Τέχνη και Πολιτική

Από Factorx | Δευτ. 27 Ιουλ 2009, 17:15 στην/στις κατηγορίες Επισημαίνουμε, Πρώτη Σελίδα.

Μήπως το φιλμάκι του Γαβρά έδινε επιχειρήματα στους…Βρετανούς;

Επειδή ξεκίνησε μεγάλη συζήτηση στο προηγούμενο σχετικό δημοσίευμα του antinews για το φιλμάκι του Γαβρά που «λογοκρίθηκε» (Δαμανάκη μαινόμενη…) καλό είναι να τα πούμε όλα

Ας ξεκινήσουμε από τα δεδομένα, από τα «κατακτημένα», απ’ αυτά που συμφωνούμε όλοι:

Η Τέχνη δεν μπορεί να υποτάσσεται στην Πολιτική.

Υπάρχει όμως και το αντίθετο:

Και η Πολιτική δεν μπορεί να υποτάσσεται στην Τέχνη.

Ένα Μουσείο υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον. Για την ακρίβεια υπερασπίζεται δημόσιο αγαθό. Και γι’ αυτό είναι υποχρεωμένο να ασκεί Πολιτική. Κι όταν ασκεί Πολιτική, δεν οφείλει να υποτάσσεται στις προτεραιότητες της Τέχνης, ούτε να δίνει λογαριασμό σε κάθε καλλιτέχνη.

Για παράδειγμα, αν το φιλμάκι έδινε την εντύπωση ότι η μεγάλη καταστροφή στον Παρθενώνα έγινε τον 5ο αιώνα από τους φανατικούς πρωτο-χριστιανούς κι όχι από το Έλγιν στις αρχές του 19ου αιώνα, τότε σωστά αποφάσισε να το κόψει η διεύθυνση του Μουσείου.

Σημασία εδώ δεν έχει η «καλλιτεχνική αξία» του μικρού φίλμ animation. Σημασία έχει η ουσία. Το μουσείο οφείλει να προβάλει το αίτημα επανένωσης των μαρμάρων του Παρθενώνα. Όχι να προσφέρει στο Βρετανικό Μουσείο το προσχηματικό επιχείρημα ότι «οι Χριστιανοί ζηλωτές κατέστρεψαν τα μάρμαρα και ο λόρδος Έλγιν τα έσωσε»!

Όταν το Λούβρο ετοιμάζει κάποια έκθεση, η διεύθυνση του έχει τον τελικό λόγο για το τι και πώς θα προβληθεί και σε ποιες αναλογίες με τα υπόλοιπα.

Αυτό δεν το έκανε το Μουσείο της Ακρόπολης. Γι’ αυτό βρέθηκε στη δύσκολη θέση να κόψει κάτι που ΔΕΝ θα έπρεπε να έχει δείξει εξ αρχής.

Γιατί ανεξάρτητα από την αισθητική αξία ήταν ακατάλληλο για «ενημερωτικό υλικό» του Μουσείου και αναντίστοιχο προς το μήνυμά του. Που ήταν να προβάλει τα μάρμαρα και την ενοποίησή τους, όχι να διχάσει τους Έλληνες…

Εδώ έχουμε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, πώς η Τέχνη και η Πολιτική οφείλουν να κρατάνε αποστάσεις ασφαλείας μεταξύ τους.

Ούτε η Πολιτική να υποτάξει την Τέχνη, ούτε να υποταχθεί στην Τέχνη.

Η Πολιτική υπηρετεί ένα δημόσιο αγαθό.

Η Τέχνη υπηρετεί την υποκειμενική αλήθεια του δημιουργού της.

Όσο λάθος είναι να υποτάξουμε την υποκειμενική αλήθεια στο δημόσιο συμφέρον, άλλο τόσο λάθος είναι να υποτάξουμε το δημόσιο συμφέρον στην υποκειμενική αλήθεια κάποιου – όποιος κι αν είναι αυτός.

Δεν είναι όλα τα δημιουργήματα του ανθρώπινης έκφρασης «μνημειακά έργα τέχνης». Αυτή η ισοπέδωση οδηγεί στον απόλυτο παραλογισμό.

Μια διαφήμιση μπορεί να έχει αξία ως εικαστικό δημιούργημα, αλλά είναι πάντα στη διακριτική ευχέρεια της εταιρίας που την αγοράζει να την χρησιμοποιήσει ή να την απορρίψει ή να την τροποποιήσει.

Ένα ενημερωτικό υλικό που παράγεται για ένα μουσείο ή οποιοδήποτε ίδρυμα, μπορεί να έχει (ή να μην έχει) λογοτεχνική αξία ως κείμενο ή εικαστική αξία ως μορφή…

Αλλά βρίσκεται στην απόλυτη διακριτική ευχέρεια του ιδρύματος για τις ανάγκες του οποίου φτιάχτηκε να το τροποποιήσει ή να το απορρίψει.

Κι αν αυτό που «εξιστορεί» είναι η μισή αλήθεια, ή μια στρεβλή αλήθεια, μπορεί και να τροποποιήσει και να το αλλάξει.

Οπότε το ερώτημα είναι αν ορθά άλλαξε. Κι όχι αν «δικαιούται» ή όχι το Μουσείο να τροποποιήσει το ενημερωτικό υλικό του.

Αυτά μόνο στην Ελλάδα λέγονται. Παντού αλλού θεωρούνται ακατανόητες ακρότητες.

Κι αν επικρατήσει η άποψη αυτή, τότε ουδείς οργανισμός θα παραγγέλνει ενημερωτικό ή διαφημιστικό υλικό. Γιατί όλοι θα φοβούνται πως αν δεν τους αρέσει το τελικό προϊόν, τότε δεν θα μπορούν να το αλλάξουν, γιατί θα τους «καταγγέλλουν» πως ακρωτηριάζουν έργο «τέχνης».

Το να παρουσιάζουμε το φιλμάκι του Γαβρά ως μνημειακό έργο Τέχνης – ως ισοδύναμο της Τζοκόντα, ας πούμε – την ακεραιότητα του οποίου οφείλουμε να σεβαστούμε με θρησκευτική ευλάβεια καταντά γελοίο.

Όχι, το φιλμάκι ήταν πρωτόλειο. Αλλά ακόμα κι αν ήταν αληθινό και μοναδικό «αριστούργημα» του animation, αν το Μουσείο δεν το ενέκρινε, και έπρεπε και μπορούσε και δικαιούνταν και υποχρεούνταν να το κόψει, ή να το αλλάξει ή να το απορρίψει…

Η ελευθερία της Τέχνης, είναι ελευθερία κάθε καλλιτέχνη να δημιουργεί. Όχι υποχρέωση κάθε τρίτου να χρησιμοποιεί το προϊόν κάθε δημιουργού.

Και κάτι τελευταίο: Είναι αλήθεια ότι οι φανατικοί των πρωτοχριστιανικών χρόνων κακοποίησαν τα αρχαιοελληνικά μνημεία. Κι όχι μόνο τον Παρθενώνα.

Αλλά αυτό είναι η μισή μόνο αλήθεια. Από την άλλη πλευρά, είναι επίσης αλήθεια ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας είχαν βαθειά ελληνομάθεια και η δογματική συγκρότηση της Πίστης είναι στέρεα θεμελιωμένη πάνω στον Πλάτωνα κυρίως (και στη νεοπλατωνική Σχολή).

Ο Χριστιανισμός διέσωσε την – και διασώθηκε από την – αρχαιοελληνική φιλοσοφία. Αν δεν ήταν το αρχαιοελληνικό πνεύμα, ο Χριστιανισμός δύσκολα θα διασωζόταν ως κάτι παραπάνω από μια ιουδαϊκή αίρεση.

Αν αναζητούμε την αλήθεια, ας την πούμε ολόκληρη. Κι όχι με αφορμή το Μουσείο να πούμε τις μισές αλήθειες που μας βολεύουν κάθε φορά…

Δεν δημιουργήθηκε το Μουσείο για να λύσουμε τα προβλήματα Αρχαιότητας-Χριστιανισμού.

Δημιουργήθηκε για να ενωθούν τα γλυπτά του.

Όχι αυτά που κατέστρεψαν οι ζηλωτές του 5ου αιώνα. Αυτά που καταλήστεψε ο Έλγιν το 1802.

Όποιος δεν μπορεί να δει αυτό, δεν μπορεί να δει τίποτε…

Θ.Κ.

Κουφό...

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

ΕΝΟΧΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΙΑ - ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΠΩΔΥΝΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ

Το κάτωθι κείμενο της Ο.Ε.Α. μπορεί να πρόκειται για ένα παλαιό κείμενο 25 ετών αλλά παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ.
Προτού το διαβάσετε σας προειδοποιούμε ότι το κείμενο είναι σχεδιασμένο να προκαλεί ποικίλες και έντονες συναισθηματικές αντιδράσεις και εν τέλει επώδυνη αφύπνιση. Ευχόμαστε να συμβεί στους εναπομείναντες ελληνόψυχους με οποιοδήποτε τρόπο έστω και αν είναι ΑΚΡΩΣ ΕΠΩΔΥΝΗ ΚΑΙ ΟΔΥΝΗΡΗ, όπως συνέβη και στα μέλη της ΟΕΑ και να αποτελέσει αφορμή για περαιτέρω έρευνα σε βάθος και στις ρίζες του ελληνισμού.

ΠΡΟΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΒΟΛΟΥ
ΠΡΟΣ ΑΡΧΕΣ ΒΟΛΟΥ
ΚΟΙΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ: ΤΟΠΙΚΟ ΤΥΠΟ, ΠΟΛΙΤΕΣ ΒΟΛΟΥ

ΘΕΜΑ: ΕΝΟΧΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΕ ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΙΑ

Κύριοι,
Με το Α.Β.Ω. 1285/85 Εισαγγελίας Πρωτοδικών Βόλου, καλούμαι να παραστώ σαν κατήγορος εναντίον ων Ευσταθίου Κουτσερή Ιωάννου Κράλλη και JEAN PIERRE NERI, βαρυνομένων με κατηγορία αρχαιοκαπηλίας και οπλοφορίας, σε δίκη της 20-11-85.

Σας πληροφορώ ότι κταγγέλοντας τους ανωτέρω, σας έθεσα για τέταρτη φορά σε νομική παγίδα, μέσα σε διάστημα δύο μηνών. Εξακολουθείτε να φέρεσθε σαν πρωτοετείς φοιτητές της Νομικής, μη εννοώντας ότι τα μέλη της Ο.Ε.Α., είτε ως κατηγορούμενοι είτε ως κατήγοροι, θα στρέφουν συνεχώς τις δίκες εναντίον των δικαστών.

Διότι αρκετά αποπροσανατολίσατε τους πολίτες, δικάζοντας «παραβάτες» από θέσεως ισχύος. Αρκετά δικάσατε μεμονωμένα άτομα ως αρχαιοκαπήλους, ενώ σεις οι ίδιοι είσθε Συνεργοί σε βαθμό Κακουργήματος της Μεγάλης Αρχαιοκαπηλίας με την οποία βαρύνεται το «ελληνικό» Κράτος του …Ισραήλ. Και εξηγούμεθα:

Όταν η Μαστρωπός του Ελληνισμού Κρυπτοσιωνιστική Ορθόδοξη Εκκλησία, πλαστογραφεί την Ελληνική Ιστορία, παρουσιάζοντας τον Μυκηναϊκό θολωτό Τάφο Βασιλέων στα Παλαιά Βόλου, ως τόπο ευρέσεως των εικόνων … Αγίων Αναργύρων. (Προαύλιο Αγίων Αναργύρων)…

Όταν η Ακρόπολις Ιωλκού με τείχος μήκους 2,5 χιλιομέτρων περιέχουν ολόκληρη πολεοδομία, επί του λόφου Γορίτσης, μένει περιφραγμένη με συρματόπλεγμα και απαγορευμένη για το κοινό, με σκοπό την ΜΗ ΑΝΑΣΚΑΦΗ και την ΛΑΘΡΑΙΑ ΦΥΓΑΔΕΥΣΗ – ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ των «απαγορευμένων» ευρημάτων…

Όταν η ΑΓΕΤ Βόλου, μέσω εβραικής οικογένειας Τσάτσου διαχειριζόμενης εβραικά κεφάλαια Ροκφέλερ, έχει συμπεριλάβει στα συρματοπλέγματα της ιδιοκτησίας της τη μισή Ακρόπολη Ιωλκού, με σκοπό την ΜΗ ΑΝΑΣΚΑΦΗ και την ΛΑΘΡΑΙΑ ΦΥΓΑΔΕΥΣΗ – ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ των «απαγορευμένων» ευρημάτων …

Όταν οι Κρόνιες Υπόγειες Στοές Γορίτσης και Πηλίου έχουν μετονομασθεί σε «Τρύπα της Παναγίας» προς τιμή της αειπαρθένου…τρύπας της …θεοτόκου…

Όταν στα υπόγεια του Μουσείου Βόλου υπάρχουν χιλιάδες ευρήματα «απαγορευμένα», διότι αποκαλύπτουν την πλαστογραφημένη ιστορία της περιοχής…

Όταν πάνω στα Απολλώνεια Ιερά Γορίτσης και Άνω Βόλου, η Μαστρωπός εκκλησία έκτισε ναούς για εβραίους προφήτες Ηλίες (γαμηθήτωσαν οι εβραίοι προφήτες σας)

Όταν τα Τείχη της Ιωλκού έχουν αφεθή να διαλυθούν από τους κατοίκους, σε ξερολιθιές για χωράφια και οικοδομικά υλικά…

Όταν από ιδρύσεως «ελληνικού» Κράτους, οι γερμανοεβραίοι πρόξενοι Σέφελ, κατέχουν ολόκληρη αρχαιολογική περιοχή ως ιδιοκτησία και την αρχαιοκαπηλεύονται ελεύθερα …

Όταν η αρχαία πόλις ΕΥΘΥΡΑ ή ΣΟΛΥΜΙΑ, ναύσταθμος Μαγνήτων εκτός Παγασητικού Κόλπου, είναι ιδιοκτησία του …Αγίου Όρους υπό την ονομασία «Κυρά-Παναγιά» Βορείων Σποράδων, επί 16 αιώνες, και ξαφνικά δίδεται για εκμετάλλευση μελισσοκομίας, σε τυχοδιώκτες τύπου Κράλλη…

Όταν το «ελληνικό» Κράτος έχει εξοντώσει ηθικά και ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ έναν αρχαιολόγο της ολκής του Θεοχάρη, ιδρυτού Μουσείου Βόλου, επειδή με τις ανασκαφές του τάραξε τους Εβραιοορθόδοξους πλαστογράφους της Ιστορίας μας…

Όταν η εβραία πόρνη Μελίνα Μερκούρη (απόγονος των εβραιοβενετών MERCURIO;) με εντολή του ελληνοεβραίου Μπάσταρδου ΜΕΝΕΙΚΟ ή Παπανδρέου, ενθαρρύνει τον εντοπισμό ΌΛΩΝ των ελληνικών αρχαιοτήτων, μέσω «συλλόγων αρχαιόφιλων», με σκοπό την ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ και ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΩΝ ΥΠΑΡΞΕΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ…

Όταν στα υπόγεια των ελληνικών Μουσείων σαπίζουν εκατομμύρια ευρήματα, έξω από την προστασία που τους παρείχαν οι συνθήκες φυσικής φυλάξεως στο υπέδαφος όπου κείτονταν αρχικά, και το Κράτος οργανώνει τους πολίτες σε «συλλόγους αρχαιοφίλων», για να συσσωρεύσουν και άλλα άγνωστα ευρήματα στα υπόγεια των Μουσείων, με σκοπό την ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΜΕΝΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ, πριν την έναρξη του εβραικού προγράμματος «Αρμαγεδών» και την ίδρυση «Διεθνούς Υπερκυβερνήσεως Χριστιανοσοσιαλισμού»…

Όταν κατά μήκος των ακτών του Παγασητικού και του Αιγαίου Πηλίου, υπάρχουν δεκάδες αρχαίες ελληνικές πόλεις οι οποίες μοιράστηκαν σε κτήματα ιδιοκτησίας ξένων υπηκόων…

Όταν οι Θολωτοί Μυκηναϊκοί Τάφοι Διμηνίου και Γορίτσης έχουν αποκρυφθεί από το κοινό και αφήνονται να χρησιμεύουν σαν κοπρώνες τυχαίων περαστικών ανθρώπων και ζώων…

… Τότε η Ηγεσία Ο.Ε.Α. Θεσσαλίας, με έγκριση Πρυτανείας Ο.Ε.Α. Αθηνών, αποφασίζει ότι «όποιος, σαν άτομο ή σαν Σύλλογος ή σαν Αρχαιολογική Υπηρεσία, τολμήσει να ανακοινώσει στο «ελληνικό» Κράτος, νέα αρχαιολογικά ευρήματα μη επισημανθέντα, … θα του συνουσιασθεί η Παναγία η Τρύπα, οι Άγιοι Ανάργυροι, οι Προφήτες Ηλίες και οι λοιποί Άγιοι Πάντες …

Όταν πάνω στο Μυκηναϊκο Ανάκτορο των Βασιλέων Ιωλκού, το κράτος πολεοδόμησε τον γυφτομαχαλά των Παλαιών Κουφόβουνου…

Όταν με διαταγή της Παλαιάς Πουτάνας Μητροπόλεως Βόλου σφραγίστηκε το Σπήλαιο του Χείρωνα, άνωθεν Μακρυνίτσης, με μπετόν αρμέ…

Όταν όλες οι κορυφές του Πηλίου καλύπτονται από εβραιοχριστιανικά αρχιτεκτονικά εκτρώματα θεμελιωμένα πάνω σε Απολλώνεια Ιερά και Ιερά της Ιωλκείας Αρτέμιδος…

Όταν η Ιστορία της πόλης σας είναι ένα όργιο Ψεύδους Διαστροφής και Πλαστογραφίας και Κρατικής Αρχαιοκαπηλίας …

…Τότε κύριοι εθελοτυφλούντες υποκριτές Δικαστές και Εισαγγελείς, δεν έχετε δικαίωμα να καταδικάζετε ανοήτους του τύπου Κουτσερή Κράλλη και NERI για την εύρεση Βυζαντινής …στάμνας και ενός αρχαίου νομίσματος Κενταύρου.

Όταν οι εβραίοι Μπάσταρδοι Παπανδρέου και οι ανάδελφες αδελφές τύπου Σαρτζετάκη και Καραμανλή, χαρίζουν σε ξένους Υπουργούς και Πρωθυπουργούς, αρχαία αγάλματα αμύθητης αξίας, χάριν εθιμοτυπικού, ποιο δικαστήριο ελέγχει αυτή την αρχαιοκαπηλία;

Όταν οι αρχαιολογικοί χώροι Σέσκλου, Διμηνιού, Ιωλκού, Παγασών, Δημητριάδος, Νηλείας, Αμφανών, Μεθώνης, Κορόπης, Σπαλαύθρων, Ολιζώνος, Κικυνήθου, Αφετών, Μελιβοίας, Φθιωτιβών, Θηβών, Πυράσσου, Ίτωνος, Άλους, Φυλάκης, Πτελεού, Σκιάθου, Πεπαρήθου, Ικούς, Ευωνύμου, Γεροντίας, Ιρρεσίας, Αλλοννήσου, Ευθύρων, Σκανδύλης, Σκύρου κλπ του Νομού Μαγνησίας, έχουν συλληθεί από το Κράτος και την Εκκλησία, ενώ τα ευρήματα έχουν κατά το πλείστον εξαφανισθεί, σε υπόγεια Μοναστηριών και Μουσεία, από όπου αφαιρούνται για να δωρισθούν σε ξένους επισήμους, ποιο είναι το αρμόδιο δικαστήριο που δίκασε αυτή την Μαζική Αρχαιοκαπηλία;

Ποιοι Υπουργοί και ποιοι Παράγοντες του Υπουργείου Πολιτισμού, εμπαίζουν τους αρχαιολόγους σκαπανείς, πουλώντας αρχαία ελληνικά αγάλματα σε έκφυλα καθάρματα τύπου Ιόλα; Ο Οίκος Ανοχής Ιόλα είναι πλήρης αρχαίων ελληνικών ευρημάτων ανυπολόγιστης αξίας. Ο Οίκος Ανοχής Ιόλα εδεξιώνετο κάθε εβδομάδα την κα Μελίνα Μερκούρη, Υπουργό Πολιτισμού και Προϊσταμένη των Ελληνικών Αρχαιοτήτων. Αυτό προκύπτει από τις κοσμοπολίτικες περιγραφές του Ίακχου στο περιοδικό «Ταχυδρόμος».

Διόλου απίθανο, μεταξύ οργίου και οργίου με αγόρια και κορίτσια, η λεσβία Μερκούρη και ο ομοφυλόφιλος Ιόλας, να διαπραγματεύονται τις τιμές εκποιήσεως ελληνικών αρχαιοτήτων…

Ποιοι Δικαστές θα καθαρίσουν αυτούς τους Σταύλους του Αυγεία;

Αλλά γιατί ομιλούμε μόνον για Καπηλεία Αρχαίων Αντικειμένων από Ύλη; Που είναι οι Νόμοι που τιμωρούν Καπηλεία Αρχαίων Τεχνών και Καπηλεία Αρχαίου Πνεύματος; Μήπως πρέπει να σας δώσουμε και τους σχετικούς ορισμούς; Πάρτε τους : Στην Αρχαιοκαπηλεία Τεχνών πωλούμε στους ξένους, έναντι αμοιβής, τα δικαιώματα διαχειρήσεως της Αρχαίας Ελληνικής Αρχιτεκτονικής, με αποτέλεσμα να απαιτούνται Βαυαροί Αρχιτέκτονες για να σχεδιάσουν Νεοκλασσικά ή Κλασσικά Κτίρια στην Αθήνα του 1850. Πωλούμε τα δικαιώματα διαχειρήσεως του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου σε εβραίους Κουν ή Κοέν με αποτέλεσμα να απολαμβάνουμε ελληνικές Τραγωδίες και Κωμωδίες εκμαυλισμένες εβραιστί. Πωλούμε την Αρχαία Ελληνική Μουσική Αρμονία που εμείς περιφρονήσαμε, για να απολαύσουμε τα εκτρώματα άρυθμων δυσαρμονιών της ξένης μοντέρνας και κλασσικής μουσικής.

Στην Αρχαιοκαπηλεία Πνεύματος πωλούμε στους ξένους τα δικαιώματα διαχειρήσεως των Αρχαίων Ελληνικών Επιστημών, και μεις τρεφόμαστε με φτηνά υποκατάστατα που παράγουν οι ξένοι. Αποτέλεσμα: Δεν κυκλοφορούν στην Ελλάδα μεταφράσεις άμεσες από αρχαία ελληνικά κείμενα, διότι όλες έγινα εμμέσως, ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ (!!!) των ξένων στις ομιλούμενες γλώσσες τους… Δεν υπάρχουν έλληνες συστηματικοί αναλυτές αρχαίων ελληνικών κειμένων, διότι το «ελληνικό» Κράτος του Ισραήλ δεν κρίνει σκόπιμες τέτοιες πολυτέλειες για τους …ιθαγενείς του των τοπικών Πανεπιστημίων. Ανώτατες Σπουδές στην Αρχαία Ελληνική Φιλολογία ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ. Το οποίο ισοδυναμεί με το «ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΤΗΣ ΜΗΛΟΥ, ΕΛΑΤΕ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΛΟΥΒΡΟΥ», Κατ’αναλογία: “ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΤΩΝ ΟΡΦΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΕΛΑΤΕ ΣΤΗ ΛΕΙΨΙΑ» κλπ.
Αυτά όμως για τους ελάχιστους έλληνες που έχουν το χρόνο και την οικονομική δυνατότητα και την μόρφωση και τη γνώση δέκα ξένων γλωσσών για να περιοδεύουν σε Ευρωπαϊκές Βιβλιοθήκες, παριστάνοντας τον ντετέκτιβ της απελπισίας προς εντοπισμό ΚΛΑΠΕΝΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. Δηλαδή για έναν στους εκατό χιλιάδες Έλληνες.
Ναι, Αχρείοι Ιθύνοντες του υπό εβραική κατοχή «ελληνικού» Κράτους. Μόνον μερικές δεκάδες έλληνες είχαν την ΔΥΝΑΜΗ και το ΣΘΕΝΟΣ να το κάνουν, και μεταξύ τους υπάρχουν έλληνες Καθηγητές Πανεπιστημίων (προς έπαινό τους) οι οποίοι αριθμούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού.

Όλος ο υπόλοιπος λαός που πεινάει και λιμοκτονεί πνευματικά, είναι υποχρεωμένος να τρέφεται με την Σύφιλη των Συγκεκαλυμένων Ψευδοεπιστημών εβραιογενών Πανεπιστημίων και Ακαδημιών ενός Προδοτικού Κράτους που αρχαιοκαπηλεύεται τις Επιστήμες των Πατέρων του.

Διότι οι έλληνες πρέπει να ξέρουν σαν επινοητές των ανακαλύψεων της Φυσικής, τους διάφορους κλεπταποδόχους εβραίους Αινστάϊν, Ρήμαν κλπ…

Δεν πρέπει ποτέ να μάθουν, ότι οι Έλληνες: Δημόκριτος, Πυθαγόρας, Ηράκλειτος διατύπωσαν απόλυτα τη θεωρία της Πυρηνικής Φυσικής και της Ειδικής Σχετικότητος, ενοποιώντας σε ενιαίους μαθηματικούς τύπους τον Ηλεκτρισμό, την Βαρύτητα, τον Μαγνητισμό, την Αστρονομία, και τα Ασθενή Ρεύματα Πυρήνων Ατόμων. Δεν πρέπει ποτέ να μάθουν ότι οι Αστρονόμοι – Μαθηματικοί, Εύδοξος, Κάλλιπος, Αρίσταρχος, Ευκλείδης, Αρχιμήδης, Κόνων, Ίππαρχος, Κλεομήδης, Απολλώνιος, Πτολεμαίος, θέων, Υπατία, Πάππος, είχαν εξαντλήσει τα όρια της ανθρώπινης νοημοσύνης επιλύοντας ΝΟΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΓΡΑΦΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ εξισώσεις 12 αγνώστων (δώδεκα εξισώσεις δώδεκα αγνώστων) ενώ το όριο των σημερινών Η/Υ είναι «7 εξισώσεις 7 αγνώστων». Διότι πρέπει να προβληθούν οι εβραίοι κλεπταποδόχοι αρχαίας γνώσης Κέπλερ, Γαλιλαίος κλπ…

Δεν πρέπει οι έλληνες να γνωρίζουν ότι οι Μηχανικοί – Τεχνικοί Ευπαλίνος, Σώστρατος, Ήρων, Ζώσιμος, Καλλίνικος, κατασκεύαζαν τοπογραφικά όργανα τριγωνομετρικής τοπογραφήσεως, αυτόματους μηχανισμούς και όργανα ηλεκτρικών εφαρμογών, διότι πρέπει να προβληθεί ο κλεπταποδόχος εβραίος Έντισον ως εφευρέτης του …ηλεκτρισμού, αν και οι ανωτέρω έλληνες μηχανικοί χρησιμοποιούσαν το Ήλεκτρον (κεχριμπάρι) ως φυσικό συσσωρευτή στατικού ηλεκτρισμού σε τεχνικές εφαρμογές…

Δεν πρέπει οι έλληνες να γνωρίζουν ότι οι Γεωγράφοι – Εξερευνηταί Σκύλαξ, Πυθέας, Εύδοξος, Στράβων, Παυσανίας, Κοσμάς Ινδικοπλεύστης, Εκαταίος, είχαν χαρτογραφήσει όλη την επιφάνεια του πλανήτη, διότι υπάρχει κίνδυνος να μάθουν οι έλληνες ότι η Ατλαντίδα και η Αμερικανική Ήπειρος ανήκαν διοικητικά στους Δελφούς, ενώ η Ασίας ανήκε διοικητικά στις Σάρδεις, με κεντρικό συντονιστή το Απολλώνειο Κέντρο Δήλου, στο οποίο οι Υπερβόρειοι Έλληνες (Βόρεια Σιβηρία) έστελναν ως ένδειξη αναγνώρισης «κάθε έτος, δύο παρθένους και εκλεκτά σιτηρά», μέσω των Ελλήνων Αριμασπών και Ισσηδόνων και Μασαγετών Κεντρικής και Νοτίας Σιβηρίας. Διότι πρέπει να προβληθεί ο εκλεκτός της εβραιοπορτογαλλικής κοινότητος Κολόμβος, και ο ομόφυλός του Αμερικος Βεσπούκιος, ως ο ανακαλύψας εδάφη εκτός Ευρώπης…

Δεν πρέπει οι έλληνες να γνωρίζουν ότι οι Έλληνες Ιατροί, Γαληνός, Κέλσος, Ηρακλείδης , Ηρόφιλος, Πραξαγόρας, Αγνοδίκη, Κτηρίας, Ιπποκράτης, Εριβιώτης, προέβαιναν σε ιάσεις «εξισορροπήσεως ηλεκτρομαγνητικών ρευστών του σώματος» ρυθμίζοντας την αλκαλικότητα και την οξύτητα των οργάνων. Ότι προέβαιναν σε ιάσεις με χρήση «αριστερόστροφων αμινοξέων» (αντιβιοτικών) λαμβανόμενων από φυτά, γνωρίζοντας πλήρως ότι μόνον τελευταία ανεκάλυψε η μοριακή βιολογία, για την δράση – αντίδραση των αριστερόστροφων αμινοξέων (αντιβιοτικών) με τα δεξιόστροφα αμινοξέα (πρωτεΐνες οργανισμών). Διότι πρέπει να προβληθεί ο εβραιογενής Παστέρ ως εφευρέτης της αντιβιοτικής πενικελίνης…

Δεν πρέπει οι έλληνες να μάθουν ότι τα σύμβολα "ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΤΡΟΦΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ" και "ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ" ήταν σύμβολα φυσικής και μαθηματικών, με τα οποία οι Έλληνες Πυθαγόρας και Δημόκριτος και Αρίσταρχος εξέφραζαν δεξιόστροφους και αριστερόστροφους πυρήνες ατόμων, πλανήτες, ηλιακά συστήματα, γαλαξίες και συμπαντικούς τομείς συνόλων γαλαξιών. Διότι έπρεπε οι έλληνες να χάσουν την ΒΑΣΙΚΗ ΓΝΩΣΗ του ότι όλα τα άτομα έχουν δύο πυρήνες αντιθέτως στρεφομένους, ότι τα ηλιακά συστήματα είναι διπλά με δύο ήλιους αντιθέτως στρεφομένους, και ότι όλο το Σύμπαν ακολουθεί αναλογικά την ίδια διπολικότητα. Έτσι λοιπόν πολιτικοποιήθηκε τα σύμβολα "ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΤΡΟΦΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ" και "ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΗ ΣΒΑΣΤΙΚΑ" , επισυναπτόμενο σε εβραιογενείς ναζισμούς – φασισμούς και έγινε συνειρμικό με την καταπίεση, τον αντισημιτισμό και τη φρίκη του πολέμου παρανοϊκών Χίτλερ και Μουσολίνι. Ομοίως διεστράφει το σύμβολο "ΠΕΝΤΑΛΦΑ" το οποίο εξέφραζε τίποτα περισσότερο από τις διαγωνίους των πενταγωνικών πλευρών των πυρηνικών ή κοσμικών δωδεκαέδρων, θεμελιωδών γεωμετρικών στερεών της ελληνικής πυρηνικής Φυσικής και Αστρονομίας. Το τελευταίο έγινε συνειρμικό … μαύρης μαγείας, αναρχισμού και λοιπών μαλθακιών, με αποτέλεσμα οι προκατειλημμένοι και «κασεταρισμένοι» εγκέφαλοι των αμαθών, να αντιδράσουν στα σύμβολα αυτά όπως θα αντιδρούσαν σε φορέα λέπρας.
Ναι, αχρείοι ιθύνοντες του γραικύλου κατεστημένου της …ρωμιωσύνης της κατοχικής Ρώμης Βυζαντίου. Διατελούντες κάτω από πλύση εγκεφάλου δεν βλέπετε Κλοπή και Αρχαιοκαπηλία παρά μόνον σε στάμνες και κτερίσματα τάφων. Δεν βλέπετε Κλοπή και Αρχαιοκαπηλία Τεχνών και Πνεύματος. Δεν βλέπετε σπιθαμή πέρα από την ύλη. Δεν βλέπετε τίποτε από την Άτιμη Αφαίμαξη που υφίσταται ο Ελληνισμός στον τομέα Τεχνών και Πνεύματος.

Αλλά γιατί όχι, ας λάβουμε υπ’όψη και τις στάμνες και τα Κενταύρια νομίσματα του Κουτσερή και του NERI.

Και στους τρεις τομείς, Πνεύματος, Τεχνών, Ύλης, είσθε ΈΝΟΧΟΙ ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΙΑΣ ΣΕ ΒΑΘΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ. Διότι ο Μέγιστος Ένοχος για Αρχαιοκαπηλία και Πατριδοκαπηλία, είναι το εβραιορθόδοξο «ελληνικό Κράτος, του οποίου σεις είσθε μισθωτοί.

Που κρυβόσασταν σεις οι Δικαστικοί, οι Εισαγγελίσκοι, οι Δημαρχίσκοι, οι Νομαρχίσκοι, οι Βουλευτίσκοι και λοιποί ιθυνοντίσκοι Ανευθυνουπεύθυνοι, όταν συντελούνταν και συντελούνται «κατά συρροήν» αυτά τα Εγκλήματα Εσχάτης Προδοσίας;

Που κρυβόσασταν το 1830-1840 όταν στις πρώτες Εθνοσυνελεύσεις του «απελευθερωθέντος» «ελληνικού» Κράτους, παρά τις αντιρρήσεις κορυφαίων ελλήνων που εξοντώσατε, θεσπίσατε και νομοθετήσατε ως επίσημη θρησκεία του Κράτους τον ΟΙΚΟ ΑΝΟΧΗΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ;

Πως κανείς από σας «δεν έτυχε» να σκεφτεί ότι η Προαγωγός – Εκμαυλίστρια – Εκπορνεύτρια του Ελληνισμού «Ορθόδοξη Εκκλησία», πλαστογράφησε το ελληνικό συμβολικό «δωδεκάθεο» για να εφεύρει τους δώδεκα μαθητές του …Χριστούλη;

Ποιο Δικαστήριο θα δικάσει αυτή την Αρχαιοκαπηλία του αρχαίου ελληνικού «θρώσκειν» - θρησκείας, και την διαστροφή του σε «δώδεκα φυλές του Ισραήλ», σε «δώδεκα πύλες της άνω Ιερουσαλήμ των …ουρανών», γαμηθήτωσαν και οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ, και η άνω και η κάτω Ιερουσαλήμ σας;

Ποιο Δικαστήριο θα επαναφέρει την κλαπείσα και διεστραμένη θρησκεία των «δώδεκα μαθητών του Χριστού» στον αρχικό της «χώρο», δηλαδή στον αρχικό συμβολισμό του ελληνικού «δωδεκάθεου», που εξέφραζε τίποτε περισσότερο από την θεμελιώδη έννοια ότι:
“Η βασική δομή της Ύλης και του Σύμπαντος είναι στατικές και κινητικές ισορροπίες νοητών χωρικών δωδεκάεδρων πενταγωνικών πλευρών»;
Ποιο Δικαστήριο θα ανατρέψει την δογματική παραποίηση και διαστροφή του «δώδεκα» για να το ξαναδώσει στους έλληνες με την αρχέτυπη επιστημονική του έννοια;

Ποιο Δικαστήριο θα σαρώσει την κόπρο της μυθοποιήσεως, της μομφής, της δυσφήμησης, της συκοφαντίας, της κατάπνιξης που έχει συσσωρευθεί πάνω στα σύμβολα και τις αλήθειας της αρχαίας Ελληνικής Επιστήμης και Τέχνης;

Πως είναι δυνατόν να είσθε σεις οι Δικασταί ενός τέτοιου Δικαστηρίου όταν μαλθακίζεσθε εκδίδοντας ποινές …τσιγάρων σε …λεωφορεία του ΟΣΕ, εγκαλώντας έλληνα υπήκοο στο δικαστήριο επειδή απείλησε …Γεμρανίδα μαστρωπό, και εγκαλώντας έλληνα υπήκοο επειδή κάλεσε συμπολίτες του να …στασιάσουν εναντίον της κυβέρνησης ενός εβραιογενούς Μπαστάρδου Μενέϊκο ή Παπανδρέου;

Πως μπορείτε να είσθε σεις αυτοί οι Δικαστές, γαμηθήτωσαν τα Συντάγματα σας, οι Νόμοι σας, τα Νομοθετήματά σας, οι Χριστοί σας, οι Παναγίες σας, οι Τεκτονικοί Γιαχβέ και Ταμιήλ σας, οι επίσημες θρησκείες του Κράτους σας Μπορδέλου, τα Πανεπιστήμια σας, οι κυβερνήσεις σας, τα πολιτικά σας Κόμματα και οικονομικά σας συστήματα Υλοκρατίας και Ασφαλούς Μισθοδοσίας;

Υποτίθεται ότι σαν μέλη της Ανεξάρτητης ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, έχετε τη δύναμη να παρεμβάλεσθε ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ που παραφρόνησε τελείως ανάγοντας τον Πολιτισμό σε Διακανονισμό Παραγωγικών Σχέσεων σε …μεροκάματα των εργατών, σε …εισφορές ή μη βιομηχάνων, σε προϋπολογισμούς, σε εισαγωγές – εξαγωγές, σε ΑΤΑ κλπ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ που είναι από τη φύση της μη διανοούμενη.
Είχατε και έχετε τη δύναμη να γίνεται φραγμός στο γενικό ξεπούλημα των «αρχαίων θυσαυρών» που μας απέμειναν σαν υπολείμματα κληρονομιάς Εκείνων των Ελλήνων. Δεν το κάνατε ούτε θα το κάνετε. Αντίθετα, ότι σκοπό διαφθοράς έπαιζε η κάθε εναλλασσόμενη κυβέρνηση, τον χορέψατε μέχρι τέλους περιοριζόμενοι σε μισθολογικές διεκδικήσεις, ακολουθώντας το γενικό συρμό «προτεραιότητα στα δικαιώματα και …όγδοη θέση στα καθήκοντα».

Το αποτέλεσμα είναι: οι τελευταίοι «αρχαίοι θησαυροί» μας, της Ελευθερίας Σκέψεως και Εκφράσεως, της Απολαβής Προσωπικού «Κέρδους» από Εκτέλεση Προσωπικού «Έργου», του Σεβασμού στο Έργο των Πατέρων μας, της αξιοκρατίας των Πολιτών, ανάλογα με την ποιότητα και ποσότητα Έργου που εκτελούν, της Αλήθειας της μη Διαστρεβλωμένης Γνώσης και Ιστορίας, έχουν φθάσει στο μηδέν, ροκανισμένοι και διαβρωμένοι, εξευτελισμένοι και παραπαίοντες.

Συνεργασθήκατε πλήρως στην τελευταία αυτή «αρχαιοκαπηλία» ξεπουλήματος των τελευταίων υπολειμμάτων των «θησαυρών» μας. Συνεργασθήκατε πλήρως στην ισοπέδωση κάθε έννοιας ιεραρχίας μεταξύ πολιτών, προς δόξαν της Τεκτονικής Ισότητος και εξισώσεως των ουτιδανών με τους άξιους, των τεμπέλιδων με τους δημιουργούς, των δυνατών με τους αδύνατους, των άτιμων με τους έντιμους, των ενσυνείδητων με τους ασυνείδητους. Διότι το σύνθημα των καιρών στις αφίσες των τοίχων είναι «ισότης». Διότι έτσι λέει ο εργοδότης Μενεϊκο.

Θαυμάσια λοιπόν. Ακολουθώντας το παράδειγμά σας, σας ισοπεδώνουμε και σας κάνουμε ίσους με την τελευταία στάθμη ανθρώπων που γνωρίζετε και που δικάζετε αποθέσεως καθέδρας …υπερυψωμένης: Τα παιδιά της πιάτσας κατά …Τσιφόρο. Σας μιλούμε και σας γράφουμε στην παρούσα με τα ίδια …μπινελίκια που υποθέτουμε χρησιμοποιούνται στο Καφενείο της Σώταινας …

Κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε ότι το κύρος σας πρέπει να κρατηθεί ψηλά για να κρατηθεί μια στοιχειώδης τάξις. Θα υποκριθούμε τους αμαθείς και θα σας ισοπεδώσουμε. Άλλωστε αν δεν γίνει από μας, θα γίνει σε λίγο από τους όντως «αμαθείς σεβασμού» που δημιουργείτε μεταξύ των πολιτών, εφαρμόζοντας τα ισοπεδωτικά θεσμικά πλαίσια του εργοδότου σας Μενεϊκο.

Δεν είμαστε όμως τόσο αμαθείς για να μην γνωρίζουμε τις συνέπειες της «αξιοκρατικής αμάθειας» κατά Πλάτωνα. Γράφει ο Πλάτων στην «Πολιτεία» βιβλίο Η, 562-569: «Η αμάθεια γεννά πρώτον την οίησιν και την θρασύτητα, μετά ταύτα την αναισχυντίαν, όλα δε ταύτα αποκορυφούνται εις την ακόλαστον ελευθερίαν, η οποία πρώτον εκδηλώνεται με απείθειαν εις τους άρχοντας, έπειτα με ασέβειαν προς τους γονείς και τους πρεσβυτέρους, δια να καταλήξη εις την ασύστολον παράβασιν των νόμων και τέλος εις την εσχάτην αδιαφορίαν και περιφρόνησιν προς τους όρκους, τα συνθήκας και προς αυτούς ακόμη τους θεούς» (Μετάφρασις Ι.Πασσά)

Έτσι λοιπόν μη καταλογίζετε τις ύβρεις που σας απονείμαμε. Τα μέλη της Ο.Ε.Α. δεν είναι θεοί. Ξεκίνησαν από Σταύλους του Αυγεία, όντας μέσα στην κόπρο των θρησκειών και των κομμάτων και των Στοών, μέχρι το …λαιμό. Έως ότου Κάποιοι φρόντισαν να μας βρίσουν, διότι στο σημείο που βρισκόμασταν (και βρίσκεσθε τώρα σεις), δεν επαρκούσαν ομαλές και απαλές Σωκρατικές Διαλεκτικές. Απαιτούνταν Αριστοφανική Χυδαιολογία και Δηλητήριο Διογένους. Χρησιμοποιούμε τις ίδιες μεθόδους μαζί σας ελπίζοντας να σας προκαλέσουμε το ίδιο συνειδησιακό σόκ το οποίο σε μας αποδείχθηκε αιτία κάθαρσης και θεραπείας. Εύχομαι το καλύτερο για σας.
Κ.Γ. – Ο.Ε.Α.

Η περιθωριακή Αθήνα στην πρόσφατη λογοτεχνία

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Η ανάδυση της περιθωριακής Αθήνας συμπίμπτει με την ανάδειξή της σε πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους το 1832. Η εξαθλίωση, η προσφυγιά, η εγκληματικότητα δίνουν από την πρώτη στιγμή το παρόν στην πόλη που ονειρεύτηκε την επανασύνδεση με τη λαμπρή αρχαιότητα. Ο,τι ακολουθήσει κατόπιν ελάχιστα θα αλλάξει την αρχική εκείνη εικόνα. Τα δημοσιεύματα της εποχής, από εφημερίδες ώς λογοτεχνία, μας επιτρέπουν τέτοιας υφής ματιές προς τα πίσω. Από τους Αθλιους του Κονδυλάκη έως τα Αθηναϊκά Διηγήματα του Παπαδιαμάντη ο νατουραλισμός και η γραφικότητα θα αποτελέσουν τα γνώριμα πλαίσια αναφοράς για τα σχετικά φαινόμενα. Αλλωστε οι νοοτροπίες δεν πρόκειται να αλλάξουν ιδιαίτερα: το περιθώριο παραμένει σε μεγάλο βαθμό κρυφό, ηθελημένα αόρατο. Η σύνθετη δαιμονική και αγγελική του υπόσταση θα περιγράφεται με απέχθεια είτε με συμπαθητική ανοχή -κυρίως ως κάτι παράδοξο, κάτι που «κανονικά» δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Το «εκεί» όμως είναι κάτι εντελώς απροσδιόριστο. Πού; Διάχυτο στο δημόσιο χώρο της πόλης, άρα θανάσιμα επικίνδυνο, ή θαμμένο σε ιδιωτικούς χώρους, πίσω από κλειστά πορτοπαράθυρα, απ' όπου όμως μπορεί να εξέρχεται κατά βούληση κατακτητικά; Αλλωστε, από την πρώτη στιγμή έχει εντοπιστεί η δυσκολία ορισμού του, με ή χωρικούς ταξικούς όρους.

Οι χώροι όπου κινούνται και δρουν οι περιθωριακοί κάτοικοι της πόλης είναι απροσδιόριστοι. Τις περισσότερες φορές είναι ανώνυμοι, σε αντιστοιχία με την αφανή ή στιγμιαία παρουσία τους μεταξύ μας. Εύλογα περιμένει κανείς να τους συναντήσει στο «φυσικό» τους περιβάλλον, στις λεγόμενες «υποβαθμισμένες» περιοχές, το βασίλειό τους. Τυπική ήταν η περίπτωση του Ασύρματου (Πετράλωνα) που περιέγραψε ο Ν. Μάτσας στο Κλειστοί Ουρανοί (1963) ή της φτωχογειτονιάς του φιλμ Συνοικία το Ονειρο του Α. Αλεξανδράκη. Η εκεί παρουσία σου περνά απαρατήρητη, καθώς εκείνοι είναι απορροφημένοι στους εσωτερικούς τους δαίμονες. Με τον καιρό, πάντως, οι τοπικές διαφορές ανάμεσα σε προνομιακές και μη ζώνες της Αθήνας δείχνουν πως αμβλύνονται ή παύουν γενικότερα να έχουν τόση σημασία. Θα επιχειρήσουμε μια ανίχνευση της σύγχρονης παρουσίας του αθηναϊκού περιθωρίου σε τρία ζεύγη λογοτεχνημάτων της τελευταίας πενταετίας.

Οι πρωταγωνιστές στη συλλογή διηγημάτων του Σωτήρη Δημητρίου Η φλέβα του Λαιμού (1998) ζούνε μια επίτηδες μοναχική ζωή, σαν «ξεχασμένοι» αλαφροΐσκιωτοι, ακόμα και αν βρίσκονται ανάμεσα σε συντρόφους στη δουλειά. Ο τόπος συχνότερα είναι απροσδιόριστος, αλλά και όταν ονοματίζεται δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με τις «καταραμένες» γειτονιές της πόλης. Οπως, για παράδειγμα, ο γύφτος Στέλιος, εργάτης σε συνεργείο στο Κουκάκι, «μ' ένα πρόσωπο πλαγιά ανθισμένη» («Το πέρασμά του»), που ζούσε μια «άλλη» ζωή, απρόσιτη στους υπόλοιπους. Συχνά-πυκνά τα πρόσωπα είναι παγιδευμένα σε εσωτερικά αδιέξοδα, απ όπου δεν μπορούν να ξεφύγουν -ίσως γι' αυτό ο τόπος διατηρεί την ανωνυμία του. Στο «Χαλασμένο χωριό» η «μελαχρινή... καλοπλασμένη» με τα «άδολα» μάτια Βασιλέ, πολιτική πρόσφυγας από την Τουρκία, δοκιμάζει να ξεπεράσει την ψυχολογική απομόνωση του οδοκαθαριστή Γιάννη, που δουλεύει σε κάποια λαϊκή συνοικία, αλλά θα χάσει τη μάχη.

Ο συμβιβασμός με τη «μοίρα» θα συντελεστεί κάποτε ειρηνικά. Ο βασανισμένος εκείνος άντρας στο διήγημα «Ως κόρην οφθαλμού» τελικά θα γίνει «ένα με τη γειτονιά». Μια τέτοια ταύτιση μπορεί πάλι να πάρει άλλη μορφή, όπου ως «γειτονιά» -δηλαδή, ο νοερός κόσμος- νοείται μια πολυκατοικία στο διήγημα «Κατά τις πεντέμισι». Εκεί μέσα ο ήρωας θα χτίσει μια ατελέσφορη σχέση με κάποια ένοικο, με σημείο επαφής τη μουσική που εκείνη ακούει ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Αλλοτε το ξεπέρασμα του αδιέξοδου συντελείται εκρηκτικά: στο διήγημα «Γλύκα στο στόμα» η άρνηση της ζωής από τη μεριά της χήρας θα ξυπνήσει τον πόθο σε νεαρό υπάλληλο του νεκροταφείου -τόπος σύγκλισης της ύπαρξής τους- ο οποίος «τρομαγμένος... από την απουσία της έβαλε τα κλάματα μπροστά της», για να καταλήξουν με λυτρωτική λύσσα στο κρεβάτι, βρίσκοντας επιτέλους τη «γαλήνη». Ακόμα αγριότερη θα είναι η κατάληξη στο διήγημα «Η φλέβα του λαιμού». Η ατμόσφαιρα προετοιμάζεται με την πρώτη φράση: «Πώς να κρυφτεί η λύπη;» ενώ η εύθραυστη σχέση ανάμεσα στο ζευγάρι θα ακυρωθεί με «σιωπηρή συμφωνία», όταν εκείνος ανακαλύψει την παρουσία της τερατόμορφης κόρης της, «ένα πλάσμα κάτασπρο, με απισχνασμένα στρεβλά πόδια και χέρια».

Τίποτα δεν εμποδίζει το περιθώριο όμως να κάνει την εμφάνισή του οπουδήποτε αλλού, στο δημόσιο χώρο της πόλης μεταμορφωμένο σε ζητιάνους που έρπουν και προκαλούν ζητώντας τον οίκτο μας -γιατί μόνον έτσι γίνονται αποδεκτοί. Το πρότυπο στην ακρότητά του βρίσκεται, εννοείται, στον Ζητιάνο του Καρκαβίτσα. Στην επόμενη συλλογή διηγμάτων του Σωτηρίου, Η Βραδυπορία του Καλού (2001), διαφαίνεται η ίδια απαισιόδοξη ματιά του συγγραφέα. Ζητούμενο είναι η λύτρωση. Αυτή θα αποδειχθεί εφιαλτικά ανύπαρκτη στο διήγημα «Προσωποληψία», που εκτυλίσσεται μπροστά στην πολυκατοικία όπου μένει η Γιάννα, αρχικά γνωστή του Δημήτρη. Οταν εκείνη θα αρνηθεί κατόπιν εκδικητικά την ύπαρξή του, αυτός θα καταρρεύσει. Το ίδιο λείπει η γεύση της ελπίδας στο «Χαρούμενα νερά», με τον δήθεν μετανοημένο ομοφυλόφιλο που κάνει κήρυγμα στη λαϊκή αγορά της οδού Δοϊράνης. 'Η πάλι η λύση θα δείξει αινιγματική στο «Διπλός», με το παιδάκι που στο τέλος θα αγκαλιάσει τον παραληρηματικό νεαρό στο Πεδίον του Αρεως. Στο «Γονείς και Κηδεμόνες» ένας μοναχικός περιπατητής στο Φάληρο περνά τον καιρό του διαβάζοντας τις διαφημίσεις στο δρόμο, ώσπου σε μια διασταύρωση της παραλιακής συναντιέται με μια εξίσου αδέσποτη σκυλίτσα που τον παίρνει στο κατόπι ψάχνοντας για λίγη στοργή. Ενοχλημένος θα θελήσει να απαλλαγεί από το ζώο μπαίνοντας στη θάλασσα, αλλά εκείνο θα τον ακολουθήσει συμβάλλοντας στον πνιγμό του.

Στο «Μπακότερμα στον Αλιμο όμως ένας άλλος, πάλι περιπλανώμενος, Φαληριώτης θα συναντήσει τυχαία μια μαύρη άστεγη, την οποία «η βαθιά λύπη την είχε κάνει απόκοσμη», θα της προσφέρει γενναία ελεημοσύνη που θα τον κάνει μετά να μετανιώσει, κι έτσι θα εγκλωβιστεί ανεξήγητα σε μια έμμονη ιδέα -ώσπου να βρει «ανάπαυση η ψυχή του» όταν ο ίδιος μεταμορφώνεται σε ζητιάνο. Στο διήγημα «Αχ Ικαρία, Ικαρία» περιγράφεται η σύγχρονη Αθήνα μέσα από μια διαδρομή τρόλεϊ στο κέντρο. Εκεί «μια γριά που τα είχε λίγο χαμένα» διασκεδάζει αθέλητα τους συνεπιβάτες της με τη νοσταλγική επίκληση του νησιού της, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα «σαν να πέρασε ένας άγγελος».

Στα διηγήματά του Από το Ιδιο Ποτήρι και Αλλες Ιστορίες (1999) ο Φάις παίζει με διάφορα είδη γραφής, που μερικές φορές αγγίζουν το περιθώριο. Ισως οι πυκνότερες αναφορές του βρίσκονται στις ψηφίδες του τελευταίου διηγήματος Εμποδισμένη ζωή. Εκεί το περιθώριο κάνει την εμφάνισή του αναπάντεχα και στιγμιαία, όπως στη σύγκρουση των πανκ με ένα αγόρι «ανάμεσα σε λυκάνθρωπο και καρτούν» σε μια διαδρομή του ηλεκτρικού από τη Βικτώρια στον Αγιο Ελευθέριο. Η πανκ παρέα θα τρομάξει όταν διαπιστώσει «την άβυσσο που χωρίζει τη μόδα της φρίκης από το κύτταρό της». Σε μια άλλη σκηνή, η «αναίτια βία» εκφράζεται από δύο «εξαθλιωμένους Αλβανούς» στου Ψυρρή που κλοτσάνε ένα κουτσό σκυλί στο δρόμο. Πιο κάτω, το βλέμμα σταματά πότε σε μια ρακοσυλλέκτρια στη Βουκουρεστίου που ψάχνει μεθοδικά μέσα στα σκουπίδια, πότε σε έναν «ρικνοπρόσωπο με καταξεσκισμένα ρούχα» μπροστά σε κάποιο θέατρο, ή σε ένα ζευγάρι που αγαλιάζεται με ζωώδη τρόπο μέσα στα σκουπίδια της λαχαναγοράς. Η «πινακοθήκη» αυτή περιέχει και άλλους: έναν επαίτη, έναν ανυπόδητο κι ένα πρεζόνι, εξαθλιωμένους αλλοδαπούς, έναν σαλό ή έναν «μαυριδερό τύπο». Ολοι αυτοί συμπεριφέρονται σαν μοναχικοί υπνοβάτες μέσα στην πόλη. Χαρακτηριστική είναι η αγωνία ενός «ανώνυμου» γέρου: «τρέμει στην ιδέα μπας και πάρει τη θέση των πεσμένων πραγμάτων του και δεν υπάρχει κανένας να τον περιμαζέψει». Τέτοιες φευγαλέες σκηνές γίνονται αισθητές στο δημόσιο χώρο -περίεργη μείξη «καθώς πρέπει» σημείων της πόλης με περιθωριακές σκιές. Αλλωστε δεν είναι λίγοι εκείνοι που εισπράτουν αυτές τις πρατηρήσεις, καθώς κινούνται άσκοπα μέσα στην πόλη. Στο διήγημα «Τέσσερις ώμοι για τον Σάκη» ένας χαρακτήρας συνηθίζει να «οργώνει την Αθήνα με κάθε μέσο μεταφοράς... ένας επιβάτης χωρίς προορισμό», ενώ στο «Από Τυρινή Δεκαπενταύγουστος;» ο Χαρίλαος «παίρνει στο κατόπι» έναν άγνωστό του γέρο που έχει έναν «καβγά με το εγώ του». Η νυχτερινή παρακολούθηση του γέρου «στη στροφή της Λήθης» θα καταλήξει κάτω από ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο, καθώς ο Χαρίλαος αγωνιά αν θα καταφέρει να ξεφύγει από την ανεξήγητη έλξη που του προκαλεί αυτός ο άγνωστος.

Αλλη περίπτωση είναι όταν, αντιστρέφοντας τους όρους του παιχνιδιού, οι περιθωριακοί επιλέγουν οι ίδιοι να γίνουν αόρατοι, ανατρέφοντας το βλέμμα προς τα μέσα. Εκεί ακριβώς θα τους συναντήσει ένας «λυσσαλέος περιπατητής», ο Μισέλ Φάις στο Η πόλη στα Γόνατα (2002). Τους φωτογραφίζει και παράλληλα συνθέτει το παραλήρημά τους ως μυθιστορηματικό «ανάλογο». Οι επινοημένοι μονόλογοι που καταγράφει αποτελούν εκείνο που ο ίδιος χαρακτηρίζει «ουρλιαχτό ενός σεραφείμ των σκουπιδιών». Μέρος του είναι η διάπυρη φαντασία: «οδήγησε σ' έναν στενό δρόμο στην Ομόνοια που δεν υπήρχε». Αλλο συστατικό είναι το αναποδογύρισμα της λογικής: «Αν μιλάς στο θεό, προσεύχεσαι. Αν σου μιλάει ο θεός, είσαι σχιζοφρενής». 'Η η παραδοξολογία: «Μετά την αυτοκτονία είμαι αποθέωση». Πάντα η αναπάντεχη ευθύτητα: «Ζούσαμε με σβηστά φώτα. Τι Big Brother και μαλακίες. Ελα στην γκαρσονιέρα μου να με δεις με τα φάρμακα και την τρελή» και «Εχει κρυώσει η καρδιά μου από μέσα».

Ο Θανάσης Χειμωνάς στο Σπασμένα Ελληνικά (2000) περιφέρεται σε μια πολύ γνώριμη Αθήνα, ξεκινώντας από ένα internet cafe στην Αχαρνών και καταλήγοντας στο φλεγόμενο κέντρο από τις συνεχείς διαδηλώσεις ενάντια στον πόλεμο στο Κόσοβο.

Οι μοντέρνοι περιθωριακοί, εκείνοι που ζωντανεύουν μέσα στην «αστυνομική» υπόθεση του βιβλίου, συχνά απροσδιόριστης προέλευσης, που μπορεί να κρύβουν την πραγματική τους ταυτότητα, κινούνται ανάμεσα στο κέντρο, τα στενά και επικίνδυνα αδιέξοδα της Θεμιστοκλέους, στην «αλβανογειτονιά» στο ψηλότερο σημείο της Κυψέλης, τα δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου ισχύει το «καλός αλλοδαπός - φυλακισμένος αλλοδαπός». Το «ανάλογό» τους, η τόσο ετερόκλητη ντόπια κοινωνία που μπορεί εξίσου εύκολα να γλιστρήσει στο έγκλημα, μοιράζεται παντού ελεύθερα -από τα ακριβά προστάστια στο «GB Corner» και το «Χίλτον», από αριστοκρατικές λέσχες και ραντεβού στο «Ideal» ώς τα φτηνά ξενοδοχεία και τα κακόφημα «ουζερί-μπαρ», όπου «γύρω γύρω αναβόσβηναν κόκκινα και μπλε φωτάκια». Η πολυμορφία της εκφράζεται στη «σχεδόν ανοιξιάτικη πόλη» με τις «παράταιρες μουσικές από τους διάφορους σταθμούς κι από κασετόφωνα» που ξεχύνονται από τα ακινητοποιημένα «πολύχρωμα» αυτοκίνητα μιας Παρασκευής βράδυ. Αυτή η κατανομή ρόλων στο χώρο, η «ανθρωπογεωγραφία» κατά τον Χειμωνά, εξηγεί και το πώς οι δύο κοινωνικές ομάδες μπλέκονται μεταξύ τους, καταργώντας τα σαφή όρια ανάμεσά τους. Ετσι, από τη μια μεριά του αινίγματος βρίσκονται «το ουζερί-μπαρ, ο Εκτορας, το παράξενο ζευγάρι στην Κυψέλη, ο ξανθός μπάτσος» και από την άλλη, η πόλη στο σύνολό της, καθωσπρέπει και μη, ανάκατα.

Οι δύο αυτές ομάδες όμως συναντιούνται και με άλλο τρόπο, αφού η πόλη δεν είναι (πια) μόνον ό,τι φαίνεται, αλλά η παραμορφωτική αναπαράστασή της από τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης: «Τον τελευταίο καιρό παράγινε το πράγμα. Ανοίγεις την τηλεόραση και δεν βλέπεις παρά ανθρώπους με χειροπέδες... να τους σέρνουν οι μπάτσοι κι εξαγριωμένα πλήθη να επιχειρούν να τους λιντσάρουν». Εκεί οι μεν παρατηρούν τους δε. Ετσι άλλωστε θα πληροφορηθεί ο πρωταγωνιστής, ο Μιχάλης Παπανικολάου, για την τύχη της μυστηριώδους Αλβανίδας, της Σελίν (Νετζμίε) Λεστένι, που εκείνος αναζητά: «Φρικιαστικό έγκλημα... Νεαρή Αλβανίδα κατακρεούργησε ογδοντάχρονη... στην Εκάλη».

Με κάποιον τρόπο συντελείται έτσι μια «επιστροφή» στην ατμόσφαιρα των Αθλίων του Ουγκό: «Αυτό έχουμε καταντήσει στην Ελλάδα».

Στο Ανεξιχνίαστη Ψυχή (2003) ο Θ. Χειμωνάς συνεχίζει να δένει τη μοίρα των «από πάνω» με τους «από κάτω». Η ηρωίδα Μαρία θέλει να ξεφύγει «για πάντα από τα λασπόνερα όπου κολυμπούσε σ' όλη της τη ζωή... να ξεφύγει για πάντα από τη φτώχεια». Ως τότε ζούσαν -η μητέρα της, ο «βρεσιμιός» αδελφός της κι εκείνη- σε μια «υποβαθμισμένη περιοχή». Η μητέρα εκπαιδεύει τον αδελφό να ζητιανεύει: «Ενα πράγμα που σιχαίνονται οι άνθρωποι στους ζητιάνους είναι η βρωμιά τους και γι' αυτό τους αποφεύγουν. Θα τους πλησιάζεις με χαμηλωμένα μάτια, αλλά θα κρατάς μια μικρή απόσταση -δεν θα τους κολλάς- ...». Ο αδελφός μαθαίνει τέλεια την τέχνη και επωμίζεται έτσι τα τρέχοντα έξοδα της οικογένειας.

Η Μαρία θα το σκάσει κρυφά από το ταπεινό αυτό περιβάλλον και θα εγκατασταθεί αλλού, «στην άλλη άκρη της πόλης.. με θέα την Ακρόπολη». Σβήνει έτσι τα ίχνη της, και βρίσκει στο πρόσωπο του γιατρού Χαρίση εκείνον «που θα την τραβούσε για πάντα από τα λασπόνερα όπου κολυμπούσε σ' όλη της τη ζωή κι αγωνιζόταν να κρατήσει το κεφάλι της απ' έξω». Τον παντρεύεται, βολεύεται στη Φιλοθέη -το σχέδιο πέτυχε απολύτως, ώστε να ξεφύγει «για πάντα από τη φτώχεια». Ομως θα τιμωρηθεί γι' αυτή την ύβρι. Ο άλλοτε εραστής της μάνας της, τώρα φυλακισμένος, αλλά παντοτινό αντικείμενο πόθου για τη Μαρία, σε αθέλητο συνδυασμό με τον εκβιαστή Διαμαντή, που πληρώνεται από τη Μαρία πάνω στον πανικό της για να σκοτώσει το ζητιάνο αδελφό της, θα φέρουν το τέλος.

Η «λάσπη» ήταν τελικά πολύ πιο κοντά απ' ό,τι θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει. Στις σπασμωδικές κινήσεις της για να σωθεί, η Μαρία θα βρεθεί κάποια στιγμή κάτω από την Ομόνοια, σε μια τυπική περιοχή της «άλλης όχθης»: «μικρογκρεμισμένα σπιτάκια, με χορταριασμένες αυλές, θεοσκότεινα, και από δίπλα κάποιο νεόχτιστο...». Εκεί, «Δύο αλλόκοτοι τύποι την πλησίασαν και στάθηκαν μπροστά της... Πρεζόνια το δίχως άλλο...». Παρ' όλο που εκείνοι απλώς την κοιτούσαν, η άφοβη Μαρία νιώθει τα χέρια της να τρέμουν. «"Οχι τώρα", είπε από μέσα της, "όχι τώρα"». Οι αντιδράσεις της μαρτυρούν ότι δικαιωματικά πλέον ανήκει στον καθωσπρέπει κόσμο όπου ζήτησε να ενταχθεί.

Το ποτήρι ξεχειλίζει στην Πλατεία Θεάτρου Ολοι οι γύρω δρόμοι από την Ομόνοια ώς την Κουμουνδούρου διώχνουν κατοίκους και καλλιτεχνικές δράσεις Του ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ Μιζέρια και μπόχα. Ακαθαρσίες που λιμνάζουν σε πολυσύχναστες στοές. Σύριγγες, μαυρισμένα κουτάλια, βρωμιές κι αίματα. Το χειρότερο είναι τα κορμιά. Χαμένα, στην κυριολεξία. Και πολλά. Και αν κοιτάξεις κάποιον στα μάτια, θα σου προσφέρει αμέσως πρέζα (δεκαπέντε ευρώ το γραμμάριο). Είναι μία το μεσημέρι, όχι περασμένα μεσάνυχτα, δεν βρίσκεσαι σε κάποιο καταγώγιο αλλά στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Πλατεία Θεάτρου, οδός Σοφοκλέους, Σωκράτους, Ευριπίδου, Μενάνδρου, Γερανίου, Αισχύλου, πλατεία Κουμουνδούρου, οδός Αγησιλάου, Ζήνωνος - δρόμοι με ονόματα βαριά σαν Ιστορία. Ολοι όμως βαραίνουν μόνον από τη δυσωδία, τα χαμένα κορμιά, όχι μόνο των χρηστών μα και των νεαρών Αφρικανών ιερόδουλων, κυρίως στη Σωκράτους και την Ευριπίδου. Θυμάμαι μια συνέντευξη Τύπου που είχε δώσει ο, υποψήφιος τότε για τον Δήμο της Αθήνας Απόστολος Κακλαμάνης στον «Ιανό». Ηταν για την πολιτιστική πολιτική που υποτίθεται ότι θα ακολουθούσε. Δίπλα του καθόταν ο Λάκης Λαζόπουλος. Τον «πολιτισμό» του βιώνουν καθημερινά οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι της περιοχής. Ωστόσο, το κακό είχε ξεκινήσει πριν αναλάβει τη δημαρχία, το 2007. Ψέμα «Μένω στην περιοχή από το 1998», λέει στην «Κ» ο δημοσιογράφος Προκόπης Δούκας. «Υπήρχαν και τότε προβλήματα αλλά έως το 2004 η περιοχή παρουσίασε βελτίωση. Αμέσως μετά τους Αγώνες εγκαταλείφθηκε. Τα τέσσερα τελευταία χρόνια έχουμε πιάσει πάτο και ο κύριος δήμαρχος ισχυρίζεται ότι δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Μεγάλο ψέμα». Για τον Π. Δούκα, «το πρόβλημα του κέντρου οφείλεται σε παράνομα κυκλώματα που δρουν ανενόχλητα. Κυκλώματα ναρκωτικών, πορνείας και παραεμπορίου. Ως υπουργός Υγείας, ο κ. Κακλαμάνης έκανε τη φρικτά λανθασμένη κίνηση, πιστεύω όχι επίτηδες, να φέρει τον ΟΚΑΝΑ σε έναν προνομιακό χώρο για τους εμπόρους ναρκωτικών. Χάνονται εύκολα μέσα στα στενά και στο πλήθος. Ως δήμαρχος, ο κ. Κακλαμάνης βρήκε το πρόβλημα μπροστά του και το μόνο που λέει είναι ότι δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα και ότι δεν είναι μόνον δική του η ευθύνη». Στον αγώνα των κατοίκων της περιοχής για να βελτιωθεί η ζωή τους, πρωτοστατεί ο πολιτιστικός σύλλογος «Παναθήναια». Μιλήσαμε με την πρόεδρό του, την κ. Βάσω Νικολακοπούλου, κάτοικο της περιοχής. «Οι εργαζόμενοι στον ΟΚΑΝΑ, απ’ ό,τι λένε, προβλέπεται να αναλάβουν 400 άτομα και στοιβάζονται εκεί μέσα 2.500. Το δράμα με τα ναρκωτικά», λέει η Β. Νικολακοπούλου, «φτάνει μέχρι το παλιό κτίριο του ΙΚΑ στην Πειραιώς, στου Ψυρρή, στην οδό Λουκά Νίκα, στη Ρήγα Παλαμίδου. Στην Λουκά Νίκα, οι καταστηματάρχες λένε ότι κάθε τόσο εμφανίζεται ένας τύπος με μια νέα κοπέλα κι ένα σκυλί ντόμπερμαν. Μαζεύουν τα “βαποράκια”, κι αν διαφωνήσουν κάπου, βάζουν το σκυλί να δαγκώσει ένα “βαποράκι”. Λένε ότι τρέχουν αίματα». «Η αλήθεια είναι ότι τα ναρκωτικά είναι μια δύσκολη υπόθεση παντού στον κόσμο», τονίζει ο Π. Δούκας. «Ομως αυτό που έγινε με το ιστορικό κέντρο είναι απαράδεκτο. Μεταξύ των άλλων, μετέτρεψαν την περιοχή σε δημόσιο ουρητήριο. Ο δήμος σηκώνει τα χέρια ψηλά και ενδεχομένως να έχει δίκιο, διότι πολλά από αυτά τα ζητήματα υπάγονται σε διάφορα υπουργεία και υπηρεσίες. Δεν το δέχομαι αυτό. Ο δήμος οφείλει να είναι μπροστάρης, να εκπονήσει σχέδια συνεργασίας και αν δεν βρει συμπαράσταση να καταγγείλει». Ψήφισμα Και η πολιτεία; Τι κάνει; «Μόνον η Αννα Διαμαντοπούλου έδειξε ένα ενδιαφέρον», σχολιάζει ο Π. Δούκας. «Τη χειρότερη αντιμετώπιση έχει επιδείξει ο Συνασπισμός. Αντιμετώπιση του στυλ, τι να κάνουμε, πρέπει και οι μετανάστες να ενταχθούν στην κοινωνία μας. Σωστό, αλλά αυτό που γίνεται τώρα έχει ως πρώτο θύμα τους μετανάστες. Σκεφτείτε ότι ο κ. Τσίπρας διετέλεσε επικεφαλής της παράταξης στον δήμο. Οι κάτοικοι είναι έξαλλοι με τον Συνασπισμό, δεδομένου ότι έχει και την έδρα του εκεί. Εμείς πάντως, ως σύλλογος, επιδώσαμε ψήφισμα όπου συνοψίζουμε την όλη κατάσταση ζητώντας να διαμορφωθεί μια ομάδα κρούσης από όλους τους αρμόδιους φορείς. Χρειάζεται σχεδιασμός, όχι πασαλείμματα. Να καταλάβουν ότι σε αυτήν την περιοχή δεν μπορούν να κάνουν τις δουλειές τους». Ηχοι τζαζ της νύχτας Ειδικά στην Πλατεία Θεάτρου λειτουργεί εδώ και δώδεκα χρόνια το εστιατόριο - μπαρ Guru, το οποίο φιλοξενεί ελληνικά και ξένα σχήματα τζαζ. Ο ιδιοκτήτης του, ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης, έχει προσκαλέσει μεγάλα ονόματα, όπως τον Λι Κόνιτζ και τη Σίλα Τζόρνταν, ενώ από την ελληνική σκηνή έχει παίξει η «αφρόκρεμα», από τον Βασίλη Τσαμπρόπουλο και τον Γιώργο Κοντραφούρη έως τον Τάκη Πατερέλη. Σημείο αναφοράς στη νυχτερινή και μουσική ζωή της πόλης, το Guru αποτελεί όαση σε μια υποβαθμισμένη (πλέον) περιοχή. Ο Κ. Ζουγανέλης αναρωτιέται γιατί δεν την εγκαταλείπει. «Με πιάνει το εγωιστικό μου» λέει. «Αυτό είναι το ιστορικό κέντρο της Αθήνας». Η απογοήτευσή του είναι μεγάλη. Οπως και η οργή του. «Μια μέρα, βγήκα και ήταν όλα πεντακάθαρα, οι τοξικομανείς είχαν εξαφανιστεί και παντού είχε αστυνόμευση. Ρώτησα έναν αστυνομικό τι είχε συμβεί. Μιλάει στην Πλατεία Κοτζιά ο Αλογοσκούφης, απάντησε. Εχει χαθεί το μέτρο. Μόνον αν ένας μετανάστης βγει με καλάσνικοφ και σκοτώσει κόσμο, αν γίνουμε Ζωνιανά, μπορεί κάτι να κινηθεί. Μας λένε οι αστυνομικοί: εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, φέρτε τα κανάλια».

Ελλάς ελλήνων αστυνομικών ρουφιάνων δολοφόνων και βασανιστών Νο4 από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008 (Τροποποιήθηκε 1:13μμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008)

θεματικές: Κρατική καταστολή - Κοινωνικός έλεγχος \ Δεκεμβριανά 2008

Μια εβδομάδα μετά την δολοφονία του 15 χρόνου Αλέξη Γρηγορόπουλου.Οι ελεύθερες περιοχές της χώρας συνεχίζουν να πολιορκούνται από ισχυρές στρατικοαστυνομικες δυνάμεις. Τίποτα δεν εχει τελειώσει… Image scaled down Ελλάς ελλήνων αστυνομικών ρουφιάνων δολοφόνων και βασανιστών Νο4 Μια εβδομάδα μετά την δολοφονία του 15 χρόνου Αλέξη Γρηγορόπουλου. Τίποτα δεν εχει τελειώσει… Μόνο τα συνεργεία του δήμου έχουν τελειώσει και έχουν καθαρίσει τις βρωμιές του κράτους και της αστυνομίας… Η μυρωδιά των κτηνάνθρωπων όμως είναι έντονη… Οι ελεύθερες περιοχές της χώρας συνεχίζουν να πολιορκούνται από ισχυρές στρατικοαστυνομικες δυνάμεις. Το ελικόπτερο της χούντας κάνει θόρυβο… μα δεν ακούγεται γιατί, δεν υπάρχει. ΜΑΤ ΕΚΑΜ ΟΠΚΕ «κρυμένα» στη βουλή. Μπάτσοι με πολιτικά, ασφαλίτες χέρι χέρι με φασιστες, σε παρέες των πέντε εξι επτά κρατικών σκυλιών της δημοκρατίας στέκουν στις γωνίες στα τοιχακια της πλατειάς συντάγματος στα καφέ προς την Ερμού. Εκεί όπου οι φιλήσυχοι κλέφτες έμποροι ληστεύουν του αγανακτισμένους θαμώνες των καφέ και των φαστ φουντ. Εκεί όπου καποιοι/ες ζουν στον δικό τους στενό κόσμο. Λιγα μέτρα πιο πάνω… εκεί όπου ανυψώνεται η ελληνική δημοκρατία που σκοτωνει 15 χρονα… είναι η ελεύθερη Ελλάδα. Ο κόσμος της αξιοπρέπειας, της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης Ένα κερί για την ψυχή του Αλέξη… επίθεση στα τμήματα να βάλουνε μυαλό… πολυτεχνείο…λέιζερ… (φοτο video) Α) Βουλή- άγνωστος στρατιώτης… Από τις 11 το πρωί του Σαββατου- μια εβδομάδα από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15 χρόνου στα Εξάρχεια συμμαθητές από το παλιό του λύκειο, πολιορκούν συμβολικά τη βουλή… οι συμμαθητές από το παλιό λύκειο Μωραΐτη που πήγαινε όταν ήταν ζωντανός ο Αλέξης, διαμαρτύρονται έξω από τη βουλή. Σε μια καθιστική διαμαρτυρία … με συνθήματα σε πανό «Αλέξη δεν ξεχνώ» , «να αφοπλιστεί η αστυνομία». Ένα λουλούδι και ένα κερί για τον 15 χρονο… Μαθητές φοιτητές δάσκαλοι καθηγητές γονείς περαστικοί… και αλήτες ασφαλίτες… Τα παιδιά φωνάζουν… σιωπώντας. «Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι- να καεί το μπουρδέλο η βουλή- μπάτσοι μουνιά- αυτό είναι σωστό ο Κουγιας να πεθάνει με εξοστρακισμό» «ο Κουγιας είναι πούστης» Ενός λεπτού σιωπηλής οργής. Τα παιδιά τραγουδούν… Τα παιδιά εκφράζουν την οργή και την θλίψη με θεατρικά σκετς. Τα παιδιά είναι στο δρόμο εξεγερμένα… Β) Πέντε ώρες αργότερα ενώνεται μαζί τους η Πανεκπαιδευτική συγκέντρωση μαθητών φοιτητών δασκάλων γονιών… Η ώρα είναι τέσσερις το μεσημέρι και η βουλή «πολιορκείται» εξώφθαλμα. Επτά λεπτά μετά τις 4 τα ΜΑΤ και τα παλικαράκια της ΟΠΚΕ κάνουν προκλητικότητα την εμφάνιση τους εισβάλλοντας στη βουλή τόσο από το προαυλιο της ελληνικης δημοκρατιας… οσο και τους αλλους δρομους του συνάγματος και περικυκλώνουν το συλλαλητήριο. Η οργή ξεχειλίζει άλλη μια φορά… και σαν ποτάμι κινείται κατά πάνω των εισβολέων για να τους κόψει το δρόμο…και να προφυλάξει όλους εκείνους τους μαθητές που έκαναν θεατρικά δρώμενα με τα γυμνά σώματα τους και τραγουδούσαν. Η εγκληματική κατασταλτική μηχανή του ελληνικού κράτους… εξορμά από τη βουλή προς το λαό… προς τους μαθητές. Τα ΕΚΑΜ (Ειδικές Κατασταλτικές Αντιτρομοκρατικές Μονάδες) με στρατιωτικά μαύρα ρούχα σιδερένια ρόπαλα στρατιωτικά κράνη όπλα και πλαστικές σφαίρες… κατεβαίνουν τα σκαλιά της βουλής… Κανείς τους δεν αρνήθηκε να κατεβεί και να στραφεί ενάντια σε 15 χρονα… Οι ασπίδες τους παρατάσσονται μπροστά στον άγνωστο στρατιώτη… Οι μαθητές δεν φεύγουν σπρώχνουν τα ΜΑΤ από δίπλα τους. μένει μόνο μια διμοιρία μπροστά στους γερμανοτσολιαδες… Και μένουν εκεί πρόσωπο με πρόσωπο τα μαθητούδια με τα ένοπλα ΜΑΤ και τους ρωτάνε συνεχεία γιατί έχουν πολλές απορίες… Είχε αρχίσει ενας ανελέητος ψυχολογικός πόλεμος … Τα παιδία ρωτούσαν τους ματατζιδες … γιατί είχαν απορίες… «πόσα θα πάρεις σήμερα για να με χτυπήσεις;» Τραβούσαν φωτογραφίες και του έλεγαν «Χαμογελαστέ. Γιατί δεν χαμογελάτε. Σας έκλεψαν τι χαμόγελο σας φόρεσαν τις μάσκες» «Δώστε μας ένα κράνος να βάλουμε έπο ένα ευρω για το εφάπαξ να παρατηθείτε» «Βγάλτε τα όπλα και πετάχτε τα» Όποιος τολμούσε από τα ΜΑΤ να μιλήσει με τους μαθητές δεχόταν τις επιπλήξεις του μεγάλου αφεντικού τις διμοιρίας. «σιωπή, δεν μιλάμε με διαδηλωτές» Τελικά μετά από ώρες ψυχολογικής πίεσης ένας διμοιρίτης…. Έβγαλε το κράνος… σήκωσε το κεφάλι του και ομολόγησε στα παιδιά… «Τι να κάνω; Εκτελώ εντολές» Και άμα σου πούνε ρε μεγάλε να σκοτώσεις θα σκοτώσεις ε? Και ακολούθησαν γιούχα και γιούχα Οι νυχτερινές επελάσεις των ένστολων καθαρμάτων συνεχίστηκαν. Αργότερα οι μπάσοι χτύπησαν και τους λιγοστούς με τα κεριά για την ψυχή του Αλέξη που παρέμεναν απέναντι στις δυνάμεις τις τάξης …διμοιρίες. Την ιδία ώρα η πορεία αλληλεγγύης από το Βοτανικό χτυπήθηκε ανηλεώς στου Ψυρρή… και στους γύρο δρόμους… Β) Οι νόμοι καταργούνται στο πεζοδρόμιο…πολυτεχνείο-λέιζερ- πλατεία Εξαρχείων- τα ΜΑΤ ορμούν…και ποιοι μασούν? Ακόμη και ηλικιωμένοι κάτοικοι τους πήραν με τα λάστιχα τα νερά και τις μάνικες. κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες ανοίξτε συζήτηση για αυτό το άρθρο

945825

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945826

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945827

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945828

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945829

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945830

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945831

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945832

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:20πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

945834

Ένα κερί για την ψυχή του Αλέξη… επίθεση στα τμήματα να βάλουνε μυαλό… πολυτεχ από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down ...

945835

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945836

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945837

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945838

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Κατεβάστε το συνημμένο αρχείο: b_13_12_08_dolofonia_alexhs_024.avi (video/x-msvideo)

945839

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945840

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Κατεβάστε το συνημμένο αρχείο: b_13_12_08_dolofonia_alexhs_034.avi (video/x-msvideo)

945841

Attachment από κόκκινοι αντι-ρεπόρτερ 7:27πμ, Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008

Image scaled down

945847

....

Άς σώσουμε το σπίτι μας, πρίν νάναι πολύ αργά...

Άς σώσουμε το σπίτι μας, πρίν νάναι πολύ αργά...

Παλαιά Αθήνα - Πλατεία Ομόνοιας !

Τάξη καί ασφάλεια...




Η είσοδος τής Ελλάδας στήν τότε ΕΟΚ καί η αποδοχή νέων νόμων, υποδείξεων, καί ντιρεκτιβών με αποκορύφωμα το πονηρό παιχνίδι τής Τουρκίας καί την επιβάρυνσή μας παραπάνω απ΄ ότι επέτρεπε η αγορά εργασίας μας, έφεραν τα παρακάτω αποτελέσματα πού διαβάζουμε...

Αυτό το κακό τής Αθήνας μοιραία θά επεκταθεί καί στήν Πάτρα, εάν δέν λάβουμε από τώρα τα μέτρα μας...


Ώ, Πάτρα, παλιά αρχοντική Πολιτεία !

Κοίταξε τώρα Ανατολικά και δές για λίγο τήν Αθήνα. Λάβε λοιπόν κι΄ εσύ τά μέτρα σου, και φρόντισε μη σ΄ εύρουν τά ίδια δεινά, και μάλιστα, λόγω του Λιμανιού σου ακόμη χειρότερα…


ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ ΜΑΣ ΕΒΑΛΕ ΚΑΙ ΣΕ «ΑΛΛΕΣ» ΣΚΕΨΕΙΣ…

« Η χώρα μας είναι το σπίτι μας. Ο λαός μας, το Έθνος μας, είναι η οικογένεια μας. Στο σπίτι μας μπορούμε να φιλοξενήσουμε ένα ορισμένο αριθμό ανθρώπων, όσων μας επιτρέπουν οι δυνάμεις μας. Όταν χρειαστεί το κάνουμε. Από παράδοση φιλοξενίας, πολιτισμό, Χριστιανικό πνεύμα, από την φυσική συμπάθεια μας προς τον αδύνατο. Όμως…


Όμως, δεν θα ριψοκινδυνέψουμε την ασφάλεια των παιδιών μας, δεν θα επιτρέψουμε στον φιλοξενούμενο ν΄ ανεβεί στο κρεβάτι μας, να μας αλλάξει συνήθειες, να φορέσει φερετζέ στις γυναίκες μας, δεν θα του επιτρέψουμε να θεωρήσει ότι μπορεί νά ανάψει φωτιά μες το σαλόνι μας, δεν θα του επιτρέψουμε να μας ζητήσει και τα ρέστα…

Χιλιάδες χιλιάδων λαθρομεταναστών συρρέουν στην χώρα μας. Η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι δυστυχείς φυγάδες, άνθρωποι που θα ήθελαν μια τίμια δουλειά, ψωμί, στέγη, ασφάλεια για τους ίδιους και τα παιδιά τους και φύγανε από τόπους ρημαγμένους από τον πόλεμο και την πείνα.

Ένα κομμάτι τους είναι νταβαντζήδες, πρεζέμποροι, λαθρέμποροι...

Κάντε μια βόλτα στην Ομόνοια και θα τους δείτε. Κάντε μια βόλτα στα Τριμελή και Πενταμελή Εφετεία Κακουργημάτων και διαβάστε τα ονόματα των κατηγορουμένων στα εκθέματα.

Τεράστιο ποσοστό των κατηγορουμένων, συχνά η πλειοψηφία, στην εμπορία ναρκωτικών, στις ένοπλες ληστείες, τις διαρρήξεις και στην σωματεμπορία είναι αλλοδαποί.

Οι «στατιστικές» που αθροίζουν στην εγκληματικότητα τις ακάλυπτες επιταγές και την μη καταβολή εργοδοτικών εισφορών είναι για τα πανηγύρια. Αυτές οι τρίχες απευθύνονται σε Νεοταξικούς πιθήκους. Έχετε δει Αλβανό, Αφγανό, Σομαλό ή Ρουμάνο με μπλοκ επιταγών; Ούτε κι εγώ. Δείτε την βαριά εγκληματικότητα, την συμμετοχή των αλλοδαπών σε αυτήν και τα λέμε…

Σχεδόν όλοι όμως, πλην των Αλβανών και των λοιπών Βαλκάνιων, ερχόντουσαν κι έρχονται μέσω Τουρκίας.

Οι Τούρκοι, Κεμαλικοί πρωτοφασίστες ή Νεοοθωμανοί Ισλαμοφασίστες, έχουν στήσει μια τεράστια μηχανή προωθώντας αλλεπάλληλα κύματα λαθρομεταναστών στην Ελλάδα, χρεώνοντας κάθε ταλαίπωρο χιλιάδες δολάρια το κεφάλι. Μιλάμε για βιομηχανία.

Ο πρώτος δουλέμπορος είναι η ρατσιστική καμόρα που κυβερνάει την Άγκυρα. Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, ΜΙΤ, δουλέμποροι, Στρατοχωροφύλακες, Αστυνομία, Λιμενικό, Στρατός, όλοι στην Τουρκία συνεργάζονται για να γδάρουν τους δύστυχους κι ύστερα να τους πετάξουν στις ακτές μας ή στην από δω όχθη του Έβρου.

Έτσι από την μια κερδίζουν αμύθητα ποσά κι από την άλλη υπονομεύουν την οικονομία, την κοινωνία μας, την Εθνική μας Ασφάλεια...

Το κέντρο της Αθήνας έχει μετατραπεί σε προάστιο του Ισλαμαμπάντ ή του Μογκαντίσου.

Λαθρέμποροι, ντίλερ ηρωΐνης, νταβαντζήδες «δουλεύουν» νυχθημερόν, οι νιγηριανές πόρνες τους φτάνουν ως τον Κηφισό. Ενίοτε συμπλέκονται μέρα μεσημέρι με τσεκούρια και μαχαίρια.

Κοπάδια μαύρων με ζεμπίλια πουλάνες τσάντες, ζώνες, ότι φανταστείς. Συνήθως είναι «μαϊμούδες» κι οι πωλητές είναι το τελευταίο κομμάτι του πλοκαμιού που ξεκινά από την ναπολιτάνικη μαφία. Διαβάστε τα «Γόμορα». Αξίζει.

Οι Έλληνες μαγαζάτορες φεύγουν, οι τιμές της γης καταβαραθρώθηκαν. Περιμένετε να δούμε ποιοι θ΄ αγοράσουν κι ύστερα θα διώξουν του γαβριάδες και θα πουλάνε ή θα νοικιάζουν με χρυσάφι. Ότι έγινε με του Ψυρρή και το Γκάζι.

Φτιάξανε περιουσίες κάτι «σοσιαλιστές» υπουργοί και κάτι αδερφές, τιμητές των πάντων από τηλοψίας… Είχανε βλέπετε την κατάλληλη πληροφόρηση.

Λοιπόν, εμείς δεν θέλουμε το σπίτι μας να γίνει έτσι. Δεν θέλουμε τζαμί. Δεν θέλουμε μιναρέδες να διακόπτουν τον αττικό ορίζοντα. Δεν θέλουμε αγέλες Σομαλών κι Αφγανών ναρκεμπόρων να μαχαιρώνονται ντάλα μεσημέρι για τον έλεγχο της πιάτσας.

Να κλείσουμε την πόρτα μας. Να πετάξουμε έξω όποιον παρανομεί. Καμμία ανοχή. Πουθενά και σε τίποτα. Καμμία ανοχή στην πορνεία, την επαιτεία, το παράνομο εμπόριο.

Τα στρώνουν και πουλάνε έξω από τις πόρτες των καταστημάτων των Ελλήνων εμπόρων, τών νομοταγών εμπόρων που τους σκίζει η Εφορία, το ΤΕΒΕ, το ΙΚΑ...

Να τους στείλουμε πεσκέσι σε αυτούς που τα κονομήσανε για να τους σπρώξουν στην αυλή μας.

Να τους μαζέψουμε, όποιους μπήκαν παράνομα, σε στρατόπεδα, και να ξεσκαρτάρουμε ( και να βοηθήσουμε ) τους τίμιους ανθρώπους, τους πραγματικούς πρόσφυγες από τους νταβαντζήδες, τα παράσιτα και τους πρεζέμπορους…

Βίαιη επαναπροώθηση και σ΄ όποιον αρέσει.

Παρά τις μπούρδες που παπαγαλίζει η καθεστωτική ροζ «αριστερά», οι Έλληνες πουθενά δεν πήγανε ως ακρίδες, άναρχα, ως επιδρομείς.

Στην Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ πήγανε οργανωμένα ( μέσω ΔΕΜΕ ), συχνά τους περίμενε η δουλειά από πριν. Λίγοι ήταν αυτοί που ξεμπάρκαραν από βαπόρια στην Αμερική. Στην ουρά μήνες και χρόνια για να μεταναστεύσουν μετά από διαδικασίες επίπονες.

Καμμία ανοχή σε όσους απασχολούν παράνομους μετανάστες. Ο νόμος υπάρχει αλλά ποιος τον εφαρμόζει; Στην Ισπανία για να νοικιάσεις σπίτι πρέπει να έχεις νόμιμη παραμονή και πας μαζί με τον ιδιοκτήτη στην Αστυνομία να δηλώσεις την κατοικία σου, αλλιώς σας κόβουν και των δυο τα πόδια.

Θα προστατεύσουμε την χώρα μας, το σπίτι μας, τα παιδιά μας, την αισθητική μας; Ποιος θέλει 300.000 μουσουλμάνους στην Αθήνα;

Ποιος μας ρώτησε αν θέλουμε άλλη μια τεράστια μειονότητα που θεωρεί τις μανάδες και τις κόρες μας πουτάνες, γιατί δεν φοράνε μαντήλα και κυκλοφορούν με παντελόνια;

Ποιος μας ρώτησε εάν θέλουμε ν΄ ακούμε το κάλεσμα του μουεζίνη μέσα στην πόλη που πέθανε ο Καραϊσκάκης για την ελευθερία της;

Σίγουρα ίσως ενοχληθούν ορισμένοι από τα παραπάνω, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα...


Diktyo21 – Newsletter
http://www.diktyo21.gr/item.asp?ReportID=884

========================================

ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ – ON LINE

Ανθρώπινη χωματερή πίσω από την Ομόνοια …
Το «ιστορικό κέντρο» της πρέζας, της πορνείας, της ανεργίας και της ανέχειας...

ΤΟ ΑΤΤΙΚΟ φως αντανακλάται εκτυφλωτικά πάνω στις πλάκες της ανακαινισμένης πλατείας στο Μοναστηράκι.
Στο κέντρο της, ένας βαλκάνιος πλανόδιος μουσικός παίζει τη «Λίμνη των κύκνων», χαϊδεύοντας τα στόμια των γεμισμένων με νερό ποτηριών που έχει αραδιάσει επάνω σε μια σκούρα θήκη. Ο μικρός ενισχυτής που έχει συνδέσει, αρκεί για να φθάσει η μουσική στη μέσα πλευρά της οδού Ερμού.

Εκεί, στη γωνία, τρεις νεαροί αστυνομικοί ελέγχουν τα έγγραφα ενός σακατεμένου
άνδρα, απροσδιόριστης καταγωγής. Το μόνο σίγουρο είναι ότι προ ολίγου είχε πάρει ηρωίνη και ότι την αγόρασε από την πιάτσα της χωματερής ανθρώπων που αφέθηκε να δημιουργηθεί από ένα αδιάφορο κράτος μέσα στο κέντρο του κέντρου της Αθήνας.

Μετά τα νεομποέμ καταστήματα ντιζάιν και τα θορυβώδη μπαράκια του Ψυρρή, μέσα στον ορυμαγδό των θορύβων από τα φορτηγά και τη μυρωδιά του κάρυ και του κύμινου, πίσω και πέρα από την πλατεία Θεάτρου κείται μια μικρή πολυεθνική Βαβέλ απελπισμένων, «αμαρτωλών», διαβόλων και αγγέλων.

Είναι η τριτοκοσμική πλευρά μιας Αθήνας που έχει χάσει την αθωότητά της προ πολλού. Είναι η Αθήνα της πρέζας, της πορνείας, της ανεργίας και της ανέχειας.

Γύρω από το μεσοπολεμικό κτίριο της ιστορικής Διπλαρείου Σχολής- που σε μια πολιτισμένη πόλη θα φιλοξενούσε και ένα λαμπρό μουσείο βιομηχανικού σχεδιασμού- εκτείνεται το κολαστήριο της πρωτεύουσας.

« Αυτή η γειτονιά πια είναι ένα καρκίνωμα που κάνει μετάσταση σε όλο το κέντρο και παρασύρει την πόλη σε βέβαιο θάνατο », μας λέει ένας υπάλληλος ξενοδοχείου της περιοχής.

« Τα πράγματα είναι δύσκολα και για εμάς. Ολα και όλοι έχουν θεριέψει » ομολογεί ένας πακιστανός ψιλικατζής. Φοβάται και δεν θέλει να πει περισσότερα, όπως όλοι όσοι δεν έχουν χαρτιά.

Τσακισμένα κορμιά...

Τσακισμένα κορμιά, σε ομάδες των δύο και των τριών, χτυπάνε ενέσεις το ένα στο άλλο. Κάποιοι το κάνουν άγαρμπα και το πεζοδρόμιο γεμίζει αίματα. Αλλοι περπατούν με χίλια ζόρια και ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε.

Στην είσοδο της στοάς μπαινοβγαίνουν άνδρες καλοντυμένοι με σπορ αμφίεση και «καθαροί». Μοιράζουν «τσίκια» και φεύγουν, ενώ ύστερα από λίγο εμφανίζονται αστυνομικοί. Το «πάρτι» σταματάει προσωρινά για να ξαναρχίσει δριμύτερο. Ο φαύλος κύκλος δεν ολοκληρώνεται ποτέ και το παιχνίδι «πρέζα και αστυνόμοι» παίζεται όλη την ημέρα.

Συνήθως την πληρώνουν με σύλληψη οι ναρκομανείς, που ειδικά αν έχουν πιει τη « ζουζού », μπορεί και να μην καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

Οι έμποροι παραδέχονται ότι τους τελευταίους μήνες η αστυνόμευση έχει αυξηθεί. « Και πάλι,όμως,δεν αλλάζει τίποτε.Είμαστε καταδικασμένοι » λέει με θυμό ένας ξενοδόχος. « Σε λίγο καιρό θα το κλείσω και θα φύγω.

Αν διαβάσετε τι γράφουν οι ξένοι τουρίστες στο Διαδίκτυοόταν φεύγουν από την Αθήνα,θα ντραπείτε που είστε Ελληνες » επιμένει. Λίγο πιο πίσω, σε ένα μπακάλικο «εποχής», από αυτά που διατήρησαν χρώμα και χαρακτήρα αναλλοίωτο στον χρόνο, ο ιδιοκτήτης μιλάει και βρίζει: « Τους βλέπω τέσσερις- τέσσερις να φυλάνε καρτέρι.Κλέβουν και τα πρεζάκια,αλλά οι ξένοι κλέβουν παραπάνω.

Τους Κινέζους,που είναι ήσυχοι,τους έχουνε τσακίσει. Είμαστε όλοι μέχρις εδώ! ». Παρόμοιες ιστορίες αφηγούνται και άλλοι επιχειρηματίες της περιοχής. Μέσα σε αυτή την « ωραία ατμόσφαιρα » Ελληνες και ξένοι προσπαθούν να επιβιώσουν και να βγάλουν τα προς το ζην.

« Είμαι 26 χρόνια εδώ,όμως μεγαλώνω παιδιά και πιάνεται η ψυχή μουόποτε βλέπω τους νέους με τις σύριγγες. Με έχουν μάθει και συχνά με φωνάζουν “θεία”,ενώ μια κοπέλα με αποκαλεί “μάνα” » σημειώνει μια ευγενέσταση ιδιοκτήτρια φούρνου. Οι λιγοστοί κάτοικοι και οι εναπομείναντες επιχειρηματίες διηγούνται πρωτοφανή στιγμιότυπα της νέας τοπικής ιστορίας που βρίσκεται υπό δημιουργία.

« Τις προάλλες έβλεπα έναν πατέραο οποίος είχε φέρει εδώ το παιδί του για να δει από κοντά τα πρεζάκια και να μάθει τι είναι η πρέζα » διηγείται ένας δάσκαλος της περιοχής. Σε αυτή την κακή ταινία, που μοιάζει με ζωντανό εφιάλτη, λίγοι έξω από την περιοχή αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος. « Δεν θα το ξεχάσω ποτέόταν είδα έναν μικρό παιδί να χτυπά ένεση στο κεφάλι του.Ημαρτον! » λέει με τρόμο άλλος επαγγελματίας.

Εθνοτικές διενέξεις...

Πίσω από την πλατεία, δίπλα σε κάδους από όπου ξεχειλίζουν τα σκουπίδια, μια λαϊκή αγορά που παραπέμπει περισσότερο σε κωμόπολη της Ανατολής και λιγότερα στα κλασικά παζάρια της Αθήνας, ένα πολυεθνικό μπούγιο, αυστηρά ανδρικό, διαπραγματεύεται σκληρά τις τιμές στις ντομάτες και στα παντζάρια.

Σε ακτίνα δεκάδων μέτρων κτίρια- ερείπια φιλοξενούν εμιγκρέδες από κάθε γωνιά του πλανήτη. Ο Τρίτος Κόσμος έχει ανοίξει μια άτυπη πρεσβεία μέσα στην καρδιά των Αθηνών, με ένα δειγματολόγιο από όλες τις φυλές του Ισραήλ. Λίγοι αντιλαμβάνονται γιατί στην «εύφορη» πλευρά του Ψυρρή, τα εγκαταλειμμένα κτίρια είναι ερμητικά κλειστά. « Είναι ο μόνος τρόπος για να μην τα καταλάβουνοι ξένοι » θα μας πει μια παλαίμαχη σερβιτόρα της περιοχής.

Αν οι δρόμοι του αθηναϊκού κέντρου μεταφέρονταν στη γεωπολιτική σκακιέρα, η οδός Αγίου Κωνσταντίνου θα έπαιζε τον ρόλο της χερσονήσου του Σινά, δηλαδή το σύνορο Ασίας- Αφρικής.

Από την Πειραιώς, προς του Ψυρρή, διαμένουν οι Ασιάτες- Πακιστανοί, Αφγανοί, Μπαγκλαντεσιανοί οι περισσότεροι.

Πέρα από την Αγίου Κωνσταντίνου ζει ένα μωσαϊκό Σομαλών, Ερυθραίων, Νιγηριανών και Σουδανών- με τους τελευταίους να έχουν μεταφέρει στην Ελλάδα και τις εθνοτικές τους διενέξεις.

Στη γκρίζα ζώνη του μεγάλου δρόμου για τον Πειραιά τα πρεζάκια στην Ομόνοια διατηρούν την «ελληνικότητα» της περιοχής,

ενώ στον ρόλο κυανόκρανου λιγοστοί Ρώσοι και Γεωργιανοί, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου.

Στην επέκταση της Μενάνδρου, πέρα από την Πειραιώς, το πληθυσμικό μείγμα αλλάζει. Οι φάτσες σκουραίνουν, οι γυναίκες κάνουν την αναπάντεχη εμφάνισή τους, ενώ τα παιδικά κλάματα ακούγονται νοερά μέσα στη βοή μιας αλλόκοτη πόλης. Στο εσωτερικό κτιρίων μονολιθικής αισθητικής, χτισμένων όπως όπως στην περίοδο της ανοικοδόμησης, με σκόνη να συσσωρεύεται πάνω τους για δεκαετίες, εκατοντάδες άνθρωποι στοιβάζονται σε μικρά, ανήλιαγα δωμάτια.

Το Εθνικό Θέατρο...

Ανάμεσα σε παλιά πορνεία, «ροζ» δωμάτια και ξενοδοχεία και ξενώνες για τους απελπισμένους του Τρίτου Κόσμου, στέκει ανακαινισμένο το Εθνικό Θέατρο.

Ακροβολισμένοι τσιλιαδόροι σε κάθε γωνιά βλέπουν ποιος περνάει και τι κουβαλάει. Ενας άλλος κώδικας, μη κατανοητός από τους ντό πιους, εφαρμόζεται εδώ. Αλλα βλέμματα, άλλες συνήθειες και συχνά άλλες επιδιώξεις. Λίγο πιο πάνω, στο χειμαζόμενο Παλιό Εφετείο, κρέμονται στρώματα και κουβέρτες από τα παράθυρα.

« Ενας θεός ξέρει τι γίνεται εκεί μέσα » λέει μια καθαρίστρια που μόλις τελείωσε το μεροκάματο. Αλλοι καταστηματάρχες αρνούνται να μιλήσουν, όχι από φόβο αλλά από αγανάκτηση.

« Είμαι 62 χρονών.Ξέρετε τι έχω τραβήξει εδώ;Πού ήσασταν τόσα χρόνια; » αναρωτιέται με οργή μια έμπορος της γειτονιάς.

Απέναντι ακούγονται ακαταλαβίστικες βρισιές. « Η συνήθης ώρα της μάχης » λένε οι άνθρωποι της περιοχής. Αφρικανές με όμορφες, λινές μαντίλες παίρνουν τα μωρά και φεύγουν τρέχοντας. Μέσα, στον διάδρομο της πολυκατοικίας-«κολαστηρίου», οι άνδρες ανταλλάσσουν μπουνιές. Εκεί μένουν εκατοντάδες άνθρωποι όπως όπως, με ανύπαρκτη υγιεινή και υπό άθλιες συνθήκες.

Στη μέση της Μενάνδρου ο δήμος έχει σπάσει την άσφαλτο για να επιδιορθώσει το δίκτυο της αποχέτευσης. « Εδώ είναι η πολυκατοικία που ψάχνεις » λένε οι εργάτες.

Σε ένα κτίριο του 1950, σκοτεινό, βγαλμένο από ταινία του Φριτς Λανγκ, με σπασμένα θυροτηλέφωνα, αναρίθμητοι παρίες της παγκοσμιοποίησης ζούσαν για μήνες χωρίς αποχέτευση. Ολα έπεφταν στον ακάλυπτο και η οσμή είναι απαίσια. Η είσοδος στην πολυκατοικία δεν είναι καθόλου καλή ιδέα, αφού δεκάδες βλέμματα κοιτούν απειλητικά.

Στην ψυχή της πόλης, η ελληνική δημοκρατία αποδήμησε προ πολλού και μια πολυπλόκαμη ανθρωπιστική κρίση, με πρόσφυγες, ανέργους, λαθρομετανάστες, κακοποιούς, ντίλερ και θύματα του τράφικινγκ, «τρέχει» μόνη της και ιλιγγιωδώς. Οσο ο ήλιος πέφτει, κοπέλες από τη Νιγηρία, ντυμένες «ελαφρά», ετοιμάζονται να λάβουν τις γνωστές θέσεις στην οδό Ευριπίδου.

Το βλέμμα της πείνας...

Πίσω στο Δημαρχείο της πλατείας Κοτζιά, το άγαλμα του Περικλή ατενίζει τον Λυκαβηττό. Απέναντί του, πίσω από τους κάδους, ένα πρεζάκι κοιμάται καθιστό, πάνω σε χαρτόνια και πλαστικές σακούλες.

Στο χέρι του κρατάει ακόμη ένα μισοφαγωμένο κρουασάν. Ενα άπλυτο, κοκαλιάρικο πιτσιρίκι από την Ασία πάει να του το αρπάξει. Το βλέμμα του παιδιού ανακλάται πάνω στα φυμέ τζάμια των σκούρων, υπηρεσιακών πολυτελών αυτοκινήτων. Είναι αυτό, το βλέμμα της πείνας…

Η Ομόνοια «μετακόμισε» στο Μοναστηράκι Εγκαταλελειμμένη και ρυπαρή η πλατεία - «πύλη» της τουριστικής Αθήνας, έχει μετατραπεί σε στέκι τοξικομανών Του Γιωργου Λιαλιου Τοξικομανείς περιφέρονται σε μικρές ομάδες, σταματούν τους περαστικούς και ζητιανεύουν, φωνάζουν και σπάνε μπουκάλια μπροστά από τις κλειστές πόρτες των πρώτων καταστημάτων της οδού Ηφαίστου. Κάποιοι κάθονται σε μικρές ομάδες στον αεραγωγό του Μετρό, άλλοι στο πλάι του σταθμού και παρατηρούν με θολό βλέμμα τους περαστικούς που απομακρύνονται βιαστικά. Κάποιος νεαρός σωριάζεται λιπόθυμος, δύο άτομα τον πλησιάζουν με αργές κινήσεις και προσπαθούν να τον συνεφέρουν. Λίγα μέτρα πιο δίπλα, το βρώμικο δάπεδο της πλατείας μετατρέπεται στο αυτοσχέδιο κατάστημα Ασιατών ή Αφρικανών μικροπωλητών: φθηνά παντελόνια και τσάντες, πλαστικά παιχνίδια και πλαστά CD, δίπλα στην εκκλησία της Παντάνασσας και στην είσοδο της Πλάκας. Κανείς δεν στέκεται, όλοι προσπερνούν βιαστικά. Η πλατεία στο Μοναστηράκι είναι η νέα Ομόνοια. Η πλατεία Μοναστηρακίου, η καρδιά της τουριστικής Αθήνας παρουσιάζει σήμερα εικόνα πλήρους εγκατάλειψης. Γκρίζα, ρυπαρή, αφιλόξενη, ενίοτε επικίνδυνη, η «πύλη» από τους σταθμούς του Ηλεκτρικού και του Μετρό προς την Πλάκα, το Μοναστηράκι και του Ψυρρή λειτουργεί ως η χειρότερη δυνατή δυσφήμιση για τον ιστορικό πυρήνα της πόλης. Πολλές επιθέσεις Οι καταστηματάρχες της περιοχής, που γνωρίζουν πολύ καλά την κατάσταση, παρουσιάζουν μια μελανή καθημερινότητα. «Η πλατεία στο Μοναστηράκι μαζεύει πλέον περιθωριακούς, τοξικομανείς και παράνομους μικροπωλητές που εκδιώχθηκαν από άλλες περιοχές. Ειδικά τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου, η κατάσταση είναι άθλια», λέει στην «Κ» ο κ. Νίκος Κουγιουμτζής, πρόεδρος του Συλλόγου Καταστηματαρχών Μοναστηρακίου. «Παιδιά 15 χρόνων έρχονται στα μαγαζιά μας μισόγυμνα ή ξυπόλυτα και κλαίνε· μας παρακαλούν να τους αφήσουμε να τηλεφωνήσουν στους γονείς τους γιατί τους επιτέθηκαν και τους έκλεψαν τα παπούτσια, το μπουφάν, το κινητό τηλέφωνο. Τέτοια περιστατικά συμβαίνουν συνέχεια. Οι τουρίστες έρχονται στο Μοναστηράκι και τους παίρνουν από πίσω ζητιάνοι, τοξικομανείς και μικροπωλητές που πωλούν κλεψίτυπα γυαλιά και ρολόγια. Επάνω στην πλατεία, σκουπίδια, βρωμιά, σιχαίνεσαι να ακουμπήσεις. Και στη μια άκρη, ένα κοντέινερ που έβαλαν για τα απορρίμματα από τις ταβέρνες, που μυρίζει άσχημα. Αυτή είναι η τουριστικότερη είσοδος της Αθήνας». «Η πλατεία έχει εγκαταλειφθεί, η έλλειψη αστυνόμευσης είναι εμφανής», λέει στην «Κ» ο κ. Βαγγ. Ρογκότης, πρόεδρος του Σωματείου Παλαιοπωλών Αθήνας. «Διακίνηση ναρκωτικών και παρεμπόριο είναι ανεξέλεγκτα. Η δε πλατεία είναι σαν πάρκινγκ. Οι υποψήφιοι δήμαρχοι μας υποσχέθηκαν ότι θα είναι το πρώτο τους μέλημα. Κάνουμε έκκληση σε όλους τους εμπλεκόμενους να παρέμβουν». Δύο εργοτάξια Μία από τις κυριότερες αιτίες της σημερινής εικόνας είναι η ίδια η κατάσταση της πλατείας. Η πλατεία «καταργήθηκε» το 1993, λόγω των εργασιών κατασκευής του σταθμού του Μετρό και της συνεπακόλουθης αρχαιολογικής ανασκαφής. Τα παραπετάσματα από λαμαρίνα την περιέβαλαν για περισσότερα από δέκα χρόνια. Αποσύρθηκαν πριν από τρισήμισι χρόνια (τον Απρίλιο του 2003), όταν εγκαινιάστηκε ο σταθμός, αποκαλύπτοντας μια πλατεία πρόχειρα σκεπασμένη με μπετόν και άσφαλτο. Σήμερα παραμένουν δύο εργοτάξια: - Το πρώτο, δίπλα στην είσοδο του ΗΣΑΠ, αφορά την ανάδειξη της κοίτης του Ηριδανού (η οποία θα είναι εμφανής μέσα από το σταθμό, αλλά και από την πλατεία). Αρχικά το έργο έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί έξι μήνες μετά τα εγκαίνια του σταθμού, όμως καθυστέρησε τρία χρόνια εξαιτίας των διαγωνισμών του. Τελικά θα παραδοθεί στις αρχές του 2007. - Το δεύτερο αφορά την αναστήλωση της εκκλησίας της Παναγίας Παντάνασσας, η οποία θα ολοκληρωθεί στα μέσα του ίδιου χρόνου. Το κύριο πρόβλημα, ωστόσο δεν είναι τα δύο μικρά εργοτάξια, αλλά η γενική εικόνα της πλατείας, όπως παραμένει από το 2003. Για την ανάπλασή της προκηρύχθηκε (το 1998) διεθνής διαγωνισμός από την Εταιρεία Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων (ΕΑΧΑ), το αποτέλεσμα του οποίου ουδέποτε υλοποιήθηκε. Η μελέτη που κέρδισε το πρώτο βραβείο (αρχιτέκτονες: Nίκος Kαζέρος, Zηνοβία Kωτσοπούλου, Βάδω Mανιδάκη, Χριστίνα Παρακεντέ και Ελένη Tζιρτζιλάκη) «κόλλησε» ανάμεσα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ), την ΕΑΧΑ και τους μελετητές. Δικαστική διαμάχη «Η αρχική μελέτη είχε προτείνει την επίστρωση της πλατείας με δώδεκα διαφορετικά πετρώματα, κάτι στο οποίο αντέδρασε το ΚΑΣ και ζήτησε συμπληρωματική μελέτη», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος της ΕΑΧΑ, κ. Κυριάκος Γριβέας. «Ακολούθησε μακρά δικαστική διαμάχη που καθυστέρησε πολύ τη διαδικασία. Σήμερα βρισκόμαστε στην τελική φάση ολοκλήρωσης των μελετών και ελπίζουμε ότι σύντομα θα μπορέσουμε να εντάξουμε το έργο στο Γ΄ ΚΠΣ. Αν όλα πάνε καλά, οι εργασίες ανάπλασης θα ξεκινήσουν μέσα στο επόμενο εξάμηνο». Πηγές του ΥΠΕΧΩΔΕ, ωστόσο, χαρακτηρίζουν την κατάσταση «γόρδιο δεσμό», ο οποίος δεν θα κοπεί παρά μόνο αν υπάρξει σαφής πολιτική παρέμβαση. Η διαμόρφωση της πλατείας, αν ποτέ υλοποιηθεί, αναμένεται να αναβαθμίσει τη γενική εικόνα της περιοχής. «Τουλάχιστον θα βελτιωθεί αισθητικά, θα καθαριστεί και θα φωτιστεί η περιοχή», λέει ο κ. Κουγιουμτζής. «Το θέμα της αστυνόμευσης ελπίζουμε ότι δεν θα περιμένει την ανάπλαση».