Στα χνάρια των ληστών τέχνης η ασττυνομία;

Police are searching for a particular thief for the robbery in the National Gallery 17 January 2012 / 16:01:17 GRReporter The Greek police are investigating three major robberies at the Goulandris Foundation, Teloglion Foundation of Art in Thessaloniki and the collection of Alexandros Iolas that took place in the mid 1990s to find the perpetrators of the big hit at the National Gallery last week. Works of Pablo Picasso, Piet Mondrian and Guglielmo Caccia – il Moncalvo were stolen during the robbery. Officers believe that the robberies are related and that the same people may have conceived them. A 43-year-old man was arrested in connection with the past robberies, therefore, the police want to find out whether people who cooperated with him during that period were involved in the robbery at the National Gallery. Authorities have found significant similarities between the robberies of the galleries and now they are looking for clues that will lead them to the perpetrators. The first robbery took place in the early hours of 17 March 1994, when nine paintings were stolen from the Teloglion Foundation of Art at the Aristotle University of Thessaloniki. The next big hit was only a few hours later - in the early hours of 18 March 1994 at the Goulandris-Horn Foundation, which is located in the Plaka neighbourhood at the foot of the Acropolis, where paintings from the collection of Eleftheriadis – Teriand were exhibited. Thieves stole 40 paintings. The third robbery took place in May 1997 in the country house of the collector Alexandros Iolas in the suburb of Agia Paraskevi, from where three paintings and his personal belongings were stolen. The spoils of these robberies included works of Picasso, Miro, Chagall, Matisse and Giacometti. The police revealed the three robberies in the region of Attica only partly on 23 May 1997. A 43-year-old man with the initials GS was then caught, who was considered the most active robber - "art lover". According to the police releases at that time, he began his "career" by robbing jewellery shops and apartments. He was captured in 1993 but on 31 January 1994, he escaped from the prison in Korydallos. About a month and a half later, he made the big hit in the galleries of the Teloglion Foundation and Goulandris - Horn Museum. Most of the stolen works were hidden in the apartment on Aristotelous Street in downtown Athens. A few days later, he left for Italy using the false Kalikas family name. There, however, the Italian police captured him. Several months later, he was extradited to Greece and sent to prison in Trikala. The thief was released in the spring of 1997 and robbed the house of collector Alexandros Iolas several weeks later. Then, the police caught him in a hotel on Veranzerou Street. In the apartment on Aristotelous Street the officers found many of the works and press publications about other museums and galleries, which had clearly attracted the interest of the "art loving" thief. The police found five of the works stolen from Teloglion Foundation in the forest area around the campus in Athens in November 1997. The paintings were hidden in a suitcase, wrapped in waterproof nylon and placed among the bushes. The monetary value of the specific works was then calculated at one billion drachmas, i.e. about three million euro. GS met the police on 26 June 2006 for the last time, when he was arrested for robbing houses in the luxury northern suburbs of Athens, from where he had stolen mostly artwork and other expensive items. Three more people aged between 51 and 55 years are mentioned in the court case against him. Greek police are seeking information on any former collaborators of the now 58-year-old thief. Authorities believe they may have had a key role in the robbery at the National Gallery last week, because similarity with the operation of the criminals has been found. At the same time, the investigation of other cases of theft of paintings in the past is ongoing. One of them is the robbery of the ship-owner's house in the suburb of Kifissia on 29 April 2001, during which unknown perpetrators stole 117 works of Greek artists, including Gizis, Iakovidis, Parthenis and Litras. In order to increase the efficiency of the investigation Greek police have activated the phone call tracking system of the national intelligence service. According to sources, the police are offering large sums of money for any information related to the theft of the paintings from the National Gallery. Authorities believe the works are in a hiding place and have not yet been submitted to the person who ordered the robbery. The police are investigating recent cases of theft of paintings from private homes whose attackers have not yet been discovered. One of them is the theft of a large number of paintings by the artist Angelos Yalinas from his home on the island of Corfu in September 2010. According to senior police sources, "none of the stolen paintings has been found for almost a year and a half after the robbery. There is no evidence of the perpetrator either." At the same time, there have been about ten cases of theft of paintings in recent years in the region of Attica carried out by thieves who have acted purposefully. The authorities have at their disposal a list of names of many persons involved in illegal trafficking of works of art and with contacts with similar networks abroad. The Greek police are attempting to penetrate this closed "club" and to gather important information about the organization of the robbery at the National Gallery in Athens.

Αν υπήρχε MEGA το 1821 Μέρες που είναι, ας φανταστούμε τι θα γινόταν αν υπήρχε … MEGA τον καιρό του ΄21 (ας πόυμε πχ βραδινό δελτίο μετά την εισβολή του Ιμπραήμ στον Μωριά) : Σφάλμα! Δεν έχει καθοριστεί όνομα αρχείου. Τρέμη: «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες». Πρετεντέρης: «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες-δεσποτάδες- καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους». Τσίμας: «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη». Καψής: «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο …κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα» . Τρέμη: «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε ;»(Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας). Κολοκοτρώνης: «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε». Τρέμη: «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα ; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε ;» Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης). Πρετεντέρης: «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ … γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά». Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν). Τρέμη: «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε σφάξε μας αγά μου ν’ αγιάσουμε. Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;» Κολοκοτρώνης: (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά). Καψής: «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μού έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται φιλική εταιρεία. Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές … φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτουριάρηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου». Τσίμας: «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο ;» Κολοκοτρώνης: (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά). Πρετεντέρης: «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών.» Τρέμη: «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ’ όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά ;» Κολοκοτρώνης: (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του). Τρέμη: «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. Θυμίζουμε πως στις 11 στην Ανατροπή ο Γιάννης φιλοξενεί τους αρχιραγιάδες Μπενιζέλ, Τσαμάρ και Καρα Τζαφέρ για να ακούσουμε επιτέλους και μια υπεύθυνη φωνή.»

Η Ώρα του Μυστικού Δείπνου

Φ. Τσαλαχούρη - Γ. Ψάλτη Η Ώρα του Μυστικού Δείπνου, opus 79 Λειτουργικό Δράμα για ανδρικές φωνές, γυναικεία χορωδία, όργανο & κρουστά Μουσείο Μπενάκη, Κεντρικό Κτήριο, Κουμπάρη 1 Σάββατο 31 Μαρτίου 2012, 20.30 Κυριακή 1η Απριλίου 2012, 19.00 και 21.00 Το έργο Η Ώρα του Μυστικού Δείπνου μεταφέρει στη σημερινή σκέψη τις συγκλονιστικές στιγμές του τελευταίου δείπνου του Ιησού με τους μαθητές του, στο οποίο προσδιορίστηκαν η έννοια της αγάπης και η σημασία του φόβου και της προδοσίας. Η παράσταση επαναφέρει στην αρχή του 21ου αιώνα τη φόρμα του «Λειτουργικού Δράματος». Το Λειτουργικό Δράμα -όπερα μικρής κλίμακας με θρησκευτικό θέμα- υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές τόσο στη δύση όσο και στην καθ’ημάς ανατολή καλύπτοντας την ανάγκη της διδασκαλίας ιστοριών από την Αγία Γραφή στους πιστούς. Παιζόταν συχνά μέσα σε εκκλησίες, αλλά και στις αυλές τους και σε θέατρα. Εκτός από τον όρο Λειτουργικό Δράμα χρησιμοποιήθηκε και ο προσδιορισμός Μυστήριο ή Θαύμα. Αν και υπάρχουν στοιχεία για ανάλογα έργα από τον 4ο αιώνα, θεωρούμε πως από τον 10ο αιώνα υπάρχει συστηματικότερη δημιουργία λειτουργικών δραμάτων. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητή φόρμα μέχρι τον 17ο αιώνα και σε ελληνικές περιοχές στις οποίες άκμασε το φράγκικο στοιχείο, όπως η Κρήτη, η Νάξος, η Σύρος και η Χίος. Ο συνθέτης Φίλιππος Τσαλαχούρης συνέπραξε δημιουργικά με τον ποιητή Γιώργο Κ. Ψάλτη για τη δημιουργία ενός σύγχρονου Λειτουργικού Δράματος υπό τον τίτλο «Η Ώρα του Μυστικού Δείπνου». Ο Γιώργος Ψάλτης, μετά από έρευνα και μελέτη ιερών κειμένων, δημιούργησε το λιμπρέτο μεταφέροντας στη σημερινή σκέψη με έναν απλό, ρέοντα, ελκυστικό αλλά συγχρόνως λόγιο λόγο τη διδασκαλία του Ιησού. Ο Φίλιππος Τσαλαχούρης το απέδωσε μουσικά με τρόπο λιτό αλλά λυρικό, σε μία σύνθεση για ανδρικές φωνές, γυναικεία χορωδία, όργανο και κρουστά. Θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο Κεντρικό κτήριο του Μουσείου Μπενάκη (Κουμπάρη 1 & Βασ. Σοφίας) στις 31 Μαρτίου και την 1η Απριλίου 2012. Ένας συν δώδεκα τραγουδιστές σε ένα τραπέζι, οι θεατές καθήμενοι γύρω τους παρακολουθούν. Συμπράττει χορωδία αγγέλων (Γυναικεία χορωδία Opus Femina) και ο ήχος οργάνου και κρουστών. Όλοι οι συντελεστές της παράστασης συμμετέχουν εθελοντικά. Η διάρκεια της παράστασης είναι 55΄. Οι θέσεις των θεατών είναι περιορισμένες. Απαιτείται η έγκαιρη εξασφάλιση εισιτηρίου (5€ – 3€ μειωμένο). Η προπώληση των εισιτηρίων θα ξεκινήσει το Σάββατο 24 Μαρτίου στα εκδοτήρια του Κεντρικού κτηρίου. Διανομή Ιησούς: Άγγελος Χονδρογιάννης Πέτρος: Αλέξανδρος Σταυρακάκης Ιωάννης: Χρήστος Κεχρής Μαθητές: Αλέξανδρος Γάβαρης, Σταύρος Γιαννουλάδης, Νικήτας Γκρίτζαλης, Γιάννης Δενδρινός, Θοδωρής Μωραίτης, Σταμάτης Παυλούς, Νίκος Πετρίδης, Βασίλης Τσακατούρας, Φίλιππος Τσαλαχούρης, Χρήστος Χριστοδούλου. OPUS FEMINA, Γυναικείο Φωνητικό σύνολο Πνευματικού Κέντρου Δήμου Κορινθίων. Διεύθυνση διδασκαλία: Φάλια Παπαγιαννοπούλου Όργανο: Χριστίνα Αντωνιάδου Κρουστά: Νίκος Μεταλλινός

«Αλέξανδρου Ιόλα, Η ζωή μου»

Με αφορμή την ημέρα γέννησης του Αλέξανδρου Ιόλα (25 Μαρτίου) και 25 χρόνια μετά το θάνατό του ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Οδός Πανός η βιογραφία του από το Νίκο Σταθούλη, ο οποίος μας μίλησε για το εγχείρημα και τη σχέση του με το συλλέκτη. «Το πρώτο βιβλίο το οποίο είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις «Νέα Σύνορα Α. Λιβάνης, το 1994, με τίτλο «Αλέξανδρος Ιόλας», επτά χρόνια από τον θάνατο του συλλέκτη ήταν μια περίληψη του τωρινού. Τώρα 25 χρόνια μετά, βγαίνει το πραγματικό. Όπως ακριβώς είχαμε συμφωνήσει με τον Ιόλα. Το βιβλίο αποτυπώνει έναν περίπατο μαζί με τον Αλέξανδρο Ιόλα, ο οποίος ξεκίνησε το 1983 στους κήπους του σπιτιού του και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μου μιλάει για τους έρωτές του, τους καλλιτέχνες του, την οικογένειά του, την Ελλάδα που λάτρεψε και η οποία τον τσάκισε. Μου μιλούν οι φίλοι του, οι αγαπημένοι του, και οι άνθρωποι της τέχνης οι οποίοι τον γνώρισαν. Μιλώ για τα ταξίδια μας στις πρωτεύουσες του κόσμου και για τις αγωνίες του στα ατελιέ των καλλιτεχνών του, όταν μοιραζόταν την ίδια χαρά της δημιουργίας μαζί τους. Μιλώ για την εποχή του διασυρμού του, καθώς υπήρξε ο ίδιος ένα ανεπανάληπτο θύμα του Τύπου σε μια εποχή που ο λαϊκισμός αποτελούσε την κύρια μορφή διαπαιδαγώγησης του ελληνικού λαού. Το υλικό της βιογραφίας περιλαμβάνει φωτογραφίες του, επιστολές των καλλιτεχνών του, κείμενα από το ημερολόγιο του, επιστολές προσωπικοτήτων της τέχνης, αποκόμματα του Τύπου της εποχής καθώς και ένα ευρύτερο υλικό το οποίο μου παρέδωσε ο ίδιος. Τον Αλέξανδρο Ιόλα τον γνώρισα στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ο ίδιος με επέλεξε για βιογράφο του. Κρατώ από τον ίδιο τη σπανιότητα της φιλίας του η οποία παραμένει πιο σπάνια και από το πιο πολύτιμο κόσμημα.. Αλλά και την αγάπη του για την Ελλάδα κρατώ, καλύτερα να πω το πάθος του, μόνο που πέθανε πικραμένος… Ήταν αδικημένη προσωπικότητα στη χώρα του καθώς διασύρθηκε όσο κανένας έλληνας σ’ αυτόν τον τόπο, την ίδια στιγμή που η Γαλλική προεδρία τον τιμούσε με τον μεγαλόσταυρο τιμής για την προσφορά του στις τέχνες. Η βιογραφία του θα συμβάλει στην αποκατάσταση της μνήμης ενός ανθρώπου για τον οποίο πλέον μιλάει η ίδια η ιστορία της τέχνης του εικοστού αιώνα. Ο Ιόλας εξακολουθεί να μας ενδιαφέρει γιατί με την παγκόσμια ικανότητά του για τη Τέχνη, έστησε εδώ, σάυτή τη χώρα, το μαυσωλείο του. Με ένα στόλο μοναδικών έργων τέχνης και με διεθνές καλλιτεχνικό πλήρωμα, ήρθε και άραξε στο λιμάνι, την Αγία Παρασκευή. Μας ενδιαφέρει γιατί εδώ δεξιώθηκε τους μέλλοντες δημίους του. Στη χώρα μας είναι εύκολο. Η ηθικολογία είναι γενικευμένο και ριζωμένο αίσθημα. Ο καθένας μας είναι χωροφύλακας, εισαγγελέας, δικαστής και δήμιος. Πράγμα που διευκολύνει τα πάντα.» Δέσποινα Ζευκιλή dzeykili@athinorama.gr

Επανεποίκηση του κέντρου;

απο τον Νίκο Σταθούλη "Πολλές φορές έχουμε αναφερθεί στη ραγδαία γκετοποίηση των Αθηνών και τη μητροπολιτική δυστοπία που προβάλλει ως μόνο μέλλον. Η αστική παρακμή είχε αρχίσει πριν από την κρίση· οι πολιτικές αρχές έστεκαν ανεπαρκείς ή ασυγχώρητα ολιγωρούσες, εν όσω η λαθρομετανάστευση και το μικροέγκλημα κατέτρωγαν τον αστικό ιστό και έστηναν τους δικούς τους θυλάκους φτώχειας, ρατσισμού και βίας, ουσιαστικά εκτός πολιτεύματος, μερικές εκατοντάδες μέτρα από το Κοινοβούλιο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η ύφεση μετά το 2008 απλώς διέλυσε και τα τελευταία αναχώματα. Σήμερα το ρημαγμένο κέντρο, με τις εκατοντάδες κλειστές επιχειρήσεις, έχει παραδοθεί στους άστεγους, τους επαίτες, τους τοξικομανείς. Και στο έγκλημα. Τι πρέπει να γίνει; Προφανώς, το ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας δεν μπορεί να παραμείνει με χαρακτήρες slum, όπως τώρα· η εικόνα αυτή αδικεί και παραμορφώνει το εντελώς διαφορετικό σύνολο της χώρας. Είναι προφανές επίσης, ακόμη και στον πιο φοβισμένο πολίτη της πόλης, ότι η αστυνόμευση είναι αναγκαία αλλά δεν αρκεί, για να ανασχέσει το κύμα της μητροπολιτικής δυστοπίας. Η φτώχεια και η παρακμή δεν απαλείφονται σπρώχνοντάς τες κάτω απ’ το χαλί· οι τοξικομανείς και οι ζητιάνοι θα ξανάρχονται διαρκώς και διαρκώς, από κάθε πουργατόριο, εφόσον δεν αρθούν τα αίτια που τους παράγουν. Μοναδική λύση, η δύσκολη. Το αθηναϊκό κέντρο για να αναστηθεί χρειάζεται οικονομική διάσωση των επιχειρήσεων και σχεδιασμένα κίνητρα για επανεποίκηση. Μόνο μια υγιής οικονομική και κοινωνική ζωή μπορεί να ξαναδώσει στους πολίτες την πόλη και στη δημοκρατία την ψυχή της, το συμβολικό της κέντρο. Απαιτείται μακρόπνοο, γενναίο σχέδιο ανάπτυξης, πέραν εκλογικών σκοπιμοτήτων και μεγαλόστομων εξαγγελιών, με παράλληλη διαρκή φροντίδα για εμπέδωση μιας δημοκρατικής κουλτούρας για τον δημόσιο χώρο. Οι σκούπες δεν διαρκούν, η ανάπτυξη μένει. Η επανεποίκηση του αθηναϊκού κέντρου πρέπει να είναι το πρώτο επείγον έργο της εθνικής ανόρθωσης". Αυτά γράφει ο Νίκος Ξυδάκης σήμερα στη Καθημερινή. Ωραία που είναι να κάνεις ρεπορταζ γραφείου... Ελάτε κύριε Ξυδάκη να μείνετε στο Κέντρο. Στου Ψυρρή. Για να μη σας αφήνουν τα σκυλάδικα με τη ζωντανή μουσική να κοιμηθείτε. Έχουν είσβαλει οι ορχήστρες τους μέσα στα υπνοδωμάτιά μας. Αν τολμήσουμε να διαμαρτυρηθούμε, οι μπράβοι τους απειλούν τη σωματική μας ακεραιότητα.Η ανικανότητα και η διαφθορά των υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων αποτυπώνεται στις πολεοδομικές παρανομίες παντού. Μέσα και έξω απο τα καταστήματά τους. Λειτουργούν χωρίς άδεια πλήθος απο αυτά. Αν μιλήσουμε για κανόνες εστίασης, αφήστε καλύτερα. Εμεις που ζούμε εδώ,βλέπουμε το τρόπο με τον οποίο οι πολίτες εστιάζονται. Ωραία η Επανεποίκηση στα λόγια. Εμείς που διαλέξαμε να κατοικήσουμε εδώ, στο Ιστορικό Κέντρο, το πληρώνουμε ηδη με τη ψυχική μας υγεία. Ποιός Καμίνης.Ο άνθρωπος είναι ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ.Το κράτος απουσιάζει.Ολοι σας έρχεστε μονάχα να πιείτε και να κοπρίσετε. Ποιό Κέντρο;Το διεφθαρμένο αστυνομικό τμήμα του;Ο λιπαρός δήμος του;Η μήπως οι μοιραίοι κατοικοί του;;;

Αλέξανδρος Ιόλας:Η ζωή μου Απο τον Νίκο Σταθούλη Είκοσι πέντε χρόνια μετα τον θάνατο του Αλεξανδρινού συλλέκτη Αλέξανδρου Ιόλα, όπως ήταν η επιθυμία του, κυκλοφορεί την επόμενη εβδομαδα απο τις εκδόσεις του Γιώργου Χρονά "Οδος Πανός" η βιογραφία του γραμμενη απο τον Νίκο Σταθούλη. Μέσα από την αυτοβιογραφία του Αλέξανδρου Ιόλα, παρακολουθούμε την συναρπαστική ιστορία της καλλιτεχνικής, αλλά και της κοσμικής, ζωής των πολιτιστικών μητροπόλεων του σύγχρονου κόσμου. Αποτελεί το πιο αμφιλεγόμενο πρόσωπο της Ελλάδας του 20ου αιώνα. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του υπήρξε θύμα ενός διασυρμού άνευ προηγουμένου, κατηγορούμενος για υποθέσεις αρχαιοκαπηλίας, πορνείας και ναρκωτικών. Πέθανε στιγματισμένος, χωρίς η δικαιοσύνη να προλάβει να αποφανθεί. Δεν συνέταξε διαθήκη, άφησε όμως ενενήντα κασέτες, στις οποίες διηγείται τη ζωή του στον Νίκο Σταθούλη, που τον επέλεξε ο ίδιος για βιογράφο του. Η αυτοβιογραφία του, που παρουσιάζεται 25 χρόνια μετά το θάνατό του, θα συμβάλει στην αποκατάσταση της μνήμης του ανθρώπου για τον οποίο ο Μαξ Έρνστ είπε κάποτε: «Μα ποιός είναι αυτός που μπορεί να πάει κόντρα στους θυμωμένους ωκεανούς; Ω! Μα ασφαλώς ο Αλέξανδρος Ιόλας Μια ελάχιστη προδημοσίευση την οφείλουμε στον ιστότοπο αυτό... ¨"Ήταν ένα Σάββατο του Μαρτίου 1985, όταν πρώτη ξεκίνησε τον διασυρμό του Αλέξανδρου Ιόλα, η Αγγελική Νικολούλη, η οποία εργαζόταν ως αστυνομική συντάκτης στον «Ελεύθερο Τύπο». Στο σαλόνι της εφημερίδας ο Αντώνης Νικολάου, ντυμένος με το κρινολίνο της «Μήδειας», πόζαρε αποκαλύπτοντας «ποιοι γδύνουν την Ελλάδα». Στην αρχή ανώνυμα. Κανείς δεν έδωσε σημασία. Για είκοσι μέρες είχε περάσει σχεδόν απαρατήρητο το γεγονός. Ο μόνος που ενοχλούσε τον Ιόλα ήταν ένας εκδότης, ο οποίος ζητούσε χρήματα από τον Ιόλα, για να μην τον διασύρει .Ο Ιόλας τον έστειλε στον διάβολο, ενώ ο γραμματέας του Ανδρέα Παπανδρέου, ο Αντώνης Στρατής για μια φορά ακόμη από το τηλέφωνο τον προετοίμαζε. «Φυλάξου από τον Κουρή. Είναι ό, τι πιο άτιμο υπάρχει αυτή τη στιγμή στον Τύπο. Φυλάξου.» Ο Ιόλας γέλασε και του απάντησε: «Έλα μωρέ που θα πάρουν στα σοβαρά τον Αντώνη. Ο κακόμοιρος για γέλια είναι.» Το σπίτι μόλις είχε ήδη διαμορφωθεί σε Μουσείο. Οι παραγγελίες έφταναν η μία μετά την άλλη με έργα συγκλονιστικά. Οι επισκέπτες έμεναν άφωνοι. Και ήταν τότε, το καλοκαίρι του 1985, όταν ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ είχε επισκεφθεί την Ελλάδα για δύο παραστάσεις στο Θέατρο Ηρώδη του Αττικού και ήρθε από νωρίς το πρωί για να συναντήσει τον Ιόλα. Την επόμενη μέρα, έδωσε ένα πάρτι προς τιμήν του, όπου παρευρέθηκε και η Μελίνα Μερκούρη, η οποία ήταν τότε Υπουργός Πολιτισμού. -«Ιόλα» του είπε η Μελίνα, μπροστά στους καλεσμένους του «Σε προσλαμβάνω για σύμβουλο, δέχεσαι;» -«Πόσα μου δίνεις;» της απαντά πονηρά ο Ιόλας. -«Σαράντα χιλιάδες!» απάντησε η Μελίνα. -«Χρυσή μου, στη Σούλα δίνω τα διπλά…» Ήταν Παρασκευή. Ο Λάζαρος αυτή τη φορά ήταν στεναχωρημένος… -«Ιόλα, η «Αυριανή» ξεκινάει πόλεμο εναντίον σου… Ίσως αύριο… Ίσως την επόμενη εβδομάδα…»

Καζάνι που βράζει η κοινωνία

Πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί είναι η Ελληνική κοινωνία σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε το εργαστήριο κοινωνικής και πειραματικής ψυχολογίας, του τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου πανεπιστημίου. Οι Έλληνες σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, βράζουν από θυμό, και έχουν τόσο άσχημη ψυχολογία, που δεν θα δίσταζαν να την εκφράσουν ακόμη και με βία. Το 88,9%, έχει συναισθήματα οργής, θυμού, και αγανάκτησης. Το 67,7% νιώθει ταπείνωση, φόβο, άγχος για το αύριο, κατάθλιψη, αλλά και απογοήτευση. Ενώ μολις το 35,6% εχει αισιόδοξη ψυχολογία. Είναι τόση η οργή και ο θυμός που νιώθουν πλέον στην ψυχολογία τους οι Έλληνες που δεν θα δίσταζαν να επιτεθούν κατά πολιτικών. Έτσι το 30,4% θα έκανε επίθεση κατά πολιτικού, με αυγά και γιαούρτια. Το 21% θα χειροδικούσε κατά ενός πολιτικού, και το 17,1% θα έκαιγε το αυτοκίνητο του πολιτικού Αναρτήθηκε από eagle fly(halkfly)