"Αθήνα: Γειτονιές και Μουσεία" στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2012_11-27/5/2012

"Αθήνα: Γειτονιές και Μουσεία" Γνωρίστε τους φορείς του Δικτύου και τους ανθρώπους τους Κοινή εκδήλωση στο πλαίσιο της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων 2012 Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Μουσείων, το Δίκτυο Μουσείων και Πολιτιστικών Φορέων του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας σας καλεί να γνωρίσετε τα μέλη του, που βρίσκονται στις γειτονιές της Αθήνας, σε μια κοινή δράση με τίτλο "Αθήνα: Γειτονιές και Μουσεία", που θα διεξαχθεί από την Παρασκευή 11 Μαΐου έως την Κυριακή 27 Μαΐου, με αφετηρία το Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη (Β. Σοφίας 9 και Μέρλιν 1). Κατά τη διάρκεια της δράσης οι συμμετέχοντες καλούνται να επισκεφθούν 17 φορείς-μέλη του Δικτύου, στο ωράριο λειτουργίας του κάθε φορέα και να απαντήσουν στις ερωτήσεις που θέτει ο κάθε φορέας στο ειδικό έντυπο που θα διατίθεται δωρεάν στο σημείο έναρξης και σε κάθε σημείο επίσκεψης. Για τους συμμετέχοντες-επισκέπτες προβλέπονται, σε ορισμένους φορείς, μειωμένα εισιτήρια, ενώ την Παρασκευή 18 Μαΐου, η είσοδος σε όλα τα Μουσεία θα είναι δωρεάν. Η δράση θα ολοκληρωθεί στην αυλή του Μουσείου Πολιτικών Εξόριστων Άη Στράτη, Αγίων Ασωμάτων 31 στο Θησείο, την Κυριακή 27 Μαΐου στις 19.30, όπου οι επισκέπτες που συμπλήρωσαν το σχετικό έντυπο θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια εκδήλωση με εκπροσώπους των φορέων του Δικτύου, να συζητήσουν μαζί τους και να παρακολουθήσουν μια μικρή μουσική εκδήλωση με τραγούδια και σκοπούς απ’ όλη την Ελλάδα από το μουσικό σύνολο των μαθητών του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη. Συμμετέχουν οι παρακάτω φορείς: Κέντρο Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας Ακαδημίας Αθηνών, Ηπίτου 3, Πλάκα Εβραϊκό Μουσείο της Ελλάδος, Νίκης 39, Σύνταγμα Ελληνικό Παιδικό Μουσείο, Κυδαθηναίων 14, Πλάκα Ελληνοαμερικανική Ένωση, Μασσαλίας 22, Κολωνάκι Ίδρυμα Θεοχαράκη, Βασιλίσσης Σοφίας 9 και Μέρλιν 1, Σύνταγμα Ινστιτούτο των Ελληνικών Μύλων, Αγίων Ασωμάτων 45, Θησείο Ιστορικό Αρχείο Εθνικής Τράπεζας, 3ης Σεπτεμβρίου 146, Αθήνα Κέντρο Μελέτης Νεώτερης Κεραμεικής, Μελιδώνη 4-6, Κεραμεικός Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης, Κόδρου 9, Πλάκα Μουσείου Ηρακλειδών, Ηρακλειδών 16, Θησείο Μουσείο Ενδυμασίας Λυκείου Ελληνίδων, Δημοκρίτου 7, Κολωνάκι Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, Θόλου 5, Πλάκα Μουσείο Κοσμήματος Ηλία Λαλαούνη, Καλλισπέρη 12 & Καρυατίδων, Ακρόπολη Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη, Διογένους 1, Πλάκα Μουσείο Σπύρου Βασιλείου, Γουέμπστερ 5Α, Ακρόπολη Μουσείο Συναισθημάτων Παιδικής Ηλικίας, Καρατζά 7 και Τσ. Καρατάσου 56, Φιλοπάππου Οικία Κατακουζηνού, Αμαλίας 4, Σύνταγμα Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.athensmuseums.net/

Πόσο λίγος είναι ο Κουβέλης?

Έντονες διεργασίες βρίσκονται τις τελευταίες ώρες σε εξέλιξη προκειμένου να υπάρξει λύση στο κυβερνητικό αδιέξοδο. Τόσο στη ΝΔ όσο και στο ΠΑΣΟΚ συζητείται μετ’ επιτάσεως το ενδεχόμενο, η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, να καταλήξει στη συγκρότηση κυβέρνησης ειδικού σκοπού με στόχο την επαναδιαπραγμάτευση μίας καλύτερης δανειακής σύμβασης. Σε μία τέτοια κυβέρνηση που θα έχει τη μορφή «της κυβέρνησης Μόντι» πρωθυπουργός θα είναι ο Φώτης Κουβέλης. Στο πρόσωπο του αρχηγού της Δημοκρατικής Αριστεράς συγκλίνουν στελέχη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και φαίνεται ότι απομένει να πειστεί και ο ίδιος. Αυτό λέει η είδηση. Αλλά δε λέει οτι ο άνθρωπος είναι λίγος για να διοικήσει. Θυμίζω τις ευθύνες που έχει για τη λεηλασία της συλλογής Ιόλα οπου χάθηκαν 10 000 έργα τέχνης, ενώ είχε ορισθει απο το ελληνικό δημόσιο ως θεματοφύλακας της Συλλογής την ημέρα του θανάτου του συλλέκτη. Αυτά για την Ιστορία...

Ο «ακόλαστος» που τα έβαλε με το κατεστημένο του ’80 Η μυθιστορηματική ζωή του Αλέξανδρου Ιόλα μέσα από τα μάτια του εντεταλμένου βιογράφου του. Η άνοδος και η πτώση ενός μαικήνα της τέχνης

Κατερίνα Λυμπεροπούλου Ο «ακόλαστος» που τα έβαλε με το κατεστημένο του ’80 Η μυθιστορηματική ζωή του Αλέξανδρου Ιόλα μέσα από τα μάτια του εντεταλμένου βιογράφου του. Η άνοδος και η πτώση ενός μαικήνα της τέχνης ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06/05/2012, 05:45 Ο «ακόλαστος» που τα έβαλε με το κατεστημένο του ’80 Ο Αλέξανδρος Ιόλας (δεξιά) με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Σταύρο Ξαρχάκο, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τότε που οι βραδιές στην έπαυλη της Αγίας Παρασκευής άρχιζαν να αποκτούν μυθικές διαστάσεις «Ο,τι κι αν γίνει, να θυμάσαι ότι κρατάς στα χέρια σου ένα υλικό. Μη βιαστείς να το εκδώσεις. Βγάλε το 25 χρόνια μετά. Καλύτερα να μην εκδοθεί παρά να το αδικήσεις. Εχεις τον χρόνο μπροστά σου. Εγώ δεν έχω χρόνο». Ηταν 1987 όταν ο Αλέξανδρος Ιόλας, καταβεβλημένος από το AIDS, βρισκόταν κοντά στο τέλος της ζωής του. Ενα τέλος οικτρό, με την Ελλάδα του «αυριανισμού» να επιτίθεται σε μια προκλητική αλλά σε κάθε περίπτωση χαρισματική προσωπικότητα την οποία αδυνατούσε να κατανοήσει. Η προσωπικότητα αυτή, ωστόσο, είχε τη διορατικότητα να αντιληφθεί ότι ένα τέταρτο του αιώνα μετά, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς. Και την ώρα που σχεδόν όλοι τού είχαν γυρίσει την πλάτη - καθώς κατηγορούνταν για παιδεραστία, αρχαιοκαπηλία και χρήση ναρκωτικών -, ο ίδιος τοποθέτησε την πιθανή «αποκατάστασή» του σε μια άλλη εποχή, ίσως πιο ώριμη, πιο ανεκτική. Ο βιογράφος του Νίκος Σταθούλης, δημοσιογράφος και σύμβουλος τέχνης, κράτησε την υπόσχεσή του: ακριβώς 25 χρόνια μετά τον θάνατο του μαικήνα της τέχνης, που έζησε τη ζωή ως το μεδούλι, ερωτεύθηκε, εξευτελίστηκε και βίωσε μια πτώση τόσο ιλιγγιώδη όσο και η άνοδός του, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οδός Πανός η βιογραφία του. Ο συνεργάτης του Ιόλα περιγράφει το συναρπαστικό ταξίδι της ζωής του επιχειρώντας να τοποθετήσει τον «μύθο» στο σωστό, κατά τη γνώμη του, κάδρο. Ακόμη και αν ο θαυμασμός του για τον βιογραφούμενο είναι υπερβολικός, γεγονός παραμένει ότι το βιβλίο διαβάζεται μονορούφι, καθώς η ζωή του κοσμοπολίτη Ιόλα, ο οποίος στην ουσία έγινε γέφυρα του σουρεαλισμού στις ΗΠΑ αποκομίζοντας τεράστια κέρδη, υπήρξε άκρως μυθιστορηματική. «Η ζωή, παιδί μου, είναι σαν το θέατρο. Ολους μάς θέλει. Αλλοι είμαστε γεννημένοι πρωταγωνιστές, άλλοι είναι γεννημένοι για να είναι κομπάρσοι» είχε πει ο ίδιος στον Σταθούλη. Και ο Αλεξανδρινός με τις βαριές γούνες είχε γεννηθεί ηγέτης. Αλεξάνδρεια, Νέα Υόρκη, Αγία Παρασκευή Ενα βράδυ, σκαστός από το σπίτι, ο νεαρός γιος οικογένειας εμπόρων βαμβακιού της Αλεξάνδρειας είδε τη Μαρίκα Κοτοπούλη στη σκηνή: «Είδα το φως. Κατάλαβα ότι ήμουν γεννημένος για την τέχνη». Ετσι, με δέκα χρυσές λίρες και τρεις συστατικές επιστολές του Κωνσταντίνου Καβάφη (για τον Παλαμά, τον Σικελιανό και τον Μητρόπουλο), ο Κωνσταντίνος Κουτσούδης - όπως ήταν το πραγματικό του όνομα - αφήνει το 1926, στα δεκαοχτώ του, την Αλεξάνδρεια για την Αθήνα και στη συνέχεια το Βερολίνο και γίνεται πρώτος χορευτής σε καλλιτεχνικά σχήματα της Ευρώπης. Στο Παρίσι θα συνδεθεί με τον Πολ Βαλερί αλλά και τον Αντρέ Μπρετόν, τον σουρεαλιστή «με τα τρελά, ωραία μαλλιά». Ο μοντερνισμός ακολουθεί: ο ελληνοτραφής Τζόρτζιο ντε Κίρικο τον μυεί στον κόσμο της τέχνης και σιγά-σιγά ο Ιόλας σχετίζεται με τους κορυφαίους: Κοκτό, Πικάσο, Μπρακ, Ερνστ... Το 1943 αρραβωνιάζεται την εγγονή του προέδρου των ΗΠΑ Θεοδώρα Ρούζβελτ και εκείνη αποφασίζει να του αλλάξει το όνομα σε Αλέξανδρο (από τον Μεγαλέξανδρο) Ιόλα (από τον Ιόλαο στους μύθους του Ηρακλή). Η σχέση τους λήγει άδοξα εξαιτίας αντιδράσεων από την οικογένειά της, αλλά ο δρόμος για να ανακαλύψει ο Ιόλας την Αμερική (και η Αμερική τον Ιόλα) έχει ανοίξει. Το 1953 γίνεται ιδιοκτήτης της «Ιόλας Γκάλερι» στη Νέα Υόρκη, απ' όπου θα παρελάσουν οι σημαντικότεροι ευρωπαίοι καλλιτέχνες. Η πορεία του είναι θριαμβευτική. «Το να βρίσκεσαι στη Νέα Υόρκη και να μην επισκεφθείς την γκαλερί του Ιόλα είναι σαν να βρίσκεσαι στην Ελλάδα και να μην επισκεφθείς τον Παρθενώνα» λέει η Μαργκότ Φοντέιν στην Τζάκι Κένεντι το 1968. Εν τω μεταξύ ο Ιόλας ανοίγει τη μία γκαλερί μετά την άλλη στις μητροπόλεις του κόσμου και συγχρωτίζεται με το διεθνές τζετ σετ. Ωστόσο αποφασίζει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Γιατί; «Γιατί οι Ελληνες είναι οι καλύτεροι εραστές του κόσμου» θα πει απροκάλυπτα στον βιογράφο του. Ο Ιόλας, ένας άνθρωπος που έζησε μέσα στην πρόκληση και την πολυτέλεια, έχτισε ένα σπίτι στην Αγία Παρασκευή για να χωρέσει τη συλλογή έργων τέχνης που είχε δημιουργήσει - και όμοιά της δεν υπήρχε σε όλη την Ελλάδα. «Εχουμε να υπενθυμίσουμε το εξής: μία μόνο αίθουσα του παλατιού του Ιόλα έχει περισσότερα αριστουργήματα απ' όσα η Πινακοθήκη Αθηνών» γράφει η «Liberation». Οι εκκεντρικές εμφανίσεις και οι διαρκείς προκλήσεις, η παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του και η όλη συμπεριφορά του Ιόλα, ο οποίος διοργανώνει στο σπίτι του τις πιο περιζήτητες βραδιές της αθηναϊκής κοινωνίας, γύρω από αρχαία μάρμαρα και βενετσιάνικους καθρέφτες, τροφοδοτούν το προφίλ της ακολασίας. Η συνέντευξή του στην Ολγα Μπακομάρου για το περιοδικό «Γυναίκα», όπου αποδομεί με απαξιωτικούς όρους ολόκληρο το πολιτικό-καλλιτεχνικό κατεστημένο της εποχής, θα είναι η αρχή του τέλους. Η Ελλάδα του '80 δεν μπορεί ούτε να τον ερμηνεύσει ούτε βεβαίως να τον συγχωρέσει μετά και τις βαριές εναντίον του κατηγορίες από την τραβεστί «Μαρία Κάλλας» (Αντώνης Νικολάου). «Τον Παράδεισο τον διακοσμείς όπως θέλεις» Ο Νίκος Σταθούλης αποδίδει ευθέως ευθύνες στην αδελφή του Ιόλα, Νίκη Στάιφελ, για την απομόνωσή του στα τελευταία στάδια της αρρώστιας του και την απομάκρυνση της συλλογής του από την Ελλάδα - με τη βοήθεια του ελληνικού κράτους, το οποίο αδιαφόρησε για μια δωρεά εκ μέρους του Ιόλα. Σήμερα στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παραμένει μόνο ένα μέρος της συλλογής του - και αυτό έπειτα από παρέμβαση ορισμένων ανθρώπων της τέχνης που αντιτάχθηκαν στο κλίμα της εποχής. «Πώς φαντάζεστε τον Παράδεισο;» τον είχε ρωτήσει ο Νίκος Σταθούλης. «Τον Παράδεισο τον διακοσμείς όπως θέλεις, έχει πολύ ψηλά ταβάνια και ακριβό νοίκι» είχε απαντήσει εκείνος. «Θα περιμένω να δω τι πουλάνε εκεί. Είναι μεγάλη αγορά»

Περι δημοσιογραφικής δεοντολογίας

Περί Ρώτα elet@enet.gr *Διάβασα στο φύλλο της 17ης Απριλίου 2010 της εφημερίδας σας, και συγκεκριμένα στη στήλη «Μεγεθύνσεις» της Ολγας Μπακομάρου, την παρακάτω απαξιωτική και συκοφαντική αναφορά στο όνομά μου, προερχόμενη από τη συγγραφέα κ. Βούλα Δαμιανάκου (από συζήτηση της δημοσιογράφου κ. Μπακομάρου, που είχε μαζί της). Σημειώνεται ότι το νέο βιβλίο της κ. Βούλας Δαμιανάκου ("Το κακό κρατάει από το μεγάλο σπίτι κι έχει πολύ συγγενολόι», εκδ. Επικαιρότητα), "είναι μια διαμαρτυρία εναντίον της αυθαιρεσίας του συγγραφέα Θανάση Καραγιάννη σε όλο το έργο του Ρώτα μέσω ενός βιβλίου του, και κατ' επέκταση, μια καταγγελία κάθε μορφής αυθαιρεσίας και κακοποίησης πνευματικού έργου (...)". Διαμαρτύρομαι για τη δυσφήμηση που επιχειρείται συνολικά α. στη διδακτορική μου διατριβή "Ο Βασίλης Ρώτας και το έργο του για παιδιά και εφήβους. Θέατρο - Ποίηση - Πεζογραφία - Κλασσικά εικονογραφημένα" (εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2007, σελ. 660), την οποία είχα την τιμή να εκπονήσω στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, β. στη Σχολή Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου και γ. στα μέλη της Τριμελούς Συμβουλευτικής Επιτροπής και της Επταμελούς Επιτροπής, αποτελούμενων από επιφανείς καθηγητές, οι οποίοι αφού μελέτησαν τη διδακτορική μου διατριβή, αποφάνθηκαν περί της επιστημονικής εγκυρότητάς της και με ανακήρυξαν ομόφωνα (με άριστα) διδάκτορα Παιδαγωγικής. Νομίζω ότι είναι ανεπίτρεπτο να μην αναγράφεται η ιδιότητα του (κάθε) συγγραφέα και επίσης να μην αναφέρεται ο τίτλος του βιβλίου μου (και δεν πρόκειται για ένα απλό βιβλίο), για το οποίο κατηγορούμαι ότι διέπραξα "αυθαιρεσία σε όλο το έργο του Ρώτα", ακόμη και στην περίπτωση που δεν θα αναφερόταν ο τίτλος από την κ. Δαμιανάκου. Η έμπειρη δημοσιογράφος κ. Ολγα Μπακομάρου όφειλε δεοντολογικά, κατά τη γνώμη μου, ν' αναφέρει τον τίτλο του βιβλίου μου, ώστε οι αναγνώστες του κειμένου της, αλλά και οι ενδιαφερόμενοι επιστήμονες, να διαπιστώσουν από μόνοι τους αν όντως ισχύει ή όχι: α. η καταγγελθείσα από την κ. Δαμιανάκου "αυθαιρεσία" μου και β. ο υπερβολικός και απόλυτος ισχυρισμός της ότι "αυθαιρέτησα" "σε όλο (σ.σ.: sic) το έργο του Ρώτα". Επί της ουσίας, από επιστημονική άποψη, θα αποφανθεί η ακαδημαϊκή κοινότητα (φιλόλογοι, θεατρολόγοι, εκπαιδευτικοί, φοιτητές), κάθε ιστορικός ερευνητής/μελετητής και κάθε φιλομαθής ενδιαφερόμενος για το θέμα αναγνώστης. Αλλωστε, αυτά δεν αφορούν την παρούσα επιστολή. Η επιστήμη προχωρά μέσα από την εύρεση των πηγών, τη μελέτη τους, τα νέα στοιχεία που θα φέρουν στο προσκήνιο άλλοι επιστήμονες, τις επισημάνσεις άλλων μελετητών και ερευνητών (για τυχόν αβλεψίες ή παραλείψεις), ακόμη και από τη σύγκρουση αντίθετων ενδεχομένως ιδεών κ.λπ. Δεν έχω διαβάσει, ακόμη, το βιβλίο της κ. Δαμιανάκου. Στο μέλλον, βέβαια, οφείλω να επανέλθω διά του Τύπου στο θέμα από σεβασμό απέναντι στον Βασίλη Ρώτα και το πολυσήμαντο και αξιόλογο έργο του, απέναντι στην ακαδημαϊκή κοινότητα και στους αναγνώστες της διατριβής μου». Θανάσης Καραγιάννης δρ. Παιδαγωγικής - σχολικός σύμβουλος Π.Ε. - κριτικός του θεάτρου για παιδιά - συγγραφέας

Κανένας τους...

Χρονια Πολλά σε όλους.Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα.Με τη σκέψη στην αυριανή τρανότερη πατρίδα η οποία δε πρέπει να έχει κανέναν απο τους 300 στούς κόλπους της. Κανένας τους δεν ειναι ικανός να δει το πρόσωπο του στο καθρέφτη γιατί ι τσακίζεται!!! Χρόνια Πολλά.

Βεβήλωσαν τη βίλα Αλέξανδρου ιόλα

Λεηλασίας συνέχεια στη Βίλα Ιόλα, οπου σήμερα τα χαράματα ξήλωσαν άγνωστοι όλα τα σιδερένια παραθυρόφυλα και τις σχάρες του σπιτιού. Ο ιδιοτήτης της βίλας υπέβαλε μύνηση κατ΄αγνώστων στο τοπικό αστυνομικό τμήμα.

Ποτέ πια «αυριανισμός»! ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΟΔΩΡΗ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟ Τις μαύρες μέρες ενός επικοινωνιακού φαινομένου που σημάδεψε κοινωνία και ΜΜΕ «ζωντανεύει», μεταξύ άλλων, η νέα βιογραφία του Αλέξανδρου Ιόλα. Ποτέ πια «αυριανισμός»! «Θα βοηθήσω όσο μπορώ, το υπόσχομαι... δεν μπορώ όμως να βγω μπροστά, είναι βλέπετε και η “Αυριανή”...». Έτσι είχε απαντήσει η Μελίνα Μερκούρη σε μια πρωτοβουλία ανθρώπων -ανάμεσά τους η Πάολα, ο Αλέξης Μπίστικας και ο υπογράφων- που την είχαμε επισκεφτεί στο υπουργείο Πολιτισμού, ζητώντας τη συνδρομή της για την αποφυλάκιση του ισοβίτη Χρήστου Ρούσσου (1985). Τότε ήταν που, παρότι παιδαρέλι ακόμη, συνειδητοποίησα τη δύναμη του φαινομένου «αυριανισμός». Είχαμε άπαντες σοκαριστεί: αν μια ολόκληρη Μελίνα «φοβάται» μια γάμα διαλογής φυλλάδα, τότε τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία! Δεν ήταν, βέβαια. Ήταν η εποχή που το έντυπο αυτό ανοσιούργημα μεσουρανούσε, πουλώντας εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα ημερησίως και αναδεικνυόμενο σε εργαλείο ελέγχου και χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Εκφράζοντας ένα ιδιότυπο είδος λαϊκίστικου σοσιαλφασισμού, μια «πράσινη» Ιερά Εξέταση, ακύρωνε ό,τι πραγματικά προοδευτικό υπήρχε στο τότε ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, μέχρι και το κόμμα που υποτίθεται πως υποστήριζε αδυνατούσε, πλέον, να την ελέγξει. Αυτά αναθυμόμουν, ξεφυλλίζοντας την ολοκαίνουργια έκδοση Αλέξανδρου Ιόλα, Η ζωή μου (Νίκος Σταθούλης, Οδός Πανός), όπου γίνεται ειδική μνεία στα χυδαία, εμετικά δημοσιεύματα της «Αυριανής» εναντίον του μεγάλου συλλέκτη, τον οποίο ανεβοκατέβαζε σάπιο, πόρνο, παιδεραστή, αρχαιοκάπηλο κ.λπ. (συμπληρώνεις κατά βούληση). Μιλάμε για ενορχηστρωμένες επιθέσεις ετών, πολλές από επώνυμους, σήμερα, δημοσιογράφους που τον καταρράκωσαν ηθικά, συμβάλλοντας στην τελική του πτώση. Αμέσως επόμενος στόχος ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Ούτε καν εκείνον δεν σεβάστηκαν. «Χαμερπής», «αρχικίναιδος», «διαφθορέας ανηλίκων», «σκουληκιασμένο τομάρι», ήταν μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς. Εκείνος, βέβαια, δεν καταλάβαινε από τέτοια και ξεκίνησε «ανένδοτο» εναντίον αυτού του «βρομερού βόθρου που πρέπει να κλείσει». Μόνος, με πολύ προσωπικό κόστος. Δεν του πέρασε, όμως, του Κουρή. Μπορεί η «Αυριανή» να μην είναι πια υπολογίσιμη δύναμη, όμως η εφιαλτική κληρονομιά του «αυριανισμού» διαχύθηκε, έκτοτε, στην ελληνική κοινωνία και στα ΜΜΕ και στην ομοφοβική εκδοχή της. Ξεφυτρώνουν ακόμα εδώ κι εκεί δημοσιεύματα ή δηλώσεις σε παρόμοια γλώσσα και πνεύμα, με το ίδιο θράσος, το ίδιο ακαταλόγιστο, εφόσον η κουλτούρα και η νομοθεσία μας επιμένουν να μη σέβονται τη διαφορετικότητα. Ζούμε ζόρικους καιρούς που ευνοούν δημαγωγίες, κυνήγια μαγισσών και αναζητήσεις αποδιοπομπαίων τράγων. Ας φροντίσουμε να μην αναβιώσουν ποτέ και πουθενά τέτοια φαιόχρωμα, ανθρωποφαγικά φαινόμενα και καταστάσεις.