Απόπειρα η κλοπή στη Δημοτική Πινακοθήκη?

Του Δημήτρη Pηγόπουλου, στην Καθημερινή ΜΟΥΣΕΙΑ. Νέο κρούσμα διάρρηξης σε ελληνικό μουσείο, αυτήν τη φορά στο κτίριο του παλιού Δημοτικού Βρεφοκομείου στην πλατεία Κουμουνδούρου, εκεί που μέχρι το 2010 στεγαζόταν η Δημοτική Πινακοθήκη. Εκτοτε οι εκθεσιακοί χώροι του μουσείου μεταφέρθηκαν στο Μεταξουργείο, ωστόσο στην οδό Πειραιώς εξακολουθούν να φιλοξενούνται τόσο τα εργαστήρια συντήρησης όσο και οι αποθήκες με έργα της μόνιμης συλλογής. Ο Δήμος Αθηναίων δεν δημοσιοποίησε το συμβάν, ενώ αυτές τις ημέρες διεξάγεται λεπτομερής απογραφή προκειμένου να αποσαφηνιστεί αν υπήρξε κλοπή έργων ή όχι. Το θέμα έφερε στη δημοσιότητα ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης, ο οποίος κατήγγειλε τον Γιώργο Καμίνη για επιχείρηση συσκότισης της υπόθεσης. Αλλά τι ακριβώς έχει συμβεί; Το βράδυ της 6ης Φεβρουαρίου, στις 9 η ώρα, άγνωστοι κατάφεραν να λυγίσουν τις χαλύβδινες προστατευτικές μπάρες μπροστά από παράθυρο του κτιρίου. Η Αστυνομία εκτιμά ότι έγιναν άλλες δύο απόπειρες παραβίασης της Δημοτικής Πινακοθήκης από τις 4 το απόγευμα και μετά. Σε αυτό το διάστημα χτύπησε δύο φορές ο συναγερμός και ο φύλακας έσπευσε για τον επιβεβλημένο έλεγχο χωρίς όμως να εντοπίσει κάτι ανησυχητικό. Προφανώς οι δράστες επέστρεψαν πιο αργά κι ενώ στο κέντρο της Αθήνας έπεφτε δυνατή βροχή. Αφού έσπασαν το παράθυρο κατάφεραν να ξηλώσουν και την ξύλινη επένδυση που μεσολαβεί ανάμεσα στο παράθυρο και στο δωμάτιο. Εισήλθαν σε μια από τις αποθήκες του εργαστηρίου που ωστόσο ήταν κλειδωμένη. Εκεί δεν πρέπει να έμειναν για πολλά λεπτά. Ο συναγερμός χτύπησε ξανά (για τρίτη φορά μέσα στην ημέρα) και ο έμπειρος φύλακας έτρεξε για νέα επιθεώρηση των χώρων αφού πρώτα ειδοποίησε ξανά την Αστυνομία. Ανδρες της ΕΛ. ΑΣ. εντόπισαν τελικά το σημείο της διάρρηξης απ’ όπου είχαν προλάβει να διαφύγουν οι δράστες. Η πόρτα του εργαστηρίου που οδηγούσε στους υπόλοιπους χώρους της Πινακοθήκης δεν είχε παραβιαστεί, ενώ εκτός από αρκετά δακτυλικά αποτυπώματα οι δράστες άφησαν πίσω τους μια σακούλα απορριμμάτων στην οποία είχαν βάλει αρκετούς πίνακες μικρών διαστάσεων. Κανείς δεν είναι σε θέση να πει με σιγουριά τι μπορεί να έγινε. Πανικοβλήθηκαν και ετράπησαν σε φυγή; Ή πρόλαβαν να αποσπάσουν έργα που βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στο εργαστήριο; «Ερασιτεχνισμός» Σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του Οργανισμού Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας Δήμου Αθηναίων, κ. Κωνσταντίνο Αλεξάκο, διενεργείται απογραφή προκειμένου να είναι σε θέση ο δήμος να μιλήσει με απόλυτη ασφάλεια αν υπήρξε κλοπή έργου ή έργων τέχνης ή όχι. Ο ίδιος μας διαβεβαιώνει ότι δεν υπήρχαν εκτεθειμένα έργα στον χώρο πλην όσων βρίσκονταν στο στάδιο της συντήρησης. Συμπτωματικά από τις 25 Ιανουαρίου ήταν σε εξέλιξη προγραμματισμένη απογραφή στο πλαίσιο των αλλαγών που επέβαλε ο «Καλλικράτης». Πηγές της Αστυνομίας χαρακτηρίζουν την επιχείρηση «ερασιτεχνική» και εκτιμούν ως πιο πιθανό σενάριο ο δράστης ή οι δράστες να διέφυγαν χωρίς να αποσπάσουν κάποιο έργο. Ερασιτεχνικός πάντως δείχνει και ο χειρισμός εκ μέρους του δήμου, που θεώρησε σωστό να αποκρύψει το συμβάν. Αυτή η πτυχή της υπόθεσης προβληματίζει εξίσου με το ίδιο το γεγονός.

Απόπειρα κλοπής στη Δημοτική Πινακοθήκη

Στο διάστημα ανάμεσα στη κλοπή δύο σημαντικών έργων από την Εθνική Πινακοθήκη και τη ληστεία στο Αρχαιολογικό μουσείο της Ολυμπίας...έγινε άλλη μια απόπειρα κλοπής, στη Δημοτική Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Στις 6 Φεβρουαρίου διαρρήκτες προσπάθησαν να αφαιρέσουν πέντε έργα τέχνης , σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, από το παλιό κτίριο της Δημοτικής Πινακοθήκης στο νεοκλασικό της Οδού Πειραιώς 51. Μια σακούλα με πέντε περίπουέργα μικρών διαστάσεων, που άφησαν οι δράστες στην προσπάθειά τους να διαφύγουν, δημιουργεί την ελπίδα ότι μάλλον δεν θα θρηνήσουμε την απώλεια κι άλλων έργων τέχνης. Αυτό όμως δεν μπορεί κανείς ακόμη να το πει με σιγουριά. Πάντως, οι δράστες «είχαν διαλέξει σωστά» δήλωσε στο «Έθνος» ο αντιπρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, Κωνσταντίνος Αλεξάκος, εννοώντας ότι τα έργα στη σακούλα ήταν σημαντικά. Το γεγονός, που έγινε γνωστό με μεγάλη καθυστέρηση, έχει ως εξής: Ο δράστης ή οι δράστες λύγισαν χαλύβδινες μπάρες, έσπασαν το παράθυρο και μπήκαν μέσα. Οταν χτύπησε ο συναγερμός και ειδοποιήθηκε η αστυνομία, μέχρι να εντοπιστεί το σημείο της παραβίασης οι δράστες είχαν φύγει πετώντας τη σακούλα με τα έργα. Ερωτηματικά προκαλεί, κατά τον κ. Αλεξάκο, η χρονική στιγμή της απόπειρας, καθώς από τις 25 Ιανουαρίου γίνεται λεπτομερής καταγραφή της συλλογής έργων και άλλων αντικειμένων της Δημοτικής Πινακοθήκης, στο πλαίσιο της συγχώνευσης του Πολιτισμικού Οργανισμού, των Μουσικών Συνόλων και του Οργανισμού Νεολαίας - Άθλησης. Με το τέλος της απογραφής, αλλά και την ολοκλήρωση της αστυνομικής έρευνας, θα υπάρχουν ανακοινώσεις, μάλλον την ερχόμενη εβδομάδα Μετά απο αυτή την απόπειρα η την κλοπή πρέπει να γίνει άμεσα καταγραφή όχι μόνο την Δημοτική Πινακοθήκη αλλα και στην Εθνική πινακοθήκη γιατι ήδη στη παρακαλλιτεχνική αγορά κυκλοφορεί η είδηση οτι η δωρεά του Αλέξανδρου Ιόλα για ένα εργο του Λούτσιο Φοντάνα αξίας πάνω απο 30 000 000 ευρώ έχει κάνει φτερα...και αναζητείται συλλέκτης...

Ποιες φράσεις καταργούνται λόγω μνημονίου:

1. Καταργείται η φράση αγανακτισμένου γείτονα "Θα κάνετε ησυχία να κοιμηθούμε, δουλεύουμε αύριο" (σιγά να μην δουλεύετε από αύριο). 2. Κατά συνέπεια καταργείται και η συνώνυμη έκφραση "Τελειώνετε κυρία μου, έχουμε και δουλειές" (δεν έχετε είπαμε). ... ... ... 3. Μη ορθή θεωρείται επίσης και η έκφραση "Μια δουλειά σε βάλαμε να κάνεις" (Μία; αχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ.......!!!). 4. Καταργείται πλέον το σύνθημα "Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" (Βρες εσύ πελάτη και μετά δώσε του και δίκιο). 5. Καταργείται από τα σχολεία το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού (εκτός και αν το διατηρήσουμε, έτσι ρε παιδί μου, για εγκυκλοπαιδικές γνώσεις). 6. Πλέον από το Δημοτικό, η δημιουργία προτάσεων θα αξιολογείται μόνο ως προς την ορθογραφία και τη γραμματική. (η σύνταξη είναι πλέον ανύπαρκτος όρος). 7. Η φράση "εθελοντική εργασία" θεωρείτε πλέον πλεονασμός. Ο όρος "εργασία" από μόνος του, αρκεί για να αποδώσει το ίδιο νόημα. 8. Τέλος, έπειτα και από σύμφωνη γνώμη της Εταιρίας Προστασίας του Παιδιού και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, στην κατηγορία της Κακοποίησης Ανηλίκου συμπεριλαμβάνεται και η ερώτηση προς μικρά παιδιά "Εσύ, τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;"

Μη ξαναδώσουμε την Ολυμπιακή φλόγα

Οι αγώνες που όλοι ζήσαμε ήταν κάτι παραπάνω από εκπληκτικοί. Και αυτό πιοστεύει πλέον όλος ο κόσμος. Οι Έλληνες τα έδωσαν όλα και πέτυχαν. Η μόνιμη τέλεση όμως των αγώνων εδώ είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Σίγουρα οι ολυμπιακοί αγώνες είναι Ελληνική εφεύρεση. Θα ήταν άδικο όμως για άλλες χώρες με τεράστια προσφορά στον χώρο του αθλητισμού να μην μπορούν να διοργανώσουν το υπέρτατο event. Αυτό που νομίζω ότι πρέπει να γίνει είναι με την ευκαιρία των αγώνων που πέρασαν να αναδειχθεί περισσότερο η Ελλάδα ως το λίκνο του ολυμπισμού και βασικός πρεσβευτής του ολυμπιακού πνεύματος. Με άλλα λόγια ισχυρότερη παρουσία στην ΔΟΕ και στις λήψεις αποφάσεων αυτής. Υπάρχει και το άλλο. Προσωπικά όσο οι ολυμπιακοί αγώνες είναι ένα πανηγύρι χορηγών και διαφημιστικών εταιρειών δεν με αγγίζουν. Αυτή ΟΧΙ δεν είναι ελληνική εφεύρεση. Αν κάποτε επιβληθούν κανόνες έτσι ώστε να μην "καίγεται" περισσότερο για την υποψηφιότητα της Αμερικής η coca cola από τους αμερικανούς πολίτες, τότε ναι αγγίζουμε το πνεύμα των αγώνων που ονειρεύτηκαν οι πρώτοι διοργανωτές. Υπάρχουν ένα κάρο άλλα αθλητικά γεγονότα που θα μπορούσε να διοργανώνει η Ελλάδα και δεν το κάνει. Διοργανώσεις που πλέον είναι σε θέση να τις φέρει εις πέρας αλλά και άλλες που δεν μπορεί. Και δεν μπορεί γιατί η πολιτεία έχει άλλα προβλήματα να σκεφτεί από τον αθλητισμό. Συνεπώς όσο και να μας συμφέρει ως Έλληνες η μόνιμη τέλεση των ολυμπιακών εδώ, ούτως ή άλλως είναι ανέφικτο γιατί στην "πατέντα" έχουν εισέλθει πλέον και άλλοι, τα συμφέροντα από τα κέρδη των διοργανώσεων είναι πολλά αλλά και σε τελική ανάλυση δεν μπορούμενα διεκδικούμε κάτι τόσο νωρίς για εμάς. Άλλωστε περιμέναμε 28 ολυμπιάδες για να φιάξουμε την υποδομή, μια υποδομή που άλλοι την έχουν εδώ και 50-60 χρόνια. Ας ευχηθούμε να μην σταματήσει εδώ το θέμα υποδομή και οι ολυμπιακοί της Αθήνας να μην "ξεφουσκώσουν" γρήγορα. Άλλωστε τίποτα δεν μας εμποδίζει πλέον να τους ξαναδιεκδικήσουμε.

Μόνιμη τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα

Να μη ξαναδώσουμε τη φλόγα οσο είμαστε... υποθηκευμένοι. Να μη τους ξαναδώσουμε την Ολυμπιακή φλόγα. Δε τους αξίζει. Η Ελλάδα χρεώθηκε για να φτιάξει μόνιμες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. 'Ηταν το όραμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Από τις 9 ως τις 19 Απριλίου 1906 (σύμφωνα με το Παλαιό Ημερολόγιο) η Αθήνα υποδεχόταν τους «B´ Διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες», τους αγώνες που έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως «Μεσολυμπιάδα». Επρόκειτο για ένα βραχύβιο θεσμό που προέκυψε ως συμβιβαστική λύση μετά την αποτυχία της Ελλάδας το 1896 να επιβάλει τη μόνιμη τέλεση των Αγώνων στην Αθήνα. H ιδέα για ενδιάμεσους Ολυμπιακούς Αγώνες, που θα τελούνταν στην Ελλάδα στο μέσον της κάθε Ολυμπιάδας, γεννήθηκε αμέσως μετά τους πρώτους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 1896. H αδιαμφισβήτητη επιτυχία των αγώνων του 1896 δημιούργησε ένα κλίμα ευφορίας στους ξένους αθλητές και επισκέπτες αλλά κυρίως στους Ελληνες. Για πρώτη φορά η σύγχρονη Ελλάδα έμοιαζε να έχει πραγματώσει την ενδόμυχη επιθυμία της να συνδεθεί με την αρχαία πρόγονό της. Ταυτόχρονα θεωρήθηκε σχεδόν αυτονόητο ότι η Ελλάδα, πατρίδα των Ολυμπιακών Αγώνων, που απέδειξε ότι μπορεί να είναι και η πατρίδα της αναβιωμένης εκδοχής τους, θα έπρεπε να γίνει ο τόπος της μόνιμης πλέον περιοδικής τέλεσής τους. Το αίτημα αυτό, που διατυπώθηκε επίσημα από τον βασιλιά Γεώργιο, έβρισκε πρόσφορο έδαφος και στους περισσότερους από τους ξένους επισκέπτες, με πλέον ενθουσιώδεις τους αμερικανούς αθλητές. Ωστόσο ο Κουμπερτέν επέμεινε στις αρχικές αποφάσεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) για περιοδική ανά τετραετία τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων σε διαφορετικές πόλεις, προβάλλοντας σθεναρή - και εν τέλει αποτελεσματική - αντίσταση στις πιέσεις της ελληνικής δυναστείας και της ελληνικής κοινής γνώμης. Αλλωστε η επόμενη πόλη όπου θα τελούνταν Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν το Παρίσι. H Ελλάδα δεν εγκατέλειψε ωστόσο το ολυμπιακό της όραμα. Μετά τον «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 επανήλθε η ιδέα των ελληνικών Ολυμπιακών Αγώνων. Το 1899 ψηφίστηκε ο νόμος BXKA, με τον οποίο οργανωνόταν η γυμναστική εκπαίδευση και συγκροτούνταν πάλι η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων (ΕΟΑ) με σκοπό να «μεριμνά περί της ανά τετραετίαν εξακολουθήσεως των Ολυμπιακών Αγώνων, των τελεσθέντων εν έτει 1896». Ο ελληνικός νόμος, που αψηφούσε τις αποφάσεις της ΔΟΕ, αντιμετωπίστηκε με δυσφορία αλλά και ειρωνεία στο εξωτερικό. Τότε ο διάδοχος Κωνσταντίνος πρότεινε ως συμβιβαστική λύση την τέλεση Μεσολυμπιάδων στην Αθήνα, επανερχόμενος σε μια πρόταση που είχε διατυπώσει ο Βικέλας σε επιστολή του προς τον Κουμπερτέν στις 19 Μαΐου 1896. * Οι «επιτροπές εξωτερικού» H οριστική απόφαση να διοργανώσει πάλι η Αθήνα διεθνείς Ολυμπιακούς Αγώνες ελήφθη το 1904 και το 1905 αφιερώθηκε στην προετοιμασία των αγώνων. H εμπειρία της διοργάνωσης του 1896 στάθηκε πολύτιμη, δεδομένου μάλιστα ότι η οργανωτική ομάδα περιλάμβανε πολλά πρόσωπα που είχαν εμπλακεί και στους αγώνες του 1896. Γενικός γραμματέας της ΕΟΑ από το 1903 ήταν ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Σπυρίδων Λάμπρος και πρόεδρός της ήταν ο διάδοχος Κωνσταντίνος. Το οργανωτικό σχήμα στηρίχτηκε στη συγκρότηση ειδικών επιτροπών σε κάθε χώρα, οι οποίες συντονίζονταν από την ΕΟΑ και είχαν αναλάβει την προετοιμασία των κατά τόπους αθλητικών αποστολών. Οι επιτροπές αυτές, γνωστές ως «επιτροπές εξωτερικού», συστήθηκαν με τη συνεργασία των ελληνικών προξενικών αρχών και χάρη στα προσωπικά δίκτυα αφενός των μελών της ΕΟΑ και αφετέρου του ελληνικού δυναστικού οίκου. Οι «επιτροπές εξωτερικού» δεν ήταν εξαρτημένες από εθνικές ολυμπιακές επιτροπές, οι οποίες εξάλλου εκείνη την εποχή είτε δεν είχαν ακόμη συσταθεί είτε δεν λειτουργούσαν με κανονικότητα σε όλες τις χώρες. Το γεγονός ότι παρόμοιες επιτροπές ιδρύθηκαν από τη Ρωσία ως την Κούβα και ότι μέλη τους ήταν εκπρόσωποι της κοινωνικής και αθλητικής ελίτ της εποχής επιβεβαιώνει πάντως την εντυπωσιακά ευρεία στήριξη που έλαβε διεθνώς η ελληνική πρωτοβουλία για τη διοργάνωση της Μεσολυμπιάδας στην Αθήνα το 1906. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ ήταν επίτιμος πρόεδρος της επιτροπής των Ηνωμένων Πολιτειών. * H επιτυχία της Μεσολυμπιάδας H επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων συνδέεται συνήθως με τον αριθμό και τις επιδόσεις των αθλητών, με τον αριθμό των επισκεπτών, με τους «επιφανείς» ξένους που ταξιδεύουν για να παρακολουθήσουν τους αγώνες, με τη λειτουργία των αθλητικών εγκαταστάσεων και με τη συνολική οργανωτική δομή. Από όλες αυτές τις απόψεις, οι αγώνες του 1906 δεν υστερούσαν σε τίποτα σε σχέση με τους «κανονικούς» Ολυμπιακούς Αγώνες. Στη Μεσολυμπιάδα μετείχαν 903 αθλητές, από τους οποίους οι 564 ήταν ξένοι προερχόμενοι από 18 χώρες ενώ, σύμφωνα με εκτιμήσεις των εφημερίδων της εποχής, ήρθαν στην Αθήνα περί τους 20.000 επισκέπτες, Ελληνες και ξένοι. Το βασιλικό ζεύγος της M. Βρετανίας Εδουάρδος Z' και Αλεξάνδρα παρίστατο εξάλλου, μαζί με την ελληνική βασιλική οικογένεια, την ημέρα της έναρξης των αγώνων στο πλήρως πλέον αναμαρμαρωμένο Στάδιο. H πόλη που υποδέχτηκε τους αγώνες το 1906 είχε αλλάξει αρκετά σε σχέση με την Αθήνα του 1896. Είχε γύρω στους 150.000 κατοίκους, οι κεντρικοί δρόμοι της είχαν ασφαλτοστρωθεί, η πόλη φωτιζόταν με τη χρήση του ηλεκτρισμού ενώ και ο σιδηρόδρομος Αθήνας-Πειραιά και τα τραμ είχαν γίνει ηλεκτροκίνητα. Ειδικά για τους αγώνες, η Αθήνα και ο Πειραιάς διακοσμήθηκαν με λουλούδια, πολύχρωμους λαμπτήρες, σημαίες, θυρεούς όλων των εθνών και επιγραφές σε όλες τις γλώσσες. Με την έλευση των αθλητών και των επισκεπτών, η πρωτεύουσα της Ελλάδας μεταμορφώθηκε, σύμφωνα με τις διηγήσεις της εποχής, σε «νέα Βαβυλώνα», σε μια «μικρά υφήλιο». Ηταν μάλιστα τόσο μεγάλη η κοσμοσυρροή που ανάγκασε τους εστιάτορες να αναρτήσουν επιγραφή «παρακαλούμεν να γευματίζετε συντόμως». * Ο Τόφαλος Οι αγώνες διήρκεσαν έντεκα ημέρες και διεξήχθησαν στις εγκαταστάσεις που υπήρχαν από το 1896, στο Στάδιο, στο Σκοπευτήριο της Καλλιθέας, και στο Ποδηλατοδρόμιο, ενώ οι αγώνες τένις έγιναν στον Ομιλο Αντισφαίρισης. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1906 αναδείχθηκε, στους αγώνες αντισφαίρισης, η πρώτη ελληνίδα ολυμπιονίκης. (Σε σχέση εξάλλου με την καινοφανή εικόνα της αθλούμενης γυναίκας, η Μεσολυμπιάδα έδωσε την ευκαιρία στο αθηναϊκό κοινό να παρακολουθήσει την επίδειξη εκτός συναγωνισμού γυμναστικών ασκήσεων μέσα στο Στάδιο από ομάδα Δανίδων γυμναστριών.) Ο ήρωας ωστόσο της Μεσολυμπιάδας ήταν ο Δημήτριος Τόφαλος. Αθλητής της Γυμναστικής Εταιρείας Πατρών, πανελληνιονίκης και παγκόσμιος ρέκορντμαν της άρσης βαρών, είχε δημιουργήσει, λόγω των επιδόσεών του αλλά και του επιβλητικού του όγκου, έναν μύθο που κατέληξε και στη γνωστή παροιμιώδη έκφραση. Στη Μεσολυμπιάδα ο Τόφαλος αναδείχθηκε ολυμπιονίκης μέσα από μια δραματική αντιπαράθεση με τον Αυστριακό Στάινμπαχ και έγινε ο νέος εθνικός ήρωας, όπως ήταν ο Λούης το 1896. Στον Μαραθώνιο όμως, παρά την προσδοκία του ελληνικού κοινού, η οποία ήταν, σύμφωνα με την παρατήρηση του Π.Σ. Σαββίδη, «μια περίεργος ψύχωσις από εκείνας αι οποίαι άγνωστον πώς κατακτούν έδαφος παρ' ενί λαώ», νικητής δεν ήταν Ελληνας αλλά ο Καναδός William J. Sherring. * Το «φιλί της ζωής» Με την οργάνωση της Μεσολυμπιάδας το 1906, η Ελλάδα επιδίωξε να επιβάλει την πρωταγωνιστική της παρουσία στη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Μετά την αποτυχία της να καθιερωθεί ως μόνιμος τόπος τέλεσης των Ολυμπιακών Αγώνων, η Ελλάδα δημιούργησε λοιπόν έναν καθαρά και αποκλειστικά ελληνικό θεσμό που στην ουσία επιβεβαίωνε και υπενθύμιζε στους διεθνείς της εταίρους την ελληνικότητα των αγώνων. Ο θεσμός αυτός υποστηρίχτηκε τόσο από την ελληνική κοινή γνώμη όσο και από την ελληνική δυναστεία αλλά εξέπνευσε μετά την πρώτη διοργάνωση. Το εγχείρημα ήταν δυσβάστακτο για μια μικρή χώρα όπως η Ελλάδα· ακυρώθηκε πάντως και από τη συνεχή εμπόλεμη κατάσταση στην οποία βρέθηκε η χώρα μετά το 1912. Εν τούτοις η Μεσολυμπιάδα του 1906 οργανώθηκε με υποδειγματικό τρόπο από την ΕΟΑ και η διεθνής συμμετοχή ήταν ευρεία και ενθουσιώδης, ενισχύοντας το διεθνές γόητρο της Ελλάδας. Ταυτόχρονα, μετά την αποτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900 και του 1904, η Μεσολυμπιάδα της Αθήνας έδωσε το «φιλί της ζωής» σε έναν νεότευκτο διεθνή θεσμό που δεν είχε γνωρίσει ακόμη τη γενική αποδοχή και αναζητούσε την ταυτότητά του. Η κυρία Χριστίνα Κουλούρη είναι καθηγήτρια Νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

Οι Anonymous ξαναχτύπησαν το υπουργείο Δικαιοσύνης Δείτε πώς άλλαξαν την ιστοσελίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης οι Anonymous. Τι ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση και τι αναφέρουν για την Δημοκρατία στη χώρα Μάνος Χωριανόπουλος Η ομάδα χάκερ Anonymous επιτέθηκε ξανά στην ιστοσελίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης, αναρτώντας ένα μακροσκελές μήνυμα, προς την κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό. Η παραπάνω εικόνα ήταν αυτή που αντίκρυζε όποιος έμπαινε στην ιστοσελίδα, τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης. Στο μήνυμά τους ζητούν την απελευθέρωση των συλληφθέντων, για την πρώτη επίθεση αναφέροντας χαρακτηριστικά "τα παιδιά της GHS δεν είχαν να κάνουν κάτι με το Site αυτό. ΕΛΕΘΕΡΩΣΤΕ ΤΟΥΣ". Απευθυνόμενοι προς τους Έλληνες πολίτες, αναφέρουν μεταξύ άλλων ότι παρακολουθούν καθημερινά την κυβέρνηση της Ελλάδας, την οποία χαρακτηρίζουν "κατοχική" να καταλύει το Σύνταγμα και να οδηγεί τον λαό στην εξαθλίωση. "Η Δημοκρατία στην Ελλάδα, πεθαίνει, πέθανε την ώρα που ανέλαβε μια κυβέρνηση που δεν είχε εκλεγεί από τον ελληνικό λαό" αναφέρουν στο μήνυμά τους. Προειδοποιούν μάλιστα την ελληνική κυβέρνηση να μην ψηφίσει το νομοσχέδιο για τη νέα δανειακή κυβέρνηση, απαιτώντας την αποχώρηση του ΔΝΤ από την Ελλάδα, τη μη πληρωμή των δανείων στους "τοκογλύφους" και τη διενέργεια εκλογών. Σημειώνουν μάλιστα ότι δεν πρόκειται να διαπραγματευτούν με αυτούς που ψήφισαν το ACTA και δολοφόνησαν τη Δημοκρατία. "Είμαστε εκατομμύρια απέναντι σε σας τους 300 και σε αυτό τον πόλεμο τα δακρυγόνα σας δεν θα σας βοηθήσουν" τονίζουν οι Anonymoys και προσθέτουν ότι το Υπουργείο Δικαιοσύνης είναι μόνο ένα μικρό δείγμα του τι μπορούν να κάνουν. Στο τέλος του μηνύματος οι Anonymous απευθύνονται στον ελληνικό λαό. "Έλληνες πολίτες, οι Anonymous είναι στο πλευρό σας. Να μας περιμένετε. Η δικαιοσύνη έρχεται", αναφέρουν. Πρόκειται για τη δεύτερη επίθεση, μέσα σε λίγες ημέρες. Για την πρώτη επίθεση, συνελήφθη ένας 18χρονος, ο οποίος αρνήθηκε ότι έχει οποιαδήποτε ανάμειξη με την υπόθεση.

Θυμηθείτε τους...

Μη ξεχάσετε ποτέ αυτούς που οδήγησαν αυτή τη χώρα σε τέτοιο χάλι. Μη ξεχάσετε ποτέ το οντολογικό φούσκωμα του πιο αναίσθητου υπουργού Οικονομικών, ο οποίος απο την "αυλή" της Μιμής ως ...συνταγματολόγος δέχθηκε να αλωθεί το Συνταγμα της χώρας. Μη ξεχάσετε ποτε την Ιστορία του πιο άθλιου κόμματος που έφερε τη χώρα σε τέτοιο άθλιο χάλι. Μη ξεχάσετε ποτε τον Βλάκα και την παρέα του που οδήγησαν τη χώρα στη πλέον δυσοίωνη περίοδο της Ιστορίας της. Μη ξεχάσετε ποτε την αθλιότητα των Μεσων Μαζικής Ενημέρωσης που κατάντησαν εναν υπέροχο λαό στα χάλια που είναι σήμερα. Μη ξεχάσετε ποτε τις κωλοτούμπες των διεφθαρμένων πολιτικών που οδήγησαν τη χώρα στα κρεματόρια της σύχγρονης Γκεστάπο. Μη ξεχάσετε ποτέ... και θυμηθείτε... Με τι όνειρα βαυκαλιζόμαστε όλοι οι Έλληνες… Από το 1974 περιμέναμε την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και αντί αυτής, μας ήρθαν τα κομματικά λαμόγια, αφήνοντας μας 35 χρόνια μετά μια πολύχρονη οικονομική δοκιμασία. Περιμέναμε τη Πρόοδο και την Ηθική Ανάταση, και μας ήρθε ο κομματικός ηθικός ξεπεσμός. Και οι δυό τους, και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ έκαναν δύσθυμο τον ελληνικό λαό. Φωτίζεται για λίγο το πρόσωπό του και ύστερα από λίγο ξαναγυρίζει στη κατσούφια του. Παρ’όλες τις οικονομικές ταλαιπωρίες, που του φόρτωσαν στη πλάτη οι κομματικές πανστρατιές οι οποίες απομύζησαν το πλούτο του ελληνικού κράτους, καλείται τώρα να σηκώσει πάλι αυτός τα βάρη… της αυριανής τρανότερης πατρίδας. Μια γενιά σπασμένη από δύο πολέμους που σιγά-σιγά αποχωρεί… Μια μεταβατική γενιά…που ήταν καταδικασμένη να σβήσει μέσα στην αφάνεια της προπαρασκευαστικής εργασίας.... Και η γενιά των 400 ευρώ…αυτή κι΄αν είναι καταδικασμένη… Ξέρω…. Μέσα μας θα βρούμε την ανταμοιβή. Η δικαίωση μας θα είναι εσωτερική .Όπως ήταν πάντα μέχρι σήμερα. Η σιωπηλή επίγνωση ότι χάσαμε τη μισή μας ζωή δίδοντας την ευκαιρία στις κομματικές στρατιές και τους αρχηγούς τους, να αλώσουν τα ταμεία του κράτους, έκαναν απλά, τα μέτωπά μας κουρασμένα. Ο κύκλος μου αποτελείται αποκλειστικά σχεδόν από καλλιτέχνες. Οι οποίοι είναι εργάτες του πνεύματος. Πολλοί από αυτούς δάσκαλοι. Και οι οποίοι βέβαια πάντα δουλεύουν μέσα στη σιωπή και όχι μέσα στο θόρυβο. Και οι οποίοι βέβαια είναι αγανακτισμένοι… Στο θόρυβο κυριαρχούν οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ τους, που δημιούργησαν για να τιθασεύσουν απλά και μόνο το κοινό αίσθημα. Ο θόρυβος του δρόμου γρήγορα σβήνει. Στη σιωπή του εργαστηρίου οικοδομείται το μέλλον. Αφήνουν το χρόνο να λειτουργεί σαν τον Μεγάλο Σιωπηλό και υπομονετικό δάσκαλο. Ο οποίος τους μαθαίνει το μεγάλο μάθημα της σαφήνειας και της εμβάθυνσης. Για να καταστούν οι σκαπανείς μιας αφατρίαστης… ακομματικής νέας γενιάς…μόνο και μόνο για να πλάθεται ολοένα εντελέστερα και αρτιότερα το κάλος και η αστραψιά ακόμα και η σπιρτάδα της εθνικής μας φυσιογνωμίας.Απλά θυμηθείτε. Για το πώς ας πούμε παραμερίστηκαν και θυσιάστηκαν υπέροχα μυαλά, χωρίς ποτέ το αξιότερο να ζήσει… Έζησε μόνο το συμφέρον το κομματικό. Και ποτέ κανείς τους δεν εξήγησε στο πλήθος ότι δε θα γλιτώσει ποτέ από την ανάγκη του…να πληγώνεται, συχνά να καταστρέφεται, για να αναζητιέται το καλό, το άξιο και το σωστό μέσα στον Άσωτο Κομματικό τους Κόσμο. Τώρα, μια υπέρτατη ζυγαριά…κρίνει θύτες και θύματα. Θυμηθείτε και βρείτε μόνοι σας το τρόπο εκδίκησης.Αλλά μη ξεχάσετε... Θυμηθείτε τους...