβασα...

Νόμος(?) Μανιφέστο(?)

Μάρτιος 1, 2008

Νομίζω ότι και μόνο η ενασχόληση με μια τόσο αστεία ιστορία, όπως η απόπειρα χειραγώγησης του blogging, με νομοθετικά μέσα, την κάνει να φαίνεται πιο σοβαρή από όσο πραγματικά είναι, όμως επειδή έχει γίνει πολύ λόγος τελευταία θα ήθελα να πάρω θέση. Mάζεψα διάφορα comments που έχω αφήσει εδώ κι εκεί (δεν δίνω links, είναι πολλά) και με αρκετές μετατροπές και προσθήκες συνέθεσα το παρακάτω κείμενο το οποίο θεωρώ ότι απεικονίζει αρκετά καλά την άποψη που έχω διαμορφώσει αυτές τις μέρες.

α) Περί νόμου και επωνυμίας

Η όλη ιστορία με τον νόμο είναι κατά τη γνώμη μου μια φούσκα που θα ξεφουσκώσει και γίνεται απλά για εντυπωσιασμό. Αυτό συμβαίνει πάντα άλλωστε στην Ελλάδα, όταν μια κυβέρνηση χάνει τη μπάλα εξαγγέλλει πιο αυστηρές ποινές, τύπου πονάει κεφάλι - κόβει κεφάλι, για να εικονογραφήσει μια εικόνα ελέγχου και τάξης. Αν καθίσουμε να μετρήσουμε τέτοια παραδείγματα θα γελάμε, καθώς θα μετράμε, μέχρι μεθαύριο. Πιο παλιά έλεγαν ότι θα απαγορεύσουν τα video games. Πρόσφατα εξήγγειλαν την αυστηροποίηση των ποινών για τις υποκλοπές με τρόπο υπερβολικό κι αναίτιο. Μόνο σαν παράδειγμα θα αναφέρω ότι αν με εκβιάζει κάποιος ότι θα σκοτώσει την οικογένεια μου δεν έχω δικαίωμα να τον ηχογραφήσω προκειμένου να τον καταγγείλω γιατί θα διώκομαι για κακούργημα. Όλα αυτά επειδή δεν μπορούν να ελέγξουν τους Μάκηδες και τους Θέμους… Έτσι είναι η Ελλάδα και το ξέρουμε, όταν δεν μπορεί να ελέγξει κάτι ή κάποιους νομοθετεί αυστηρά προκειμένου να τους ποινικοποιήσει όλους και όταν κάτι αδυνατεί να κάνει διακρίσεις μοιραία αποτυγχάνει γιατί αδυνατεί να περιλάβει την εξαίρεση… Μάλλον γι’ αυτό τελικά τους νόμους τους γράφουν όλοι στα τέτοια τους, και ίσως καλά κάνουν! (Ναι… αυτό μπορεί να εκληφθεί ως προτροπή σε παράνομες πράξεις! Χαχαχά)

Δεν πιστεύω ότι μπορεί να ισχύσει τέτοιος νόμος κι αν ισχύσει δεν θα έχει ποτέ σοβαρή εφαρμογή, είναι τουλάχιστον αστείο να πιστέψουμε ότι μπορεί ποτέ να υπάρξει ελεγκτικός μηχανισμός ή νομικό πλαίσιο για κάτι που αναπτύσσεται ταχύτερα από τον ίδιο τον νόμο και ταυτόχρονα είναι φαινόμενο παγκόσμιας κλίμακας. Επιπλέον, σε μια χώρα που το ΕΣΡ δεν μπορεί να ελέγξει τους 10 τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας μου φαίνεται αστείο να πιστεύει κάποιος ότι είναι ποτέ δυνατόν να καταφέρει να ελέγξει τους 10.000 bloggers (κρατάω την κοιλιά μου από τα γέλια). Στο κάτω κάτω αν μου την βαρέσει παίρνω το nickname και το blog μου και το κάνω σελίδα σε έναν server στην Μαλαισία που θα μου εγγυάται ότι δεν θα δώσει ποτέ το IP μου σε κανέναν. Τέλος πάντων, το νόημα είναι ότι αν έχω σκοπό να γράφω με δόλο χωρίς να με βρουν μπορώ να το κάνω και δεν θα με βρουν που να χτυπάνε τον κώλο τους κάτω! Άλλωστε ένας ισχυρός ελεγκτικός μηχανισμός ή ένας νόμος το μόνο που θα καταφέρει είναι αυτό ακριβώς, να οργανώσει καλύτερα τους μηχανισμούς που επιτρέπουν την ηλεκτρονική ανωνυμία, ακόμα και το ηλεκτρονικό έγκλημα, γιατί αν γίνει κάτι τέτοιο αμέσως θα εμφανιστεί μια εταιρία που θα παρέχει απόλυτη ανωνυμία και θα εδρεύει στα νησιά του Πάσχα, στις Αντίλλες ή στην Γουατεμάλα και τότε είναι που δεν θα μπορεί να διώκεται κανείς και για τίποτα, ακόμα κι αν ανεβάζει υλικό με παιδική πορνογραφία. Αυτός είναι και ο λόγος που ένας τέτοιος νόμος θα κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Επίσης ένα άλλο μη επιλύσιμο πρόβλημα είναι ο προσδιορισμός του πεδίου της ισχύος του νόμου. Κοινώς, πριν φτιάξουν τον νόμο πρέπει να προσδιορίσουν το τι είναι ελληνικό blog. Αν είμαι Ινδός και γράφω από την άλλη άκρη του Ατλαντικού με Γερμανικό IP, ανεβάζω τα κείμενα που έχω γράψει στα Αρμενοκούρδικα σε έναν server στην Σιβηρία, και τα posts μου αφορούν Ελληνικά θέματα, ακόμα και αν με ανακαλύψουν, σε ποιο πλαίσιο κανόνων εμπίπτω; Κοινώς, ο οποιοσδήποτε νόμος θα είναι ανόητος γιατί εκτός του ότι δεν υπάρχει τρόπος ελέγχου, η πληροφορία είναι παγκόσμια ενώ οι νόμοι αφορούν τα στενά γεωγραφικά όρια μιας χώρας.

Επιπλέον, την ελευθερία του λόγου των Ελλήνων bloggers την προστατεύει η ελευθερία του λόγου όλων των bloggers του πλανήτη οι οποίοι προφανώς θα αντιδράσουν προς τις εταιρίες τους (wordpress, blogger) αν αυτές επιτρέψουν τον παρεμβατισμό και την λογοκρισία από κρατικούς μηχανισμούς. φοβούμενοι ότι αυτό είναι ικανό να δημιουργήσει προηγούμενο και το φαινόμενο της λογοκρισίας, ή της άρσης της ανωνυμίας να επεκταθεί και στην χώρα τους. Αν συμβεί λοιπόν κάτι τέτοιο αρκεί μια ελάχιστη κινητοποίηση για να κάνουμε την ελληνική κυβέρνηση ρεζίλι σε όλο το ίντερνετ (ναι… αυτό μπορεί να εκληφθεί σαν εκβιασμός! Χα!) και θα πάρει πίσω τον νόμο όπως πήρε πίσω και τον βασικό μέτοχο (άλλη μαλακία εκεί) όταν η ΕΕ έκρινε ότι ήταν καταχρηστικός.

Ο νόμος λέει αφορά τα ενημερωτικά blogs. Υπάρχει ένα ζήτημα το οποίο είναι άλυτο και μάλλον θα παραμείνει. Ποια είναι τα κριτήρια που ταυτοποιούν ένα blog ως ενημερωτικό ή ως λογοτεχνικό; Τα περισσότερα blogs είναι ποικίλης ύλης και γράφονται χωρίς να έχουν στόχο μια συγκεκριμένη θεματολογία ή ένα σταθερό ύφος αλλά διαμορφώνονται δυναμικά.

Ένα άλλο θεμελιώδες λάθος είναι ότι ζήτημα της εγκυρότητας παρά το γεγονός ότι άπτεται σε αυτό της επωνυμίας - ανωνυμίας, δεν θέτει δίλημμα ανάμεσα στην επώνυμη και ανώνυμη γραφή. Δεν είναι η ανωνυμία ή η επωνυμία που καθιστούν έγκυρο έναν λόγο, είναι ο τρόπος γραφής, είναι η παρουσίαση στοιχείων για τους ισχυρισμούς μας. Η εγκυρότητα δεν είναι μια εξωτερικότητα αλλά είναι μέσα στο κείμενο ως κάτι εγγενές γι’ αυτό και η υπογραφή δεν συνιστά καμία εγκυρότητα παρά μόνο αναλαμβάνει την ευθύνη του κειμένου.

Ο επώνυμος ιστολόγος (τι θα πει αυτό αλήθεια; μπορώ να υπογράφω σαν Χάρης και το πραγματικό μου όνομα να είναι Γεώργιος Παπαδόπουλος) ας πούμε ότι είναι πιο έγκυρος γιατί ρισκάρει το όνομα του (κι εγώ το nickname μου θα πει κάποιος άλλος) όταν λέει την άποψη του. Όμως η άποψη είναι μόνο άποψη, δεν είναι είδηση και γι’ αυτό μπορεί να υπάρχει ανώνυμα ή επώνυμα γιατί δεν μπορεί και δεν υπάρχει λόγος να ποινικοποιείται. Αυτό που είναι μεμπτό είναι η ψευδής είδηση ή η παρουσίαση της άποψης σαν είδηση αλλά αυτό είναι κάτι άμεσα επιλύσιμο γιατί είναι αναγνωρίσιμο. Αν κάποιος γράφει επώνυμα μια είδηση χωρίς να δίνει στοιχεία και χωρίς να αποκαλύπτει τις πηγές του το βάρος των λεγομένων του το σηκώνει η υπογραφή του μέσω της οποίας αναλαμβάνει να εγγυηθεί την εγκυρότητα του και αυτό είναι σεβαστό. Αν κάποιος γράφει ανώνυμα μια είδηση χωρίς να δίνει στοιχεία ή πηγές τότε δεν υπάρχει λόγος να εμπιστευθούμε την είδηση. Αν όμως αυτός δίνει στοιχεία και πηγές που διασταυρώνουν την είδηση οφείλουμε να τον σεβαστούμε έστω και αν είναι ανώνυμος. Η εγκυρότητα λοιπόν δεν είναι ζήτημα ανωνυμίας ή επωνυμίας, ζήτημα τεκμηρίωσης είναι. Πρέπει να αποθαρρύνουμε όχι τους ανώνυμους αλλά αυτούς που δεν τεκμηριώνουν τις ειδήσεις που διασπείρουν. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τι διαβάζουμε και να διακρίνουμε την βλακεία από την είδηση αντί να φτιάξουμε έναν νόμο που να το ελέγχει επιβάλλοντας μια εγκυρότητα (όπως ο νόμος την θεωρεί) και να μας προστατεύει επειδή είμαστε ανίκανοι να διακρίνουμε την αλήθεια από το ψέμα, την είδηση από το σχόλιο, τη σοβαρότητα από την μαλακία, την φήμη από το γεγονός. Με έναν τέτοιο νόμο κινδυνεύουμε να χάσουμε περισσότερα από όσα θα κερδίσουμε!

Απαιτείται απλά μια νέα αντίληψη για το ποιες πληροφορίες εμπιστευόμαστε και ποιες όχι. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η αντίληψη μας για το μέσο, όχι ο τρόπος χρήσης του. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για το blogging σαν να είναι δημοσιογραφία. Δεν είναι και δεν πρέπει να γίνει!

Είναι ανόητο να θεωρείται σοβαρή απειλή η οποιαδήποτε ανώνυμη πηγή όταν ισχυρίζεται ότι διαδίδει ειδήσεις και όχι απλά απόψεις ή σχόλια. Η είδηση, όταν δεν περιέχει απόδειξη ή υπόδειξη τη πηγής της, εξαιτίας της ανωνυμίας του πομπού αυτόματα μετατρέπεται σε κοινή φημολογία η οποία άσχετα από το αν είναι σωστή η λάθος τελικά είναι μια ανεπιβεβαίωτη φημολογία. Κοινώς, όταν κάποιος μεταφέρει μια είδηση χωρίς αποδείξεις αλλά επώνυμα το βάρος της ευθύνης και της εγγύησης της αξιοπιστίας του το φέρει η υπογραφή του και για αυτό τον παίρνουμε λίγο παραπάνω σοβαρά. Όποιος ισχυρίζεται κάτι ανώνυμα χωρίς να παραθέτει αποδείξεις μάλλον απλά δεν έχουμε κανένα λόγο να τον πάρουμε στα σοβαρά γιατί ο ίδιος αρνείται να αναλάβει την ευθύνη των λεγομένων του τα οποία έχουν τόση αξία όσο και ένα σύνθημα σε έναν τοίχο, τύπου “Γαμιέται η ΑΕΚ και η Τουρκία”.

Από εκεί και πέρα το ζήτημα δεν λύνεται ούτε με μηνύσεις ούτε με νομικά πλαίσια, με κοινή λογική λύνεται και με συνείδηση ότι υπάρχουν σοβαρές και μη σοβαρές πηγές. Αν κάποιος αισθάνεται θιγμένος γιατί του αποδίδεται κάτι που δεν έπραξε ας βγει να απαντήσει ότι είναι κοινές συκοφάντες και δεν έχουν στοιχεία. Δεν καταλαβαίνω προς τι ο πανικός τους και μου φαίνεται αστεία η λέξη εκβιασμός. Εκβιασμός ως προς τι; Άμα είναι έτσι να το κάνω κι εγώ, να πάρω τηλέφωνο τον Μάκη και να του πω “Δώσε μου 100.000 ευρώ αλλιώς θα διαδώσω ανώνυμα και χωρίς αποδείξεις φήμες από το blog μου που χτυπάει 1000 hits την μέρα και θα σου κλάσω τ’ αρχίδια”… και θα μου απαντήσει ο Μάκης “Φυσικά και θα μου τα κλάσεις!”

Για να μην παρεξηγηθώ… Δεν υπερασπίζομαι το Press-gr, μπορεί να είναι μια πολύ ειδική περίπτωση που να απαιτούσε ειδική μεταχείριση. Υπερασπίζομαι όμως το δικαίωμα του καθένα να γράφει ανώνυμα και να καταγγέλλει ανώνυμα όταν έχει αποδείξεις κι όταν δεν έχει αποδείξεις το δικαίωμα του να λέει τη βλακεία του όπως την λέει στο καφενείο παίζοντας πρέφα με τους φίλους του… Τόσο αυτονόητο… Εκτός αν κάποιος μπορεί να μας δώσει έναν σαφή ορισμό του τι σημαίνει δημοσιοποίηση! Κοινώς, δημοσιοποιημένη είναι η πληροφορία που διαδίδεται σε 10, σε 100, σε 100000 άτομα; Αν κάποιος έχει απάντηση να μας την πει και σε εμάς ή να αρχίσει να κυνηγάει και τον κόσμο που κουβεντιάζει στα καφενεία!

Τέλος, επειδή όλα τα επιχειρήματα είναι αντιστρέψιμα, μπορώ να ισχυριστώ κι εγώ ότι υπάρχει ο κίνδυνος η επώνυμη υπογραφή, που είναι το νόμισμα που πληρώνει κάποιος ώστε να θεωρείται έγκυρος ακόμα και όταν γράφει χωρίς στοιχεία, να κάνει κατάχρηση αυτού του δικαιώματος (της γραφής χωρίς στοιχεία) ώστε να στοχοποιεί να καταγγέλλει και ίσως να εκβιάζει χρησιμοποιώντας το βάρος του ονόματος του. Άλλωστε το press-gr δεν εκμεταλλεύτηκε την ανωνυμία του για να μπορεί να εκβιάζει (αν το εκβίαζε), αλλά την δημοσιότητα του που το έκανε “επώνυμο” και αναγνωρίσιμο (ως blog, όχι ως φυσικό πρόσωπο).

Ένας νόμος τέτοιου είδους τοποθετεί νομικά, αλλα και στην συνείδηση του κόσμου, σε φοβερά προνομιακή θέση την επώνυμη γραφή και άποψη (τεκμηριωμένη ή όχι) ενώ ουσιαστικά αντί αυτής θα έπρεπε να τοποθετεί υψηλά την τεκμηριωμένη είδηση, ανεξάρτητα από το αν είναι επώνυμη ή ανώνυμη! Ένας τέτοιος νόμος, εκτός από το τι ποινικοποιεί, νομιμοποιεί μια πραγματικότητα που ο παραγωγός και η υπογραφή του είναι πιο σημαντικά από το ίδιο το περιεχόμενο του έργου του και την τεκμηρίωση του. Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να ενισχύσει τις πηγές που εκμεταλλευόμενες την επωνυμία τους διαδίδουν ατεκμηρίωτες ειδήσεις και θέσεις υπό την μορφή αξιώματος ή θεσφάτου!

Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι η κουβέντα περί ανωνυμίας - επωνυμίας είναι μια λάθος κουβέντα. Το ζήτημα είναι η τεκμηρίωση και αυτό είναι κάτι που πρέπει να μάθουμε και να μας γίνει συνείδηση. Αυτός άλλωστε είναι ο τρόπος που λειτουργεί και συντάσσεται ο ακαδημαϊκός λόγος ο οποίος στοχεύει στην εγκυρότητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είδος “λόγου”.

β) Περί “Μανιφέστων”

Μέσα στον τρόμο τους να αποφύγουν την επιβολή ενός εξωτερικού κανονιστικού πλαισίου (νόμου) κάποιοι προχώρησαν σε ένα λάθος που ήταν μάλλον αναμενόμενο, λειτούργησαν οι ίδιοι κανονιστικά. Η άποψη μου (και μπορείτε να διαφωνήσετε ελεύθερα) είναι ότι δεν χρειάζεται κανένα κανονιστικό πλαίσιο, ούτε εξωτερικό αλλά ούτε και εσωτερικό, από τους ίδιους τους bloggers.

Η ιδέα ενός μανιφέστου είναι μάλλον παλιοκαιρισμένη στην εποχή μας και μοιάζει να κουβαλάει την ιδεοληψία ότι ένα κοινό ιδεολογικό πλαίσιο, μια κοινή θέση ή σύνολο θέσεων είναι προαπαιτούμενα για την διαμόρφωση των αιτημάτων μιας συλλογικής διεκδίκησης. Εδώ όμως μιλάμε για την διεκδίκηση του δικαιώματος της ατομικότητας, της προσωπικής αυτοδιάθεσης και της υποκειμενικότητας, όχι δηλαδή για θέση αλλά για το δικαίωμα στην μεταξύ μας αντίθεση και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πως αυτό μπορεί να υπάρξει μέσα από την ενιαία σύνταξη ειδικά όταν αυτή φέρει τον συμβολικό και άκρως φορτισμένο τίτλο “μανιφέστο”.

Το κυρίως πρόβλημα είναι ότι, το κατά τα άλλα το συμπαθές “μανιφέστο”, λειτουργεί ακριβώς ως τέτοιο. Επιλέγει να προσδώσει ένα τεχνητό “τέλος” σε αυτό που λέγεται blogging, πράγμα που προσωπικά βρίσκω ιδιαίτερα φιλόδοξο, πολύ παραπάνω από όσο θα ήμουν έτοιμος να αποδεχθώ, και πολύ λάθος. Όταν λέω τέλος “εννοώ” την λέξη όπως θα την έλεγε ο Heidegger, υπό την έννοια του σκοπού ή της εκπλήρωσης. Αυτό άλλωστε κάνει πάντα ένα μανιφέστο, δημιουργεί κλειστά συστήματα που παράγουν “τεχνητά”, εξιδανικευμένες τελικές φόρμες και αυτό είναι το κύριο πρόβλημα που υπάρχει ως κάτι εγγενές σε όλα τα μανιφέστα ιστορικά. Το θεμελιώδες ερώτημα λοιπόν που κάνει την ιδέα του μανιφέστου να καταρρέει είναι το “πως μπορείς να δημιουργήσεις ένα κλειστό σύστημα αρχών που επιχειρεί να περιγράψει και να προσδιορίσει μια ανοιχτή δομή η οποία είναι χωροχρονικά μεταβαλλόμενη;”

Αλλά έστω ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μερικώς με open ended δομές που είναι υπό διαρκή αναδιαμόρφωση (οι νόμοι είναι τέτοια συστήματα αν και είναι αμφίβολο αν μπορούν να αναδιαμορφώνονται τόσο γρήγορα όσο το internet ώστε να δρουν προληπτικά, σε αυτό ακόμα και τα antivirus έχουν αποτύχει!). Το πρόβλημα με το συγκεκριμένο μανιφέστο θα παρέμενε καθώς κάποιες θέσεις στις οποίες βασίζεται, εκτός ότι είναι επίσης ιδιαίτερα κλειστές, είναι υπερβολικά γενικές και θεμελιωδώς λάθος.

Η θέση ότι “τα blogs είναι διάλογος” εμπεριέχει ένα θεμελιώδες λογικό λάθος. Μπλέκει την χρήση ενός μέσου με το ίδιο το μέσο, που είναι δύο πράγματα μη ταυτόσημα και δηλώνει ότι το μέσο είναι η χρήση του ή καλύτερα μια από τις δυνατές χρήσεις του. Το μέσο είναι απλά ένα μέσο, αφόρτιστο και αυτοτελές που συντίθεται από ομάδες ιδιοτήτων που του προσδίδουν δυνατότητες. Το αν αυτές οι δυνατότητες είναι αναγνωρίσιμες από όλους και αν ενεργοποιούνται με τρόπο τέτοιο ώστε να γίνουν πραγματικότητες ή πιο απλά το πως χρησιμοποιείται το μέσο και η πράξη της χρήσης του είναι κάτι έξω από το ίδιο το μέσο και προϋποθέτει την διάδραση του με ένα υποκείμενο. Αυτή διάδραση δρα εξίσου διαμορφωτικά τόσο για το υποκείμενο όσο και για το μέσο.

Κοινώς το blog δεν είναι παρά μόνο ένα εργαλείο που δεν κουβαλάει έναν generic σκοπό ή ένα προκατασκευασμένο στόχο σαν αυτός να ήταν μια ουσία (essence) που ενυπάρχει στην φύση ή την εργαλειακότητα του μέσου ως κάτι καθολικά αναγνωρίσιμο που μπορεί να γίνει κοινά αποδεκτό. Το να λέμε λοιπόν ότι το blog είναι διάλογος, πόσο μάλλον το να προσδιορίζουμε και τι είδους διάλογος είναι (ελεύθερος και ανεμπόδιστος) είναι υπεραπλουστευτικό και εισάγει έναν σκοπό που είναι a priori λάθος γιατί το blog μπορεί να είναι διάλογος αλλά μπορεί να είναι και ένας εξωτερικευμένος εσωτερικός μονόλογος ή ένα μανιφέστο με κλειστά σχόλια ή ένα καταστασιακό derive χωρίς τέλος, χωρίς σκοπό, με μοναδικό στόχο την ίδια την πράξη. Μπορεί να είναι ένα κλειστό αυτοαναφορικό σύστημα ή ένα πανταχόθεν ελεύθερο. Μπορεί να είναι ένα σωρό πράγματα που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα γιατί δεν έχουμε ενεργοποιήσει τις ανάλογες ιδιότητες του μέσου που θα μας έδιναν την δυνατότητα να τις ανακαλύψουμε. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να δεσμευτεί το μέσο και η δυνατότητες του, ούτε από τη νομοθεσία αλλά ούτε και από εμάς.

Αν δεχθούμε αυτό που λέει ο Henri Bergson “Reality… is a perpetual becoming. It makes or remakes itself, but it is never something made” τότε μάλλον τα blogs είναι και αυτά μια τέτοια πραγματικότητα. Ας αφήσουμε λοιπόν το blogging να γίνεται, να πορεύεται προς την ολοκλήρωση του χωρίς να καταλήγει ποτέ γιατί τα blogs είναι από τα λίγα τεχνητά δημιουργήματα που ομοιάζουν με φυσικά φέροντας ως εγγενές αυτό που ο Αριστοτέλης ονόμασε “εντελέχεια”.

Ο,τι καλύτερο εχει γραφτεί για τα blogg's

Απλά το είδα, μου αρεσε και το ανέβασα.

Από την Παρασκευή το βράδυ 22/2/08 που έσκασε η ιστορία περί συλλήψεων των υπευθύνων του press-gr έχω την αίσθηση ότι υπάρχουν - με βάση τα δημοσιεύματα - οι εξής στάσεις μέσα στην μπλογκόσφαιρα:
1. Ουδέτερη παρουσίαση του γεγονότος
2. Παρουσίαση του γεγονότος με ερωτήματα και εν αναμονή του τι συμβαίνει και πώς θα μπορούσε να επηρεάσει την ελεύθερη έκφραση μέσω του διαδικτύου αυτή η υπόθεση
3. Κριτική στάση απέναντι στο γεγονός θετικά ή αρνητικά
Στο τέλος αυτού του κειμένου παρουσιάζω αναλυτικά με συνδέσμους ποιοι έγραψαν, πότε και πώς. Ετσι εάν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε όλα τα κείμενα που διάβασα να σχηματίσετε τη δική σας άποψη και να κάνετε τις δικές σας επισημάνσεις. Κάνω αναφορές και σε εφημερίδες που έγραψαν σχετικά, καθώς και σε ένα ηλεκτρονικό ειδησεογραφικό έντυπο που βρήκα μέχρι στιγμής. Συχνά υπάρχει αναπαραγωγή κάποιου κειμένου, αλλά υπάρχουν και κάποιες πρόσθετες πληροφορίες σε κάποιες περιπτώσεις.
Από τα κείμενα που διάβασα προκύπτουν ή και προτείνονται συγκεκριμένα κάποια ερωτήματα όπως για παράδειγμα αυτό που αναρωτιόταν η magica: Ποιους λογαριασμούς πλήρωναν εφόσον η πλατφόρμα του blogger παρέχει δωρεάν την υπηρεσία δημιουργίας blog;
Οι αναφορές σε πληρωμή υπάρχουν και σε κάποια δημοσιεύματα και στη συνέντευξη στο Lifo στις 10 Μαίου του 2007, όπου αναφέρεται χαρακτηριστικά: “Αναζητήσαμε έναν εύχρηστο και κατάλληλο τίτλο, τον αγοράσαμε με λίγα χρήματα και ξεκινήσαμε”.
Μήπως, λοιπόν, οι δημοσιεύσεις σε εφημερίδες που μιλάνε για το ποιος πλήρωνε τα έξοδα εννοούν ότι πλήρωσαν domain; Από απλή έρευνα που έκανα βρήκα ότι το domain press.gr είναι κατοχυρωμένο από τις 26-1-2006 και παραπέμπει σε μία σελίδα under construction, αλλά το blog χρησιμοποιεί το press-gr στον blogger.
Βέβαια από όσο θυμάμαι από τη χρήση του blogger μπορούσες να κατοχυρώσεις domain, αλλά το κόστος είναι αστείο και δεν δικαιολογεί off shore εταιρείες… Πλήρωναν σέρβερ; Πληρώνονται αυτά σαν πρόσθετα στον blogger αν ζητήσεις εξτρά χώρο; Ωστόσο και πάλι πώς δικαιολογούν αυτά τα μικροποσά την αναφορά σε off shore εταιρείες; Σημειώνουμε, χωρίς απαραίτητα να σημαίνει κάτι αυτό, ότι στο κεφαλάρι της σελίδας του press-gr υπάρχει στον υπότιτλο το εξής: Η …OFF SHORE ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ.
Στα διάφορα δημοσιεύματα συνδέεται η Κύπρος με το θέμα και είναι γνωστό ότι εκεί λειτουργούν τέτοιες εταιρείες. Γίνεται επίσης αναφορά σε Αφγανιστάν, Κολομβία. Το μεν Αφγανιστάν σχετίζεται με πόλεμο - όπλα;- και ναρκωτικά, ενώ η Κολομβία επίσης με το δεύτερο και ίσως και με το πρώτο. Είναι όλα αυτά μήπως ραδιοαρβύλα και υπερβολές για να δικαιολογηθεί η άρση απορρήτου;
Εγινε όντως άρση απορρήτου; Αν έδωσε πράγματι κάποιος συνέντευξη στο Lifo όπως ανέφερα παραπάνω και έβαλα και το σχετικό σύνδεσμο είναι δυνατόν να ήταν κρυφή η ταυτότητά του; Πώς έδωσε τη συνέντευξη; Μήπως μέσω skype; Αλλά για να τον βρουν έπρεπε να ξέρουν το ψευδώνυμο του στο skype. Αν έγινε έτσι πώς το έμαθαν; Ποιος τους έφερε σε επαφή; Δεν είδα κάπου στη σελίδα να δηλώνουν skype. Εχουν hotmail. Αρα μέσω msn; Πάλι ισχύουν οι ίδιες απορίες;
Μήπως μέσω σταθερού τηλεφώνου και ποιου τηλεφώνου; Σε τηλεφωνικό θάλαμο πήγε και τον καλέσανε; Πώς έκαναν την πρώτη επαφή μαζί του αν ήταν ανώνυμος; Αρα ήταν γνωστό το πρόσωπο που έδωσε τη συνέντευξη και αναγνωρίσιμο. Εξάλλου αν δεν ήταν γνωστό και αναγνωρίσιμο θα έκανε αυτή την κριτική ο thelonapo: “…κάποιοι μέσα απο το χώρο της πολιτικής και των κομμάτων διοχετεύουν συστηματικά παραπολιτικά σχόλια - συχνά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, παρά μόνο τόνους λάσπης - προς το εν λόγω ιστολόγιο με μοναδικό σκοπό την ίντριγκα και την αλληλοεξόντωση…”
Υπήρχε περίπτωση πολιτικοί να διοχετεύουν παραπολιτικά σχόλια σε ανώνυμους blogger; Γιατί δεν ήρθαν να δώσουν και σε μένα και σε εσάς τέτοια σχόλια; Εστω ότι αυτά τα σχόλια έφταναν στους δημιουργούς του εν λόγω blog μέσω δημοσιογράφων και όχι απευθείας μέσω πολιτικών. Αυτό όμως και πάλι σημαίνει ότι είχαν σχέση με δημοσιογράφους και άρα πρόσβαση σε τέτοια παραπολιτικά.
Από όσο γνωρίζω από το δημοσιογραφικό χώρο κανένας δεν σου δίνει παραπολιτικά σχόλια αν δεν δώσεις κάτι και εσύ σε αντάλλαγμα και δεν σε υπολογίζουν ως “δύναμη”. Διότι αν ήταν έτσι θα έδιναν και σε μένα και σε εσάς τέτοια παραπολιτικά…
Είχαν το υλικό μόνο από τη δημοσιογραφία των πολιτών; Τότε πώς δύο που ήδη γνωρίζω εγώ, και φαντάζομαι κάποιους θα γνωρίζετε και εσείς, έχουν την αίσθηση ότι τους “χρησιμοποίησαν” αρχικά και έβαλαν ένα δύο θέματα που τους έστειλαν και στη συνέχεια τους αγνόησαν; Είχαν πολύ μεγάλο φόρτο θεμάτων; Ισως, αλλά αν ήταν ήδη μία ντουζίνα άτομα από τότε που δίνεται η συνέντευξη στο Lifo θα μπορούσαν φαντάζομαι να ελέγχουν τα θέματα και να βάζουν τα πιο σημαντικά ανεβάζοντας συνέχεια ποστ.
Η άλλη απορία μερικών από εμάς για τα πολλά blog στο προφίλ ίσως εξηγείται από την πιθανότητα να θέλανε να δεσμεύσουν διάφορα ονόματα ώστε να μην τα χρησιμοποιήσει άλλος, διότι ένα μόνο είναι ενεργό από αυτά. Αυτό που αναφέρεται σαν αρχείο, το οποίο έχει κάποια θέματα που δεν κατανοώ για ποιο λόγο βρίσκονται στο “παρασκήνιο”. Ενώ ένα ακόμα φαίνεται πως το χρησιμοποίησαν στην αρχή για να δοκιμάσουν τίτλο και ενώ είχαν χρησιμοποιήσει το briefing-gr τελικά επέλεξαν το press-gr τον Αύγουστο του 2006.
Ο άλλος γρίφος για το πώς και ανεβαίνουν ακόμα ποστ στη σελίδα λύθηκε από τον internetakia, ο οποίος το αναφέρει σε σχόλιο στο metablogging.gr και το εξηγεί και ο nikan σε update που έχει κάνει. Πρόσφατα δόθηκε η δυνατότητα δημοσίευσης μεταχρονολημένων κειμένων και στον blogger, άρα ήταν ήδη προγραμματισμένα να ανεβαίνουν. Μάλιστα ο internetakias τσέκαρε και κάποια διαφορά στα url που δείχνει ότι όντως ήταν προγραμματισμένα από πριν ποστ.
Δεν είναι αυτά όμως τα σημαντικά ερωτήματα, απλά τα αναφέρω επειδή έχουν συζητηθεί. Επίσης μία δική μου αίσθηση είναι ότι μερικά blog μοιάζουν σαν κλώνοι του press-gr. Τους μιμούνται; Ή παίζει κάτι άλλο;
Θα παραθέσω παρακάτω μερικά σημαντικά ερωτήματα που έχει θέσει συνοπτικά ο teleologikos, τα οποία μπορείτε να τα δείτε ίσως κάτω από άλλο πρίσμα μετά την έκθεση και των δικών μου.

Αυτό που δεν καλύπτει απόλυτα το ποστ του e-lawyer, είναι εάν η ελληνική νομοθεσία μπορεί όντως να στραφεί κατά μιας ιστοσελίδας που κατηγορείται για εκβιασμό ενώ ο σέρβερ που την φιλοξενεί βρίσκεται στο εξωτερικό; Ποιος δίνει τις ΙΡ, ο κάτοχος του σέρβερ ή ο πάροχος;

Ο e-lawyer νομίζω ότι καλύπτει αυτό το ερώτημα με την συγκεκριμένη αναφορά: “…δεν μπορεί να διαταχθεί άρση του απορρήτου για να εντοπιστεί ο blogger που διέπραξε την προσβολή (δική μου σημείωση: εννοεί τη συκοφαντική δυσφήμιση). Αυτό το απόρρητο όμως δεν ισχύει φυσικά έναντι της εταιρίας που φιλοξενεί το ιστολόγιο. Αν ο προσβαλλόμενος στραφεί με αγωγή εναντίον της εταιρίας (πράγμα που μπορεί να γίνει και στα ελληνικά δικαστήρια, αφού τόπος της αδικοπραξίας είναι και το ελληνικό έδαφος), η εταιρία μπορεί στη συνέχεια να στραφεί αναγωγικά κατά του blogger - αν τον βρει βεβαίως και αυτή. Το ανώτατο δικαστήριο του Delaware των ΗΠΑ πάντως, αρνήθηκε να διατάξει άρση του απορρήτου για να εντοπιστεί blogger που είχε προσβάλλει τοπικό άρχοντα, επειδή κρίθηκε ότι η ανωνυμία σε αυτήν την περίπτωση έχει συνταγματικό θεμέλιο που κατισχύει των δικαιωμάτων του θιγόμενου”.
Καθώς και από το συμπληρωματικό αυτό κείμενο που είναι απάντηση του e - lawyer σε σχόλιο του Δεμασάμερε: Προσοχή: αυτά που αναφέρω παραπάνω αφορούν τον εντοπισμό του blogger μέσω της διαδικασίας της άρσης του απορρήτου. Αυτός όμως δεν είναι ο μόνος τρόπος να μάθει κανείς “ποιος του έκανε το κακό”. Αν έχεις την πληροφορία, ακόμα και παράνομα, μπορείς να την χρησιμοποιήσεις και χωρίς άρση του απορρήτου: αν έρθει ένας μάρτυρας και πει “ναι, τον είδα στο τάδε net cafe να ανεβάζει το συκοφαντικό post” έχει τελειώσει η ιστορία. Ή αν έρθει μάρτυρας ένας δημοσιογράφος και πει “είναι γνωστό ότι ο τάδε μπλόγκερ είναι ο Τάδε Ταδόπουλος, αλλά δεν μπορώ να σας πω από που το έμαθα γιατί η πηγή καλύπτεται από το δημοσιογραφικό απόρρητο” πάλι έχει τελειώσει η ιστορία. Η άρση του απορρήτου δεν είναι πάντα προϋπόθεση για τον εντοπισμό του μπλόγκερ. Aλλωστε και άρση να έχει γίνει, αυτή οδηγεί μέχρι τον συνδρομητή, όχι κατ΄ ανάγκη τον ίδιο το χρήστη.

Η αποκάλυψη πολιτικών και οικονομικών σκανδάλων, ανεξάρτητα από την ποιότητα του εν λόγω ιστολογίου, μπορεί να σταθεί περισσότερο ως εκβιασμός και λιγότερο ως συκοφαντική δυσφήμηση;

Αυτό μάλλον δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Θα το γνωρίζουν μόνο όσοι εκβιάστηκαν, αν εκβιάστηκαν.

Για όσα ονόματα θυμάτων εκβιασμού ακούγονται, η ομοψυχία τους εναντίον του press-gr αντικατοπτρίζει μια πρόσκαιρη συμμαχία συμφερόντων; Αδυνατώ να κατανοήσω το σενάριο που περιφέρεται για το DVD, ότι δήθεν είτε όλα αυτά γίνονται λόγω ανταγωνισμού ή για να κρύψουν δικές τους ευθύνες.

Ούτε αυτό μάλλον μπορούμε να το γνωρίζουμε, τουλάχιστον για τώρα, αλλά ίσως και ποτέ…, ανάλογα πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.

Αφού ο Blogger.com ανήκει στην Google και βρίσκεται επί αμερικανικού εδάφους, τι σημαίνουν οι αναφορές στο τρίγωνο Κολομβία - Κύπρος - Αφγανιστάν; Ασχετοσύνη ή γκεμπελική προπαγάνδα;

Σε σχέση με αυτό το ερώτημα έθεσα ήδη κάποια επιπλέον ερωτήματα.

Αφού τα post δεν ανήκαν όλα στους ιδιοκτήτες του press-gr, αυτό σημαίνει πως η δίωξη θα επεκταθεί και στους bloggers εκείνους που δημοσίευσαν εκεί τα κείμενά τους;

Με κοινή λογική υποθέτω όχι, διότι το να δημοσιεύεις ένα κείμενο σε ένα blog, του οποίου οι διαχειριστές κατηγορούνται για εκβιασμούς, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι συμμετείχες και εσύ στην πράξη αυτή, εκτός και εάν το κείμενο σου σχετίζεται με τα εκβιαζόμενα πρόσωπα και το θέμα για το οποίο εκβιάζονται.

Αφού ένας εκ των υποτιθέμενων συνεργατών του press-gr ανήκει στο δημοσιογραφικό δυναμικό του Πρώτου Θέματος, γιατί η εφημερίδα δεν λέει τίποτε γι αυτόν;

Αυτό είναι και δική μου απορία, αλλά δεν ξέρουμε ακόμα αν αληθεύουν όλα όσα γράφονται εφόσον δεν έχει υπάρξει κάποια επίσημη ανακοίνωση από τις υποτιθέμενες ανακρίσεις.
Κάποια άλλα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: Πώς στοιχειοθετείται κατηγορία για εκβιασμό; Η Ροδιά αναρωτήθηκε πώς γίνεται να εκβιάσεις μέσω των ποστ σε ένα blog αν δεν υπάρξει και φυσική παρουσία; Αυτό που έκανα σαν δεύτερη σκέψη μετά από κάτι που της απάντησα στα σχόλια του metablogging.gr είναι το εξής: Σε περιπτώσεις απαγωγής για παράδειγμα παρόλο που δεν υπάρχει φυσική παρουσία του απαγωγέα εκβιάζεται ο “υπόχρεος-θύμα απαχθέντος οικείου και αγαπημένου προσώπου” να δώσει λύτρα μέσω ενός ανώνυμου σημειώματος π.χ. Αν παραδώσει χρήματα χωρίς να καταγγείλει το γεγονός ίσως δεν υπάρξει ποτέ φυσική επαφή με τον εκβιαστή - απαγωγέα. Πέρα από αυτό πάντως φαίνεται πως τα πρόσωπα που υπήρχαν πίσω από το press-gr μάλλον κάποιοι, αν όχι αρκετοί, τα γνώριζαν. Εάν όντως υπήρξαν εκβιασμοί μένει να αποδειχθεί. Οσο ακόμα δεν έχουν δοθεί στοιχεία στη δημοσιότητα δεν γίνεται να κατηγορηθεί κανένας ως εκβιαστής με βάση το τεκμήριο περί αθωότητας, αν το λέω σωστά διότι δεν είμαι και νομικός.
Το ζήτημα που αφορά τη μπλογκόσφαιρα νομίζω δεν είναι αυτή τη στιγμή το αν εκβίασαν ή όχι και αν στοιχειοθετείται ή όχι δυσφήμιση ή εκβιασμός. Αυτό που μας αφορά, νομίζω, είναι εάν εγκρίνουμε αυτού του τύπου τη δημοσιογραφία των πολιτών, την οποία εκπροσωπούσε το press.gr και είχε πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.
Ποια είναι αυτά; Βασικά είναι ο λαϊκισμός του εν λόγω ιστολογίου. Αυτό στοιχειοθετείται από τα ανεξέλεγκτα, συχνά εμετικά, σχόλια ώστε να δίνεται η αίσθηση ότι υπάρχει ελευθερία στη δημοσιογραφία των πολιτών (sic!). Εκεί μπορεί να πει ο καθένας ό,τι θέλει και ας μην έχει καμία άλλη αξία πλην της απλής εκτόνωσης.
Το ζήτημα είναι η εκτόνωση του θυμού ή της απελπισίας των πολιτών ή ο οργανωμένος και σοβαρός έλεγχος της εξουσίας;
Τι είναι περισσότερο ουσιαστικό; Να μπορώ απλά να φτύσω κάποιον και να τον κράξω ή να έχω υπεύθυνα στοιχεία και να τον βάλω αποτελεσματικά προ των ευθυνών του;
Θέλω να συμμετέχω στις μεταξύ των εξουσιαστών κόντρες ή δεν με αφορούν και αυτό που ουσιαστικά με ενδιαφέρει είναι να μπορώ να τους ελέγχω όλους μέσα από διαφανείς διαδικασίες;
Το επιτυχημένο πείραμα της δημοσιογραφίας των πολιτών του ohmynews, το οποίο είχα ερευνήσει παλιά είχα διαπιστώσει ότι για να γράψει ένας πολίτης κάτι στη σελίδα χρειαζόταν να συμπληρώσει μία φόρμα με πλήρες βιογραφικό, μάλλον για να ελέγξουν τη σοβαρότητα του πριν δημοσιεύσουν ο,τιδήποτε. Αν κάνω λάθος σχετικά με αυτό διορθώστε με. Δεν είναι “μπάτε σκύλοι και αλέστε και αλεστικά μη δίνεται”. Δεν ξέρω πώς ήταν όταν πρωτοξεκίνησε, αλλά φαντάζομαι ότι για να τα κατάφερε τόσο καλά πρέπει να είχε σοβαρότητα σαν κίνηση.
Επιπλέον η ομάδα των είκοσι νομίζω περίπου ατόμων που το απαρτίζουν έχει ειδικούς από διάφορους τομείς και φυσικά νομικό σύμβουλο. Ενώ εν Ελλάδι όλα γίνονται στο πόδι και στο άρπα κόλλα και μου αρέσει που επαίρονται αρκετοί blogger περί δημοσιογραφίας των πολιτών.
Επίσης το blog dailykos, το οποίο φέρνει εικονικά σε αντιπαράθεση με το press-gr το Θέμα της Κυριακής, στηρίζεται μεν από μερικά εκατομμύρια οπαδών, αλλά από όσο μπορώ να καταλάβω δεν στηρίζεται στον λαϊκισμό, που αν μη τι άλλο δεν έχω δει να φημίζονται οι Φιλελεύθεροι, έστω και αν δεν συμφωνώ με την ιδεολογία τους.
Δείγμα γραφής δίνει το e-rooster στο ελληνικό διαδίκτυο. Διαφωνείς μαζί τους, αλλά δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις, ούτε για κιτρινισμό, ούτε για λαϊκισμό. Σαφώς και κάνουν την προπαγάνδα τους και τα παιχνιδάκια τους με την πλευρά της “αλήθειας” που επιλέγουν να παρουσιάσουν, αλλά δεν απαξιώνουν την πολιτική συμμετοχή και δεν δίνουν σε κανέναν, από όσο μπορώ να γνωρίζω, την ψευδαίσθηση της συμμετοχής σε δημοσιογραφία πολιτών. Δείχνουν καθαρά την ταυτότητά τους και δεν παίζουν συγκαλυμμένα παιχνίδια όπως νομίζω έκανε το press-gr είτε αποδειχθεί ότι εκβίαζε είτε όχι.
Επίσης άλλο ένα ερώτημα που εγείρεται με αφορμή αυτή την υπόθεση είναι μήπως η μπλογκόσφαιρα οφείλει σύντομα να αυτορρυθμιστεί κρίνοντας από μόνη της τι ανέχεται και τι όχι, αντί να περιμένει ρυθμίσεις από τα πάνω; Διότι αυτές οι ρυθμίσεις σίγουρα δεν θα είναι ότι καλύτερο…
Μήπως πρέπει ο καθένας από εμάς να καταδικάζει χωρίς ενδοιασμούς το είδος της δημοσιογραφίας που εκπροσωπούσε το press-gr και που δεν διέφερε και πολύ από αυτή των κάκιστων παραδοσιακών μέσων; Μήπως τέτοιου τύπου δημοσιογραφία πρέπει να απομυθοποιείται έγκαιρα; Διότι κάπως έτσι νομίζω διογκώθηκε και το φαινόμενο του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου.
Αρκετοί πίστεψαν ότι η κάμερα του ήταν κάτι σαν την τυφλή δικαιοσύνη, η οποία μάλλον αποδεικνύεται πολύ ανοιχτομάτα… Δυστυχώς ο μέσος πολίτης δυσκολεύεται να κατανοήσει ότι η δημοσιογραφία αυτού του τύπου συντηρεί τις καταστάσεις στις οποίες υποτίθεται ότι εναντιώνεται. Εφησυχάζει ο πολίτης ότι “ο τιμωρός δημοσιογράφος” θα φροντίσει για όλα. Οταν μάλιστα του αποδεικνύει αυτό το άτομο εμπιστοσύνης ότι όλοι οι πολιτικοί είναι πουλημένοι δεν έχει κανένα νόημα να κάνει κάτι εκείνος ως πολίτης.
Πολύ βολικό αυτό! Για όλα θα καθαρίσει “ο τιμωρός δημοσιογράφος”, δεν χρειάζεται ούτε να ψαχθώ πολιτικά, ούτε να παλουκωθώ να μάθω ιστορία, ούτε να σκεφθώ κριτικά. Πού ώρα για τέτοιες ασχολίες; Ανοίγω κουρασμένος την τηλεόραση και μαζί με τον Μάκη απολαμβάνω σαδιστικά την ισοπέδωση όσων με ισοπεδώνουν, εκτονώνομαι, χαλαρώνω και πάω για ύπνο…
Απαξ και υπάρχει ο τιμωρός δημοσιογράφος θα τους βάλει τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι! Εγώ σαν πολίτης δεν χρειάζεται να έχω καμία υπευθυνότητα, αρκεί να έχω το μαντρόσκυλο να γαυγίζει και να κρατάει μακριά τους λύκους από το κοπάδι…
Πέρα από αυτά, τα διογκωμένα πλέον στην ελληνική κοινωνία φαινόμενα, όσο τα blog θα δημιουργούν και θα διαχέουν πληροφορία, όσο θα ωριμάζουν τόσο θα συνειδητοποιούν ότι το να τα βάλεις με την αληθινή εξουσία που κρύβεται πίσω από τις προφανείς εξουσίες δεν είναι “η πλακίτσα μας”. Τότε ελπίζω να διαφανούν φαινόμενα σοβαρών συνεργασίων και συσπειρώσεων τέτοιων που να οδηγήσουν έμπρακτα και υπεύθυνα στην δημοσιογραφία των πολιτών.
Ας επανέλθω όμως στις μέχρι τώρα δημοσιεύσεις περί press-gr και να κλείσω αυτό το τεράστιο σεντόνι… Η αίσθηση που αποκόμισα από όσα διάβασα είναι ότι “ο κόσμος το είχε τούμπανο και αυτοί κρυφό καμάρι” ή “θέλει η π…. να κρυφτεί, αλλά η χαρά της δεν την αφήνει”. Επομένως, κατά πάσα πιθανότητα, μάλλον καμία άρση απορρήτου δεδομένων δεν χρειάστηκε να γίνει…, αλλά ας μην προδικάζουμε. Το πράγμα θα δείξει αργά ή γρήγορα, διότι “ούδεν κρυπτόν υπό τον ήλιον” κι ας λένε κάποιοι πως όλα θάβονται για πάντα…
Συγχωρέστε μου πιθανά λάθη σε σύνταξη ή άλλα και διορθώστε με. Χρειάστηκε να δαπανήσω πολλές ώρες για να συγκεντρώσω, να διαβάσω και να οργανώσω το υλικό. Ελπίζω κάτι να κατάφερα να προσθέσω στους μέχρι στιγμής προβληματισμούς.

Ακολουθούν σύνδεσμοι με όσα διάβασα σε μία στοιχειώδη κατάταξη για το πώς περίπου παρουσίασαν το θέμα.

1. Ουδέτερη παρουσίαση του γεγονότος: Γύρω στις 11 παρά η πρώτη αναφορά την Παρασκευή στο blog anti, στο οποίο στη συνέχεια υπάρχουν πολλά σχετικά δημοσιεύματα, πρώτη ημέρα επίσης: kourdistoportocali, δεύτερη ημέρα kourdistoportocali, troktiko στις 8:13 μ.μ. 22/2, στις 10:35 περί διάψευσης του Γιάννη Παπαγιάννη troktiko, στις 11:03 22/2 troktiko, τέλος στις 2 περίπου το βράδυ προς ξημερώματα 24/2 από troktiko περί της απόλυσης του Καψαμπέλη από τον Επενδυτή, το nakednews στις 23/2. επίσης στις 23/2 στο wesayeverything, στο yparxeimageia από τις 16/1/2008 και ξανά στις 23/2 στο yparxeimageia, ξημερώματα της 23ης/2 στο apomesa, γύρω στις 2 μετά τα μεσάνυχτα της 22ας προς 23/2 στο bollywood, ξημερώματα της 23ης πάλι στο bollywood.

Εφημερίδες που έγραψαν: Θέμα στις 23:04 της 22ας/2/08 και στο φύλλο της Κυριακής, όπου περίπου αναπαράγονται όσα έχουν ήδη γραφτεί στα blog και μπορούμε να το δούμε στο blog anti. Είδα την εφημερίδα, όντως έχει απλώσει το θέμα σε ολόκληρη σελίδα, αλλά δεν την αγόρασα. Επίσης έγραψαν για το θέμα η κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και θα το βρείτε δεύτερο θέμα στη σελίδα που θα ανοίξετε, η Καθημερινή, τα Νέα και ο Ελεύθερος Τύπος που θα βρείτε δύο σελίδες σε pdf στο metablogging.gr για το οποίο έχω σύνδεσμο πριν, καθώς και το Παρόν για το οποίο θα βρείτε αναφορά στο blog anti και πάλι.
Τέλος αναφορά έγινε και στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα apn όπου υπάρχουν επιπλέον αναφορές σε blog που έχουν γράψει σχετικά.

2. Παρουσίαση του γεγονότος με ερωτηματικά και εν αναμονή: Περίπου στις 8:20 μ.μ. Παρασκευή metablogging.gr, στις 9:12 Παρασκευή oraelladas.gr, magicasland, vrypan (κριτική στάση στα σχόλια), ΠΕΑ ΚΥΑΝΕΑ στις 23/2 και στη συνέχεια έχει και άλλες αναφορές, μετά τα μεσάνυχτα της 22ας/2 γράφει και ο Lupus Cynodictus, ενώ ο teleologikos θέτει μερικά συγκεντρωμένα ερωτήματα στις 23/2, αλλά πιθανόν να ήταν και στις 22 μετά τα μεσάνυχτα, όμως δεν έχει ώρα το ποστ του για να αναφέρω, ενώ στην πρώτη αναφορά αναρωτιέται αν είναι για καλό ή για κακό η είδηση. Απορίες έχει και θέτει ερωτήματα και ο Jim Hellas, και το blog anti, (και εδώ το blog anti) καθώς και το argos.
3. Κριτική στάση απέναντι στο γεγονός θετικά ή αρνητικά: Κριτική στάση πριν από όλες αυτές τις εξελίξεις και συγκεκριμένα στις 13/2 είχε κρατήσει το blog thelonapo, ενώ ο i - reporter θέτει κάποια ερωτήματα από τις 31/12/07 και τον επικαλείται στη συνέχεια το blog anti. Εντονα κριτική στάση κρατά ο Νίκος Σμυρναίος, από τη Γαλλία από ό,τι είδα στο προφίλ του, στη σελίδα του με τίτλο Η βιομηχανία του εφήμερου, στις 23/2 το απόγευμα. Το άρθρο του εκτίμησαν και άλλοι και νομίζω ανέβηκε στο buzz από κάποιους. Ο πιτσιρίκος κρατάει επιφυλάξεις, αλλά με θετική στάση απέναντι στο press-gr. Ενώ οι Bloopers και ο άγιος υπεραμύνονται του press-gr και θεωρούν αγνώμονες όσους στηρίχθηκαν σε αυτό και τώρα δεν το υπερασπίζονται, ενώ το greek alert δηλώνει 100% στο πλευρό του press-gr.

Τέλος αναφορές στις διαπλοκές και κόντρες μεταξύ εκδοτών από το blog anti, το kourdistoportokali και το thefispost.

• 
  

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ

• ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ' υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής)

O Dan Gillmor για την υπόθεση Press-gr

Δημοσιεύθηκε από tsimitakis στο 3 Μάρτιος, 2008

Δεν έβρισκα ποιός θα ήταν καταληλλότερος για σχολιασμό στο αφιέρωμα της Καθημερινής της υπόθεσης press-gr απο τον Dan Gilmor συγγραφέα του We media. H απάντηση στην ερώτηση που του έστειλα μέσω email αφού του εξήγησα όσο διεξοδικότερα μπορούσα την υπόθεση ειναι η παρακάτω.

Του Dan Gilmor

Γενικά πιστεύω ότι οι πολίτες πρέπει να στέκονται πίσω από τα λεγόμενά τους, να τα υποστηρίζουν. Θεωρώ το ανώνυμο blogging (καθώς και άλλες μορφές επικοινωνίας) εξ ορισμού ΠΟΛΥ πιο αναξιόπιστο από άλλες μορφές των οποίων οι φορείς ταυτοποιούν τον εαυτό τους.

Ενώ όμως θα έπρεπε να ενθαρρύνουμε τους πολίτες να είναι τίμιοι και υπεύθυνοι κατά τις δραστηριότητές τους on line, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αδυνατούμε να τους το επιβάλουμε κιόλας. Πρέπει λοιπόν εμείς οι ίδιοι (το κοινό και η κοινότητα) να μάθουμε να φιλτράρουμε και να θέτουμε εκτός συζήτησης όσους συμπεριφέρονται άσχημα. Με αυτό δεν εννοώ σε καμιά περίπτωση την επιβολή λογοκρισίας από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να απαιτεί ο ιδιοκτήτης ενός site να επιδεικνύουν υπευθυνότητα όσοι αφήνουν σχόλια στον χώρο του/της. Και έχουμε κάθε λόγο συλλογικά να αγνοούμε ιστότοπους που διευθύνονται από ανθρώπους οι οποίοι δρουν ανεύθυνα.

Εχοντας ως βάση αυτές τις αρχές, σαφώς θεωρώ πως υπάρχει χώρος για την ανωνυμία και χρειάζεται να προστατεύσουμε και αυτό το εργαλείο. Γιατί; Γιατί ξεκάθαρα έρχονται κάποτε καιροί που η καταφυγή σε αυτήν δεν είναι συνειδητή επιλογή, αλλά ενδεχομένως σωτήρια για την ίδια τη ζωή κάποιων.

* Ο Dan Gilmor είναι αρθρογράφος της εφημερίδας Guardian και συγγραφέας του διάσημου διεθνώς βιβλίου - ορόσημου για τη δημοσιογραφία των πολιτών, «We media».

Κυριακή, Μάρτιος 02, 2008

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ

• ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ

• ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
• ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

• http://www.221.gr
• http://argos.wordpress.com
• http://arxediamedia.blogspot.com
• http://chouvi.blogspot.com
• http://www.e-rooster.gr
• http://giaskepsou.blogspot.com
• http://gtziralis.com
• http://histologion-gr.blogspot.com
• http://inlovewithlife.wordpress.com
• http://karounos.gr/blog
• http://krogias.blogspot.com
• http://larisaperivallon.wordpress.com
• http://magicasland.com
• http://metablogging.gr
• http://nefelikas.wordpress.com
• http://www.nylon.gr
• http://oneiros.gr/blog
• http://oraelladas.gr
• http://papanotas.wordpress.com
• http://www.perlikos.gr
• http://petcoke.wordpress.com
• http://plagal.wordpress.com
• http://reality-tape.com
• http://rodiat7.blogspot.com
• http://sofianidis.blogspot.com
• http://stefadouros.blogspot.com
• http://voteforliberty.wordpress.com
• http://vrypan.net
• http://ziouzios.blogspot.com

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

• Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
• Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.

Update 1: Τα μπλογκ που αναφέρονται στο κείμενο είναι αυτά που αρχικά υπέγραψαν το ΔΤ. Όλο και νέα μπλογκ προσυπογράφουν. Για την συνεχώς ανανεούμενη λίστα, δείτε εδώ.

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

• Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
• Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

• Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
• Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
• Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

• http://www.221.gr
• http://argos.wordpress.com
• http://arxediamedia.blogspot.com
• http://chouvi.blogspot.com
• http://www.e-rooster.gr
• http://giaskepsou.blogspot.com
• http://gtziralis.com
• http://histologion-gr.blogspot.com
• http://inlovewithlife.wordpress.com
• http://karounos.gr/blog
• http://krogias.blogspot.com
• http://larisaperivallon.wordpress.com
• http://magicasland.com
• http://metablogging.gr
• http://nefelikas.wordpress.com
• http://www.nylon.gr
• http://oneiros.gr/blog
• http://oraelladas.gr
• http://papanotas.wordpress.com
• http://www.perlikos.gr
• http://petcoke.wordpress.com
• http://plagal.wordpress.com
• http://reality-tape.com
• http://rodiat7.blogspot.com
• http://sofianidis.blogspot.com
• http://stefadouros.blogspot.com
• http://voteforliberty.wordpress.com
• http://vrypan.net
• http://ziouzios.blogspot.com

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

• Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
• Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.

Update 1: Τα μπλογκ που αναφέρονται στο κείμενο είναι αυτά που αρχικά υπέγραψαν το ΔΤ. Όλο και νέα μπλογκ προσυπογράφουν. Για την συνεχώς ανανεούμενη λίστα, δείτε εδώ.

Αναρτήθηκε από freeaction στις 22:45 0 σχόλια Σύνδεσμοι σε

Οταν οι blogger...2

Μην πυροβολείτε τους aggregators

posted in Digital Rights , eWorld , Δημοσιογραφία , Ελληνικά , Ιστολογείν at 11:30

Με αφορμή τη υπόθεση sync που προέκυψε χθες, μιά πρόταση για ενδυνάμωση της αυτοδιάθεσης και μερικές σκέψεις για την κοινωνική λειτουργία της μπλογκόσφαιρας.

Όπως ανέφερε ο Νίκος Δρανδάκης, δημιουργός του sync.gr, σε χθεσινό post στο Nylon.gr:

Πριν από 2-3 εβδομάδες επικοινώνησε μαζί μου κάποιος ανώνυμος ζητώντας μου να αφαιρέσουμε από το SYNC Blogs ένα συγκεκριμένο μπλογκ επειδή όπως έλεγε προσβάλει άτομα και παραβιάζει προσωπικά δεδομένα.

Για την ώρα δεν θα αναφέρω ποιό είναι το μπλογκ, ούτε ποιό ειναι το ποστ που τους ενόχλησε. Στην αρχή δεν το πήρα αρκετά σοβαρά, και απάντησα ότι με βάση ανώνυμες καταγγελίες δεν μπορούμε κάθε λίγο να αφαιρούμε μπλογκς, ούτε και είναι εύκολο να ελέγχουμε καθημερινά το περιεχόμενο από 30.000 Ελληνικά μπλογκς.

Αργότερα έλαβα mail το οποίο ήταν πλέον επώνυμο, αλλά στην περίπτωση του Internet, πότε ξέρεις για τα πραγματικά στοιχεία ταυτότητας αυτού που επικοινωνείς? Μου δήλωσε ένα γυναικείο όνομα, και με απείλησε με δικαστικές ενέργειες αν δεν αφαιρέσω το συγκεκριμένο ιστολόγιο από τη λίστα του SYNC.GR.

Στα posts που έχουν γραφτεί μέχρι στιγμής στη μπλογκόσφαιρα για το θέμα γίνεται λόγος για νέα υπόθεση blogme. Εμένα όμως η όλη ιστορία μου θυμίζει περισσότερο repeat performance της υπόθεσης που οδήγησε στο κλείσιμο του monitor του Παναγιώτη Βρυώνη.

Με κάθε επιφύλαξη σχετικά με την υπόθεση αυτή, αφού δε γνωρίζω περισσότερα στοιχεία, νομίζω ότι το θέμα των απειλών σε ιδιοκτήτες blog aggregators στην Ελλάδα έχει παρατραβήξει. Όλα αυτά τα περιστατικά δείχνουν ότι υπάρχει ανάγκη να προχωρήσουμε μόνοι μας -χωρίς μεσάζοντες PR-ίτζήδες του στυλ ΕΕΧΙ- στην ίδρυση ενός ταμείου νομικής αρωγής, που θα δίνει νομικές συμβουλές σε bloggers και θα υποστηρίζει δικαστικά αν χρειαστεί περιπτώσεις όπως του Τσιπρόπουλου που αφορούν όλους μας, στα πρότυπα του Software Freedom Law Center και του Comic Book Legal Defence Fund. Ας μην ξεχνάμε ότι, πρώτα απ' όλα, οι τραμπουκισμοί απέναντι στους aggregators στρέφονται άμεσα κατά της ελευθεροτυπίας. Απ' την άλλη, ένας τέτοιος θεσμός θα βοηθήσει -πρωτίστως εκπαιδεύοντας- κι εμάς τους bloggers, επειδή υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι στους οποίους εκτιθόμαστε κάθε φορά που εκφράζουμε δημόσια τη γνώμη μας.

Εναλλακτικά, μπορούμε να ιδρύσουμε ένα σοβαρό παράρτημα του EFF για την Ελλάδα, που θα καλύπτει όλες τις περιπτώσεις νομικών θεμάτων ψηφιακών ελευθεριών, και θα μπορεί να παρεμβαίνει και σε πλείστα άλλα ζητήματα, όπως πχ. το νομοσχέδιο συμφωνίας με τη Microsoft και οι "νόμιμες" κάμερες, για να αναφέρω μερικά πρόσφατα παραδείγματα.

Τι λέτε;

*

Όπως έγραφα και παλιότερα για το θέμα του blogme, το άρθρο 11 του ΠΔ 131/1993 μπορεί να θεωρηθεί, υπό όρους, ότι προστατεύει τους διαχειριστές των aggregators απ' την ευθύνη αναμετάδοσης στη γενική περίπτωση. Δεν υπάρχει, φυσικά, νομικό πλαίσιο στη χώρα μας που να αφορά συγκεκριμένα τις παραμέτρους λειτουργίας των δημόσιων aggregators, και γενικά το ελληνικό νομικό πλαίσιο για το διαδίκτυο είναι ελλειπές και παρωχημένο. Απ' την άλλη, οι υπερβ0λικές εκκλήσεις για νομοθετική ρύθμιση της μπλογκόσφαιρας επιφέρουν τον κίνδυνο επιβολής κρατικής ετερορρύθμισης, εν είδει φίμωσης, σε ένα χώρο δημόσιας έκφρασης που ούτε καν την δημοσιογραφικού τύπου αυτορρύθμιση δεν υπομένει· και δικαίως, γιατί αυτή έχει άλλες ιστορικές καταβολές, αφορά ένα χώρο πρωτίστως επαγγελματικό, και αποδεικνύεται διαρκώς τον τελευταίο καιρό ότι δεν λειτουργεί στην πράξη, τουλάχιστον στα ελληνικά ΜΜΕ.

Ούτε όμως και προβάλλει από πουθενά εφαρμόσιμο εναλλακτικό μοντέλο αυτορρύθμισης, που θα μπορούσε να προστατέψει κατ' αρχάς τη μπλογκόσφαιρα, απομονώνοντας τουλάχιστον τις κακόβουλες περιπτώσεις. Ο προβληματισμός του Παναγιώτη Βρυώνη, με αφορμή την υπόθεση sync -τον οποίο κανείς δε θα μπορούσε να κατηγορήσει ότι συνηγορεί στην αστυνόμευση της μπλογκόσφαιρας και τη λογοκρισία των links- είναι καταδεικτικός:

Τους τελευταίους μήνες, είδαμε να υπάρχει μία εντυπωσιακή αύξηση των blogs αλλά και της επιρροής τους. Μαζί με αυτό είδαμε δυστυχώς και τις πιο χυδαίες εκφράσεις κιτρινισμού, αυτή την φορά όχι σε έντυπα, αλλά σε blogs. Χυδαία δημοσιεύματα, αβάσιμα, χωρίς κανένα σεβασμό σε προσωπικά δεδομένα, δεοντολογία κ.λ. Όλοι εμείς που αισθανόμαστε ότι συμμετέχουμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο στα νέα μέσα θα πρέπει να καταλάβουμε ότι έχουμε αρχίσει να έχουμε ευθύνες.

Για παράδειγμα τα links. Τα links από ένα site σε ένα άλλο είναι για το Internet (είτε μιλάμε για το google, είτε μιλάμε για το technorati.com ή το sync.gr) κάτι σαν ψήφος. Ένα site με πολλά εισερχόμενα links είναι ένα site σημαντικό για την πλειοψηφία των υπηρεσιών που ασχολούνται με τέτοια θέματα. Καλό είναι να προσέχουμε σε τί κάνουμε link…

Και γενικά, ας προσπαθήσουμε όσοι είμαστε πιο εξοικειωμένοι με το μέσο, να βοηθήσουμε τους νεότερους χρήστες να αποκτήσουν μία σωστή δεοντολογία και συμπεριφορά και να απομονώσουμε προσβάλουν την αξιοπρέπειά μας.

Πρακτικά, φαίνεται πως δεν επαρκεί μόνο η αυτόβουλη τήρηση της οποιασδήποτε "ετικέτας", αν σκοπεύουμε να συμμετάσχουμε, εκτός απ' την ελεύθερη έκφραση, και στην ελευθερία του τύπου. Προσωπικά, πιστεύω πως πάνω στο web of trust, το οποίο έτσι κι αλλιώς αποτελεί το μοντέλο κοινωνικοποίησης της μπλογκόσφαιρας, μπορεί να στηθεί μιά πραγματική -inclusive και όχι exclusive- κοινότητα δημοσιογραφίας των πολιτών, ως υποσύνολο της ευρύτερης μπλογκόσφαιρας· και, γιατί όχι, ένα πρωτόλειο λειτουργικό μοντέλο της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών, που μέχρι σήμερα αποτελεί ευσεβή πόθο και πολιτική καραμέλα. Όποιο κι αν είναι το μοντέλο που θα προκύψει, πάντως, θα πρέπει να έρθει μέσα από την κοινωνία του μέσου κι όχι να επιβληθεί από τρίτους. Κι αυτό περιλαμβάνει και τους δημοσιογράφους, που δεν θα πρέπει να ξεχνάνε ότι φοράνε δύο καπέλα όταν γράφουν σε blogs, και θα πρέπει να τηρούν, ανά πάσα στιγμή, τους κώδικες και του επαγγέλματός τους και του μέσου.

Έγραψαν (περί sync): nylon (1, 2), vrypan (1, 2), metablogging, Στέφανος Καράγκος, Αμμαζόνιος, λιανοκλάδι, NewsFilter.gr, Σπύρος Αγγελόπουλος

Μαύρες τρύπες στο Internet Τι αποκαλύπτει η ετήσια έκθεση των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα για την παγκόσμια εξάπλωση του Διαδικτύου Γράφει ο Θωμάς Τζήρος Τα προβλήματα της εξάπλωσης του Internet στην Ελλάδα είναι λίγο πολύ γνωστά στους χρήστες του. Για χρόνια, το μονοπώλιο του ΟΤΕ, το οποίο υπάρχει ακόμη και σήμερα, ως ένα σημείο, σε ό,τι έχει να κάνει με το δίκτυό του, οι υψηλές τιμές που ζητούν ορισμένοι δήμοι από τις εταιρείες τηλεπικοινωνιών για να σκάψουν και να περάσουν γραμμές από το έδαφός τους και φυσικά προβλήματα των ιδιωτικών εταιρειών, ήταν και είναι ακόμη, παράγοντες που επιμένουν να μας κρατάνε, πίσω από άλλες χώρες τη Ε.Ε. Σε ό,τι αφορά τη χρήση και κυρίως τα θέματα ελευθερίας του λόγου στο Internet η χώρα μας δεν έχει ιδιαίτερα προβλήματα, με εξαίρεση περιπτώσεις που θα μπορούσαμε να τις αποδώσουμε είτε στην ασχετοσύνη είτε στον υπερβάλλοντα ζήλο των αρχών που ασχολούνται με το ηλεκτρονικό έγκλημα. Περιπτώσεις όπως αυτή του dirtyworks -όπου για μια φανερή, για όσους ξέρουν από Internet φάρσα, είχαμε σύλληψη για απάτη ή- κυρίως, η σύλληψη του Αντώνη Τσιπρόπουλου στην περίπτωση του blogme.gr -όπου θεωρήθηκε ότι αυτός που αποδελτιώνει blogs έχει την ίδια ευθύνη με αυτόν που γράφει στα blogs- δεν είναι ενδεικτικές της κατάστασης που επικρατεί στη χώρα μας. Οι 13 "μαύρες τρύπες". Όλα τα παραπάνω όμως μοιάζουν πταίσματα σε σύγκριση με όσα εξελίσσονται στις δεκατρείς χώρες, οι οποίες κατονομάζονται στην ετήσια έκθεση των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα με τον τίτλο "Οι μαύρες τρύπες του Ίντερνετ". Στη φετινή έκθεση, για το 2006, έχουν βγει από το σχετικό κατάλογο η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ, που την προηγούμενη χρονιά είχαν κατηγορηθεί κυρίως για πολιτικές που μπορούσαν να οδηγήσουν σε λογοκρισία στο Internet. Όπως και η Ζιμπάμπουε με το Μπαχρέιν, όπου είχαμε πιο "λάιτ" περιπτώσεις λογοκρισίας. Παραμένουν όμως ο κορμός της προηγούμενης έκθεσης, κάτι που δείχνει ότι τα βήματα είναι και θα είναι για αρκετό καιρό πολύ αργά. Τυνησία. Η πιο κραυγαλέα περίπτωση, όχι τόσο σε σχέση με την αυστηρότητα των μέτρων της κυβέρνησης αλλά της αντιμετώπισης από τη διεθνή κοινότητα, είναι αυτή της Τυνησίας. Το 2005 η Τυνησία επιλέχθηκε από τον ΟΗΕ να φιλοξενήσει, Νοέμβριο του 2005, την Παγκόσμια Διάσκεψη για την Κοινωνία της Πληροφορίας (World Summit on the Information Society (WSIS)), το μεγαλύτερο γεγονός για το μέλλον του Internet. Παρ' όλα αυτά, ο πρόεδρος της Zine el Abidine Ben Ali έχει πολιτικές για το μέσο που συγκαταλέγονται στις πιο καταπιεστικές στον κόσμο. Όλα τα Internet cafes ελέγχονται από το κράτος. Φιλτράρουν το περιεχόμενο του Web με στενή παρακολούθηση της αστυνομίας. Οι αρχές ασφαλείας παρενοχλούν συνεχώς ανεξάρτητους bloggers και συντάκτες αντικαθεστωτικών sites, προκειμένου να εξασφαλίσουν την αυτολογοκρισία. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Mohammed Abbou, που είναι φυλακισμένος από τον Μάρτιο του 2005, επειδή έκανε κριτική στον πρόεδρο σε ένα online newsletter. Κίνα. Το καλοκαίρι του 2008 τα βλέμματα όλου του κόσμου θα πέσουν πάνω στην Κίνα που οργανώνει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αν η Κίνα φημίζεται για κάτι στον τομέα της τεχνολογίας, είναι για την ικανότητά της να φιλτράρει το Internet. Κι αν υπήρχε σχετική λίστα, η Κίνα θα καταλάμβανε την πρώτη θέση. Οι αρχές παρακολουθούν τις εξελίξεις στην τεχνολογία, ώστε να είναι έτοιμες να κλείσουν κάθε παράθυρο ανοιχτής έκφρασης που μπορεί να προκύψει. Αφού αρχικά ασχολήθηκαν με sites και forum, σήμερα κυνηγάνε blogs και sites με ανταλλαγές video. Η Κίνα σήμερα έχει 17 εκατομμύρια bloggers. Λίγοι από αυτούς τολμούν να μιλήσουν για θέματα που αφορούν το καθεστώς, μια και τα εργαλεία που χρησιμοποιούν οι κινέζοι bloggers φιλτράρουν λέξεις που θεωρούνται απαγορευμένες από το καθεστώς. Οι εταιρείες στις οποίες ανήκουν οι υπηρεσίες αυτές, κινεζικές και ξένες, πιέζονται από τις αρχές για έλεγχο του περιεχομένου. Απασχολούν στρατούς διαχειριστών συστημάτων που καθαρίζουν το περιεχόμενο που παράγουν οι bloggers. Ήδη 52 άνθρωποι βρίσκονται στην φυλακή γιατί εκφράστηκαν ελεύθερα μέσα από το Internet. Πολλοί αναρωτιούνται και φοβούνται το ενδεχόμενο εξαγωγής αυτού του μοντέλου λογοκρισίας και παρακολούθησης και εκτός Κίνας. Ασφυκτικός έλεγχος. Από τις υπόλοιπες χώρες που βρίσκονται στον κατάλογο, οι πιο πολλές φιλτράρουν κρυφά ή φανερά, όπως η Σαουδική Αραβία, τις λέξεις που χρησιμοποιούνται από τους χρήστες και απαγορεύουν την πρόσβαση σε sites που θεωρούνται κακή επιρροή. Πορνογραφικά sites, όσα ασχολούνται με την ομοφυλοφιλία ή με τα δικαιώματα των γυναικών ή με ισραηλινές εκδόσεις είναι κυρίως απαγορευμένα σε μουσουλμανικά κράτη όπως το Ιράν, η Συρία, η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος. Όλα όμως ανεξαρτήτως τα κράτη που ανήκουν στη λίστα κάνουν ό,τι μπορούν για να σβήσουν τις φωνές που είναι αντίθετες με το καθεστώς. Από την Κούβα και τη Β. Κορέα που ελέγχουν πλήρως ποιοι θα έχουν πρόσβαση στο Internet, μέχρι τη Συρία που υποβάλλει όσους συλλαμβάνει για την κριτική του καθεστώτος μέσω του Internet σε βασανιστήρια μέσα στις απάνθρωπες φυλακές της. Ως πιο ήπια μορφή ελέγχου εμφανίζεται αυτή του καθεστώτος του Βιετνάμ, αλλά δικαιολογείται εξαιτίας της πίεσης που υφίσταται από τους ξένους διπλωμάτες τώρα που έχει ξεκινήσει συνομιλίες για ένταξή του στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Διακίνηση ιδεών και γνώσεων Κοινά στοιχεία των χωρών που εμφανίζονται στη λίστα είναι είτε ο φονταμενταλισμός είτε η ανελευθερία των καθεστώτων τους. Το Internet που δεν ελέγχεται από καμία αρχή και που επιτρέπει όλες τις φωνές, είτε συμφωνούμε είτε όχι, είναι σήμερα δείγμα της δημοκρατίας μιας χώρας. Οι προσπάθειες που έχουν γίνει ή που θα ακολουθήσουν κατά καιρούς για το φίμωμα των ανεξάρτητων φωνών θα πρέπει να βρίσκουν απέναντί τους τους σκεπτόμενους πολίτες κάθε χώρας. Το Internet δεν δημιουργήθηκε για τη διευκόλυνση του εμπορίου. Η πρώτη του δοκιμαστική χρήση αλλά και αυτή που παραμένει σήμερα ως η πιο σημαντική ήταν αυτή της διακίνησης ιδεών και γνώσεων, στην αρχή μεταξύ των πανεπιστημίων και σήμερα μεταξύ των κατοίκων αυτού του πλανήτη. e - πράκτορες στην ΕΥΠ Παίρνουν από την ΕΛ.ΑΣ. τον έλεγχο του Διαδικτύου ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Στέλιος Βραδέλης svradelis@dolnet.gr ▅ Αξιωματικοί της Αστυνομίας και στελέχη της ΕΥΠ δηλώνουν πως πρέπει να υπάρξει διαχωρισμός αρμοδιοτήτων ώστε οικονομικές απάτες, παιδοφιλία, διακίνηση πορνογραφικού υλικού κ.λπ. να παραμείνουν στη δικαιοδοσία της ΕΛ.ΑΣ. Πόδι στο Ίντερνετ ετοιμάζεται να βάλει η ΕΥΠ με τις «ευλογίες» του υπουργείου Εσωτερικών. Όπως ανακοίνωσε ο Προκόπης Παυλόπουλος μετά τη χθεσινή συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής, αποφασίστηκε πως η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών θα έχει την ευθύνη της φύλαξης των πληροφοριών αλλά και της προστασίας από το ηλεκτρονικό έγκλημα. Παράλληλα, αποφασίστηκε να θεσμοθετηθεί θέση εισαγγελέα και για την ΕΥΠ, στο πρότυπο της Αντιτρομοκρατικής και της αντιμετώπισης του οργανωμένου εγκλήματος. Όσον αφορά τον εισαγγελέα της ΕΥΠ, που ήταν πρόταση και του κ. Πολύδωρα, ο διορισμός του θα γίνεται για συγκεκριμένη θητεία, το πιθανότερο διετούς διάρκειας. Η ανάθεση του ηλεκτρονικού εγκλήματος στην ΕΥΠ προκάλεσε όμως πολλά ερωτηματικά τόσο στην Ελληνική Αστυνομία, στη δικαιοδοσία της οποίας βρίσκεται σήμερα η δίωξη του ηλεκτρονικού εγκλήματος, όσο και σε στελέχη της ΕΥΠ που δεν γνωρίζουν αν θα αναλάβουν την εξιχνίαση όλων των εγκλημάτων που πραγματοποιούνται στο Διαδίκτυο ή μόνο την ασφάλεια των επικοινωνιών. Διαχωρισμός «Το ηλεκτρονικό έγκλημα σήμερα απασχολείται με υποθέσεις που αφορούν ηλεκτρονικές ληστείες τραπεζών, οικονομικές απάτες εις βάρος χιλιάδων πολιτών, διακίνηση πορνογραφικού υλικού, παιδοφιλία, παράνομη διακίνηση όπλων και ναρκωτικών και ακόμη μεγάλο αριθμό σοβαρών αδικημάτων. Πρέπει να γίνει διαχωρισμός των αρμοδιοτήτων με την ΕΛ.ΑΣ. για να μην υπάρξει επικάλυψη», λέει στα «ΝΕΑ» στέλεχος της ΕΥΠ. Επισημαίνει μάλιστα ότι ήδη η αντιμετώπιση του ηλεκτρονικού πολέμου, δηλαδή των χάκερ που προσπαθούν να κλέψουν ή να καταστρέψουν ευαίσθητες πληροφορίες από κρατικές και στρατιωτικές υπηρεσίες, είναι αρμοδιότητα μόνο της ΕΥΠ. «Σε εμάς ανήκει και η ασφάλεια των κρυπτογραφικών επικοινωνιών πολιτικών και στρατιωτικών, οι οποίες αλλάζουν κάθε πρωί», προσθέτει. Από το 2004 Σύμφωνα με στελέχη της ΕΥΠ αλλά και της ΕΛ.ΑΣ., «το ζήτημα των αρμοδιοτήτων της φύλαξης πληροφοριών αλλά και της προστασίας από το ηλεκτρονικό έγκλημα είχε συζητηθεί και πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, στο πρότυπο της λειτουργίας ξένων Υπηρεσιών Πληροφοριών». Σύμφωνα με πληροφορίες, πριν από τους Αγώνες κατά τη διάρκεια σύσκεψης των ελληνικών αρχών με στελέχη Υπηρεσιών Πληροφοριών έξι χωρών Βρετανοί και Αμερικανοί αρνήθηκαν να δίνουν πληροφορίες «σε ένστολους διότι δεν έχουν τη νοοτροπία των Υπηρεσιών Πληροφοριών», όπως είπαν χαρακτηριστικά, αποκλείοντας με αυτό τον τρόπο την Ελληνική Αστυνομία και επιβάλλοντας τη συμμετοχή της ΕΥΠ στο συντονιστικό όργανο. Σύμφωνα με τις προτάσεις που υιοθετήθηκαν από την Κυβερνητική Επιτροπή στην οποία προήδρευσε ο Πρωθυπουργός, θα ζητηθεί από τη Βουλή να ψηφίσει την έναρξη του κοινοβουλευτικού ελέγχου της ΕΥΠ. «Επειδή δεν είναι δυνατόν η κυβέρνηση να επιβάλει στη Βουλή κάτι τέτοιο, θα ζητήσουμε από τη Βουλή, μέσω του Κανονισμού, να οργανωθεί και η διαδικασία αλλά και το όργανο εκείνο το οποίο θα είναι αρμόδιο για να κάνει αυτόν τον κοινοβουλευτικό έλεγχο», προανήγγειλε ο κ. Παυλόπουλος.