Camille Goemans
1900-1960
poet
Magritte first met Camille Goemans in 1923, the poet being a member of the Correspondance group. Goemans moved to Paris prior to Magritte’s own arrival, and opened a gallery there under his own name. Owing to this connection, the artist would participate in several important group exhibitions in Paris, like L’exposition surréaliste in 1928, and La peinture au défi in 1930. In spring 1928, Goemans and Nougé founded the review Distances, to which Magritte contributed some drawings. Then, in March 1929, appeared Le Sens propre, a series of tracts by Magritte and Goemans, finely illustrating the special link between text and image. During the war, Camille Goemans helps Lou Cosyn, his companion, to open a gallery in Brussels and, from 1942, would become Magritte’s main dealer before the painter’s meeting with the American Alexandre Iolas.
3/08/2010
Phillips de Pury Announces the Sale of Mrs. Harry N. Abrams' Estate
NEW YORK, NY.- Nina Abrams died a few days short of her 98th birthday in February 2008, at her Putnam Valley, New York, home. She was married to Harry N. Abrams for 46 years. Harry, the art book publisher who started Harry N. Abrams, Inc. in 1949, was the first in the United States to specialize in the creation and distribution of art books. Harry died in 1979 at which time Nina began to sell or gift the major pieces to institutions such as The Metropolitan Museum of Art and The Art Institute of Chicago. She donated the proceeds to many causes including: The Natural Resources Defense Council, Southern Poverty Law Center, Population Connection, Channel Thirteen, Long Island University, Rhode Island School of Design, the World Land Trust and the Hudson Highlands Land Trust. Not surprisingly she left the bulk of her own estate, including the proceeds of this sale, to these and other charities. Nina retained works with which she and her husband had felt the strongest emotional ties. Several lots are inscribed by artists: ‘To Harry and Nina’. The fact that she was included in such dedications says everything about her involvement in the collection. Harry often acknowledged Nina’s wisdom and support and theirs was a long and fruitful partnership dedicated to art. As he said during a 1972 interview: ‘We love pictures, we love art and we love to live with art all around us. This has been our lifestyle.’
Works in this sale were purchased from a veritable who’s who of galleries from the 50’s, 60’s and 70’s: Leo Castelli, Richard Feigen, Sidney Janis, Graham, Robert Elkon, Pace, Iolas, Green, Braziller, Lee Nordness, Multiples Inc., Kasmin, Ltd., Allan Stone, Stable Gallery, Fishbach, Martha Jackson, Marlborough Gallery, Associated American Artists, Brook Street Gallery in London, F.A.R. Gallery at 746 Madison Ave, Zabriskie, Kraushaar, James Goodman, ACA, Landau-Alan and Tanglewood Press.
In the introduction to The Harry N. Abrams Family Collection, exhibition at The Jewish Museum, in 1966, Sam Hunter declared: “The Abrams collection is unusual because it has passed through three quite distinct phases, with the profile of each remaining intact within it. Thirty years ago Harry Abrams began to acquire painters of the American social scene as well as the paintings of many individual artists whose work fit no special category. While his tastes were directed towards an art of humanist values, he also responded to new explorations. Then, twenty years ago he found himself attracted to the twentieth-century French masters, Picasso, Matisse, Chagall, Rouault, Modigliani and others. Finally, in the sixties, vanguard American art became the dominating focus of his interests, and in this area his collection has become preeminent, both by reason of its wide representation of almost all the prevailing esthetic tendencies, and for its superior, and in many cases supreme, examples of individual artists.”
The contents of this sale contain artists from the three phases of collecting discussed by Sam Hunter in the above quote from 1966:
AMERICAN SOCIAL SCENE/ REALISM
Highlights in this phase include:
Raphael Soyer, Portrait of Nina Abrams, circa 1940, oil on canvas estimated at: $1,800 -2,500; Milton Avery, Still Life (Pink Lamp), oil on board, estimated at $40,000-60,000; Marsden Hartley, Pink Flowers,1942-43, oil on canvas, estimated at $15,000-25,000.
Further highlights include: Fifteen works by Ukrainian/American avant-garde artist, David Burliuk, who was one of the first artists Harry started to collect heavily. Burliuk was considered ‘the father of Russian Futurism’, he was an early member of Der Blaue Reiter and showed at their first exhibition Erste Ausstellung der Redaktion Der Blaue Reiter which opened at the Heinrich Thannhauser's Moderne Galerie in Munich, in early 1912 and comprised 43 works by 14 artists; estimates range from $2,000 to $80,000 dollars. A number of significant artists that will be represented under this section in the sale include: Lawrence Lebduska, Chaim Gross, James Rosenberg, Jennings Tofel, Louis Michel Eilshemius, Ben Shahn, Abraham Walkowitz, Isabel Bishop and Haywood Rivers.
20th CENTURY FRENCH MASTERS
Highlights include:
Jules Pascin, Jeune Femme au Plat de Fruits, 1928, oil on canvas, estimated at $100,000-150,000; Nude Reading, graphite and pastel on canvas, estimated at $60,000-80,000 and two other works on paper by Pascin.
Henry Moore, Two Standing Figures, 1951, ink, watercolor, charcoal and pastel on paper, estimated at $30,000-40,000. There will also be lithographs by Moore in the sale, including a unique trial proof.
Alberto Giacometti, Self Portrait, 1956, sepia ink on paper, estimated at: $20,000- 30,000 and is illustrated in Y. Bonnefoy, Alberto Giacometti: A Biography of His Work, Paris, 1991, p. 488.
Moise Kisling, Portrait of a Young Woman, 1934, oil on canvas, estimated between $30,000-40,000.
Pablo Picasso, Groupe de trois femmes, 1922-23, etching, edition of 100, estimated at $10,000-15,000. This work is amongst other graphic works of art by Picasso.
VANGUARD AMERICAN ART (POST-WAR AND POP)
Highlights in this section include:
Robert Indiana, LOVE, 1966, oil on canvas, estimated at $300,000-500,000.
Andy Warhol, Mike and Bob Abrams, 1962: a portrait of Harry and Nina’s sons. The acrylic and silkscreen ink on canvas is estimated at $200,000-300,000; Liz, 1964 estimated between: $20,000-30,000; Portraits of the Artists, from Ten from Leo Castelli portfolio, one hundred screenprints, on polystyrene boxes in ten colors, 1967, 20 x 20 in. (50.8 x 50.8 cm), estimated between $20,000-30,000; Self-Portrait, 1966, offset lithograph on silver coated paper, 22 x 20 1/2 in. (55.9 x 52.1 cm), estimated at $8,000-12,000.
Other European masters that are featured in the sale include: Paul Klee, Joan Miro, Marc Chagall, Lynn Chadwick, Salvador Dali and Camille Bombois.
Tom Wesselmann, Nude, 1970, estimated at $8,000-12,000. Other works by Wesselmann that will feature in the sale include: Reclining Nude, 1970, estimated between $30,000-40,000 and Still Life with Flowers and Fruit, 1969, estimated at $20,000-30,000. Both works are inscribed to Harry.
Arman, Bach 2 Violin Concerto, 1963, estimated at $100,000-150,000 and additional works such as Violin Table Service, 1973, estimated between $10,000-15,000 (comprising 12 9-piece place settings and 8 serving pieces in gold-plated silver, in a sliced violin case in lucite); Paint Box, 1970 multiple, estimated at $7,000-9,000 along with other works.
Roy Lichtenstein, Shipboard Girl, 1965, estimated at $20,000-30,000. Further works by Lichtenstein include: Crying Girl, 1963, an offset lithograph in colors, estimated at $20,000-30,000 inscribed to Harry Abrams; Brushstrokes, 1967, screenprint in colors, 21 3/4 x 29 3/4 in. (55.2 x 75.6 cm), estimated between $8,000-12,000. These works will be sold under the hammer amongst other multiples by the artist.
Lucas Samaras, Untitled (Double Target/Pins), 1963, mixed media, estimated at $20,000-30,000.
John Wesley, Paradise Lamp, 1967, estimated at $20,000-30,000. Paradise Lamp will be sold alongside gouache drawings: 3 Clean Old Ladies and Black Bow, both from 1966 and purchased in 1967 from the Robert Elkon Gallery; they are estimated at $20,000-30,000 each.
Alexander Calder, Untitled, 1964, estimated at $40,000-60,000. Additional works include Le Cheval II, 1964, bronze, edition of 50, 4 3/4 x 4 1/2 x 8 in. (12.1 x 11.4 x 20.3 cm), estimated between $20,000-30,000; Nest with Red Sun, 1961, gouache on paper, 15 x 21 3/4 in. (38.1 x 55.2 cm), estimated at $20,000-30,000, with extensive exhibition history.
Three works on paper by Saul Steinberg: Painting What He Knows, 21 x 14 1/2 in. (53.3 x 36.8 cm), estimate: $12,000-18,000; Kumming, 1972, 29 1/2 x 40 1/2 in. (74.9 x 102.9 cm), estimated at $25,000-35,000; Table Series Artist, 20 x 26 in.
(50.8 x 66 cm), estimated between $20,000-30,000 and Six Drawing Series Tables, 1970, the complete set of six lithographs with collage, published by Abrams Original Editions, estimated at $3,000-5,000 dollars.
Larry Rivers will be represented by: Self Portrait, 1952, a graphite and pastel on paper, 13 x 10 3/4 in. (33 x 27.3 cm), estimated at $8,000-12,000 and Face for a Lipstick Ad, 1968, charcoal, tape, magazine and metal bracket collage on paper, 11 3/8 x 13 1/2 x 3 5/8 in. (28.9 x 34.3 x 9.2 cm), estimated between $5,000 7,000 purchased at Marlborough Gallery in 1970.
Other examples of artists in this section of the sale include: Christo, Red Grooms, Robert Motherwell, Adolph Gottlieb, Ellsworth Kelly, Claes Oldenburg, Marisol, Robert Rauschenberg, Louise Nevelson, Alfred Jensen, Ram Kumar and Jim Dine.
Also included in the sale are ephemera and group lots of decorative works of art. Estimates at $1000 and below will be sold with no reserve.
New York | Nina Abrams | Harry N. Abrams | Phillips de Pury |
Today's News
February 28, 2010
Baroque Painted Sculptures Joined for the First Time by Great Spanish Religious Painting
Christie's Presents an Extensive Selection of Indian & Southeast Asian Art
Detroit Institute of Arts Opens New Permanent Islamic Gallery
Miami Art Museum Dedicates Largest Exhibition Space to Permanent Collection
Photos by Tseng Kwong Chi with Keith Haring at Paul Kasmin Gallery
Allan Stone Gallery Shows Accumulation with Works by Several Artists
New Paintings in Black by Lee Bae at Andrew Shire Gallery
Alexey Titarenko: Saint Petersburg in Four Movements at Nailya Alexander Gallery
Spring Blooms at Christie's Japanese and Korean Art Sale
New Cleopatra Exhibition to Make World Premiere at Franklin Institute
Prism Presents "Araki: A Perspective", an Exhibition of Work by Nobuyoshi Araki
Georgia Museum of Art Publishes Important Source on Early Italian Paintings
Columbus Museum Announces Latest Additions to Its Collection
The Glasgow School of Art's Digital Design Studio to Boost Access to Virtual Heritage
Campaign to Save the Staffordshire Hoard has Reached 1 Million
Photographers Explore Notions of Sovereignty and the Native Likeness
Circular Base Found Corresponds to Ehecatl-Quetzalcoatl Temple Location
Phillips de Pury Announces the Sale of Mrs. Harry N. Abrams' Estate
Mexico Recovers 2 Stolen 18th Century Paintings
Acclaimed Choreographer Lonnie J. Hightower III Performs at the Phillips Collection
NEW YORK, NY.- Nina Abrams died a few days short of her 98th birthday in February 2008, at her Putnam Valley, New York, home. She was married to Harry N. Abrams for 46 years. Harry, the art book publisher who started Harry N. Abrams, Inc. in 1949, was the first in the United States to specialize in the creation and distribution of art books. Harry died in 1979 at which time Nina began to sell or gift the major pieces to institutions such as The Metropolitan Museum of Art and The Art Institute of Chicago. She donated the proceeds to many causes including: The Natural Resources Defense Council, Southern Poverty Law Center, Population Connection, Channel Thirteen, Long Island University, Rhode Island School of Design, the World Land Trust and the Hudson Highlands Land Trust. Not surprisingly she left the bulk of her own estate, including the proceeds of this sale, to these and other charities. Nina retained works with which she and her husband had felt the strongest emotional ties. Several lots are inscribed by artists: ‘To Harry and Nina’. The fact that she was included in such dedications says everything about her involvement in the collection. Harry often acknowledged Nina’s wisdom and support and theirs was a long and fruitful partnership dedicated to art. As he said during a 1972 interview: ‘We love pictures, we love art and we love to live with art all around us. This has been our lifestyle.’
Works in this sale were purchased from a veritable who’s who of galleries from the 50’s, 60’s and 70’s: Leo Castelli, Richard Feigen, Sidney Janis, Graham, Robert Elkon, Pace, Iolas, Green, Braziller, Lee Nordness, Multiples Inc., Kasmin, Ltd., Allan Stone, Stable Gallery, Fishbach, Martha Jackson, Marlborough Gallery, Associated American Artists, Brook Street Gallery in London, F.A.R. Gallery at 746 Madison Ave, Zabriskie, Kraushaar, James Goodman, ACA, Landau-Alan and Tanglewood Press.
In the introduction to The Harry N. Abrams Family Collection, exhibition at The Jewish Museum, in 1966, Sam Hunter declared: “The Abrams collection is unusual because it has passed through three quite distinct phases, with the profile of each remaining intact within it. Thirty years ago Harry Abrams began to acquire painters of the American social scene as well as the paintings of many individual artists whose work fit no special category. While his tastes were directed towards an art of humanist values, he also responded to new explorations. Then, twenty years ago he found himself attracted to the twentieth-century French masters, Picasso, Matisse, Chagall, Rouault, Modigliani and others. Finally, in the sixties, vanguard American art became the dominating focus of his interests, and in this area his collection has become preeminent, both by reason of its wide representation of almost all the prevailing esthetic tendencies, and for its superior, and in many cases supreme, examples of individual artists.”
The contents of this sale contain artists from the three phases of collecting discussed by Sam Hunter in the above quote from 1966:
AMERICAN SOCIAL SCENE/ REALISM
Highlights in this phase include:
Raphael Soyer, Portrait of Nina Abrams, circa 1940, oil on canvas estimated at: $1,800 -2,500; Milton Avery, Still Life (Pink Lamp), oil on board, estimated at $40,000-60,000; Marsden Hartley, Pink Flowers,1942-43, oil on canvas, estimated at $15,000-25,000.
Further highlights include: Fifteen works by Ukrainian/American avant-garde artist, David Burliuk, who was one of the first artists Harry started to collect heavily. Burliuk was considered ‘the father of Russian Futurism’, he was an early member of Der Blaue Reiter and showed at their first exhibition Erste Ausstellung der Redaktion Der Blaue Reiter which opened at the Heinrich Thannhauser's Moderne Galerie in Munich, in early 1912 and comprised 43 works by 14 artists; estimates range from $2,000 to $80,000 dollars. A number of significant artists that will be represented under this section in the sale include: Lawrence Lebduska, Chaim Gross, James Rosenberg, Jennings Tofel, Louis Michel Eilshemius, Ben Shahn, Abraham Walkowitz, Isabel Bishop and Haywood Rivers.
20th CENTURY FRENCH MASTERS
Highlights include:
Jules Pascin, Jeune Femme au Plat de Fruits, 1928, oil on canvas, estimated at $100,000-150,000; Nude Reading, graphite and pastel on canvas, estimated at $60,000-80,000 and two other works on paper by Pascin.
Henry Moore, Two Standing Figures, 1951, ink, watercolor, charcoal and pastel on paper, estimated at $30,000-40,000. There will also be lithographs by Moore in the sale, including a unique trial proof.
Alberto Giacometti, Self Portrait, 1956, sepia ink on paper, estimated at: $20,000- 30,000 and is illustrated in Y. Bonnefoy, Alberto Giacometti: A Biography of His Work, Paris, 1991, p. 488.
Moise Kisling, Portrait of a Young Woman, 1934, oil on canvas, estimated between $30,000-40,000.
Pablo Picasso, Groupe de trois femmes, 1922-23, etching, edition of 100, estimated at $10,000-15,000. This work is amongst other graphic works of art by Picasso.
VANGUARD AMERICAN ART (POST-WAR AND POP)
Highlights in this section include:
Robert Indiana, LOVE, 1966, oil on canvas, estimated at $300,000-500,000.
Andy Warhol, Mike and Bob Abrams, 1962: a portrait of Harry and Nina’s sons. The acrylic and silkscreen ink on canvas is estimated at $200,000-300,000; Liz, 1964 estimated between: $20,000-30,000; Portraits of the Artists, from Ten from Leo Castelli portfolio, one hundred screenprints, on polystyrene boxes in ten colors, 1967, 20 x 20 in. (50.8 x 50.8 cm), estimated between $20,000-30,000; Self-Portrait, 1966, offset lithograph on silver coated paper, 22 x 20 1/2 in. (55.9 x 52.1 cm), estimated at $8,000-12,000.
Other European masters that are featured in the sale include: Paul Klee, Joan Miro, Marc Chagall, Lynn Chadwick, Salvador Dali and Camille Bombois.
Tom Wesselmann, Nude, 1970, estimated at $8,000-12,000. Other works by Wesselmann that will feature in the sale include: Reclining Nude, 1970, estimated between $30,000-40,000 and Still Life with Flowers and Fruit, 1969, estimated at $20,000-30,000. Both works are inscribed to Harry.
Arman, Bach 2 Violin Concerto, 1963, estimated at $100,000-150,000 and additional works such as Violin Table Service, 1973, estimated between $10,000-15,000 (comprising 12 9-piece place settings and 8 serving pieces in gold-plated silver, in a sliced violin case in lucite); Paint Box, 1970 multiple, estimated at $7,000-9,000 along with other works.
Roy Lichtenstein, Shipboard Girl, 1965, estimated at $20,000-30,000. Further works by Lichtenstein include: Crying Girl, 1963, an offset lithograph in colors, estimated at $20,000-30,000 inscribed to Harry Abrams; Brushstrokes, 1967, screenprint in colors, 21 3/4 x 29 3/4 in. (55.2 x 75.6 cm), estimated between $8,000-12,000. These works will be sold under the hammer amongst other multiples by the artist.
Lucas Samaras, Untitled (Double Target/Pins), 1963, mixed media, estimated at $20,000-30,000.
John Wesley, Paradise Lamp, 1967, estimated at $20,000-30,000. Paradise Lamp will be sold alongside gouache drawings: 3 Clean Old Ladies and Black Bow, both from 1966 and purchased in 1967 from the Robert Elkon Gallery; they are estimated at $20,000-30,000 each.
Alexander Calder, Untitled, 1964, estimated at $40,000-60,000. Additional works include Le Cheval II, 1964, bronze, edition of 50, 4 3/4 x 4 1/2 x 8 in. (12.1 x 11.4 x 20.3 cm), estimated between $20,000-30,000; Nest with Red Sun, 1961, gouache on paper, 15 x 21 3/4 in. (38.1 x 55.2 cm), estimated at $20,000-30,000, with extensive exhibition history.
Three works on paper by Saul Steinberg: Painting What He Knows, 21 x 14 1/2 in. (53.3 x 36.8 cm), estimate: $12,000-18,000; Kumming, 1972, 29 1/2 x 40 1/2 in. (74.9 x 102.9 cm), estimated at $25,000-35,000; Table Series Artist, 20 x 26 in.
(50.8 x 66 cm), estimated between $20,000-30,000 and Six Drawing Series Tables, 1970, the complete set of six lithographs with collage, published by Abrams Original Editions, estimated at $3,000-5,000 dollars.
Larry Rivers will be represented by: Self Portrait, 1952, a graphite and pastel on paper, 13 x 10 3/4 in. (33 x 27.3 cm), estimated at $8,000-12,000 and Face for a Lipstick Ad, 1968, charcoal, tape, magazine and metal bracket collage on paper, 11 3/8 x 13 1/2 x 3 5/8 in. (28.9 x 34.3 x 9.2 cm), estimated between $5,000 7,000 purchased at Marlborough Gallery in 1970.
Other examples of artists in this section of the sale include: Christo, Red Grooms, Robert Motherwell, Adolph Gottlieb, Ellsworth Kelly, Claes Oldenburg, Marisol, Robert Rauschenberg, Louise Nevelson, Alfred Jensen, Ram Kumar and Jim Dine.
Also included in the sale are ephemera and group lots of decorative works of art. Estimates at $1000 and below will be sold with no reserve.
New York | Nina Abrams | Harry N. Abrams | Phillips de Pury |
Today's News
February 28, 2010
Baroque Painted Sculptures Joined for the First Time by Great Spanish Religious Painting
Christie's Presents an Extensive Selection of Indian & Southeast Asian Art
Detroit Institute of Arts Opens New Permanent Islamic Gallery
Miami Art Museum Dedicates Largest Exhibition Space to Permanent Collection
Photos by Tseng Kwong Chi with Keith Haring at Paul Kasmin Gallery
Allan Stone Gallery Shows Accumulation with Works by Several Artists
New Paintings in Black by Lee Bae at Andrew Shire Gallery
Alexey Titarenko: Saint Petersburg in Four Movements at Nailya Alexander Gallery
Spring Blooms at Christie's Japanese and Korean Art Sale
New Cleopatra Exhibition to Make World Premiere at Franklin Institute
Prism Presents "Araki: A Perspective", an Exhibition of Work by Nobuyoshi Araki
Georgia Museum of Art Publishes Important Source on Early Italian Paintings
Columbus Museum Announces Latest Additions to Its Collection
The Glasgow School of Art's Digital Design Studio to Boost Access to Virtual Heritage
Campaign to Save the Staffordshire Hoard has Reached 1 Million
Photographers Explore Notions of Sovereignty and the Native Likeness
Circular Base Found Corresponds to Ehecatl-Quetzalcoatl Temple Location
Phillips de Pury Announces the Sale of Mrs. Harry N. Abrams' Estate
Mexico Recovers 2 Stolen 18th Century Paintings
Acclaimed Choreographer Lonnie J. Hightower III Performs at the Phillips Collection
Andy Warhol: The Last Decade at the Modern in Fort Worth
by Teresa Gubbins
FORT WORTH — Everyone knows Andy Warhol for his '60s silk-screens of Marilyn Monroe and Campbell's soup. But in the 10 years before he died in 1987, he went through a prolific spell of painting, and that’s documented in Andy Warhol: The Last Decade, which opened last week at the Modern Art Museum of Fort Worth.
The exhibit first premiered at the Milwaukee Art Museum last October; after it leaves Fort Worth in May, it'll go to Brooklyn. It contains 53 pieces, mostly self portraits, plus a series of paintings Warhol did that are based on Leonardo da Vinci’s Last Supper.
Some pieces in the exhibit are the Andy we know, such as the black-and-white version of the Campbell’s soup can and the 25-foot-long horizontal montage of celebrity portrait photographs. But the remainder of the works are newer abstract paintings and collaborations with young New York artists such as Jean-Michel Basquiat.
Museum patrons check out Andy Warhol's "Flowers"According to curator Joseph Ketner, Warhol was inspired to begin painting anew after attending the 1977 opening of the Centre Pompidou in Paris. He began his "Oxidation" paintings where he experimented with the effects of urine on metal; in order words, he pissed on his paintings.
He started the Last Supper series for Alexandre Iolas, a dealer whose gallery was located across from Santa maria delle Grazie, where da Vinci's original resides.
Some ascribe religious significance to Warhol’s painting of the Last Supper, saying that he was facing his own mortality and confronting his Catholicism, while others don’t find the Last Supper series any more religious than his pop pieces.
Either way, it's a treat to see such huge paintings hanging on a wall. One of the Last Supper paintings consists of two duplications of the original, side-by-side, and it seems to go on forever. The Modern does a skillful job of mounting the entire exhibit. (Alas, they forbid photo-taking; the photos here were snapped on the sly.) Nearly all of the works can be seen here, which is the installation in Milwaukee. If those photos are correct, it seems like Milwaukee hung the show more symmetrically. For example, in Milwaukee, the two Rorschach Test paintings hang side by side. But at the Modern, they’re opposite each other, across a long salon. If you gaze up at one, then turn around -- boo, you’re facing the other. It's a neat "gotcha."
Andy Warhol's "Self-Portrait (Strangulation)"Right at the entrance you’re greeted with a slice of Warholian wit: There’s an L-shaped salon covered with "Andy Warhol wallpaper", with a grid-like pattern of his head and shoulders. Other paintings are then hung on top of the wallpaper, including Self-Portrait (Strangulation), a polyptych with 10 images of Andy’s head and a pair of hands wrapped around his neck. The juxtaposition of the Strangulation self-portrait on top of the self-portrait wallpaper is enough to bring a smile.
As part of the exhibit, a TV broadcasts Warhol's cable-TV interview shows Andy Warhol's TV and Andy Warhol's Fifteen Minutes, where he drones on and on about trivial things with his interview subjects or else shoots pretty people. A note on the wall explains that he was being deliberately anti-intellectual, but I had the same reaction this person had: It made me think we have Warhol to blame for the empty-headed state of TV today.
FORT WORTH — Everyone knows Andy Warhol for his '60s silk-screens of Marilyn Monroe and Campbell's soup. But in the 10 years before he died in 1987, he went through a prolific spell of painting, and that’s documented in Andy Warhol: The Last Decade, which opened last week at the Modern Art Museum of Fort Worth.
The exhibit first premiered at the Milwaukee Art Museum last October; after it leaves Fort Worth in May, it'll go to Brooklyn. It contains 53 pieces, mostly self portraits, plus a series of paintings Warhol did that are based on Leonardo da Vinci’s Last Supper.
Some pieces in the exhibit are the Andy we know, such as the black-and-white version of the Campbell’s soup can and the 25-foot-long horizontal montage of celebrity portrait photographs. But the remainder of the works are newer abstract paintings and collaborations with young New York artists such as Jean-Michel Basquiat.
Museum patrons check out Andy Warhol's "Flowers"According to curator Joseph Ketner, Warhol was inspired to begin painting anew after attending the 1977 opening of the Centre Pompidou in Paris. He began his "Oxidation" paintings where he experimented with the effects of urine on metal; in order words, he pissed on his paintings.
He started the Last Supper series for Alexandre Iolas, a dealer whose gallery was located across from Santa maria delle Grazie, where da Vinci's original resides.
Some ascribe religious significance to Warhol’s painting of the Last Supper, saying that he was facing his own mortality and confronting his Catholicism, while others don’t find the Last Supper series any more religious than his pop pieces.
Either way, it's a treat to see such huge paintings hanging on a wall. One of the Last Supper paintings consists of two duplications of the original, side-by-side, and it seems to go on forever. The Modern does a skillful job of mounting the entire exhibit. (Alas, they forbid photo-taking; the photos here were snapped on the sly.) Nearly all of the works can be seen here, which is the installation in Milwaukee. If those photos are correct, it seems like Milwaukee hung the show more symmetrically. For example, in Milwaukee, the two Rorschach Test paintings hang side by side. But at the Modern, they’re opposite each other, across a long salon. If you gaze up at one, then turn around -- boo, you’re facing the other. It's a neat "gotcha."
Andy Warhol's "Self-Portrait (Strangulation)"Right at the entrance you’re greeted with a slice of Warholian wit: There’s an L-shaped salon covered with "Andy Warhol wallpaper", with a grid-like pattern of his head and shoulders. Other paintings are then hung on top of the wallpaper, including Self-Portrait (Strangulation), a polyptych with 10 images of Andy’s head and a pair of hands wrapped around his neck. The juxtaposition of the Strangulation self-portrait on top of the self-portrait wallpaper is enough to bring a smile.
As part of the exhibit, a TV broadcasts Warhol's cable-TV interview shows Andy Warhol's TV and Andy Warhol's Fifteen Minutes, where he drones on and on about trivial things with his interview subjects or else shoots pretty people. A note on the wall explains that he was being deliberately anti-intellectual, but I had the same reaction this person had: It made me think we have Warhol to blame for the empty-headed state of TV today.
3/05/2010
Bouché had his first three exhibitions at Alexander Iolas gallery
RENE ROBERT BOUCHE (Robert August Buchstein) was born on 20th September 1905, in Austro-Hungarian Prague.
By the age of 15 in Munich, he has already become an illustrator and meets Richard Lindner, who will remain his lifelong friend. In 1926 at age 21, he studies art history under Heinrich Wölfflin at Munich University while earning a living as an illustrator of children’s books.
The Following year he moves to Berlin and adopts the name René Robert Bouché. He becomes a professional illustrator and meets his first wife, Margo (Pony) Schoenlank. Shortly after Hitler comes to power, René and Pony leave for Paris where he studies with Amedée Ozenfant at the Académie Ozenfant. In January 1934 their son, Michel, is born.
Between 1934 and 1938 René Bouché contributes drawings to the magazine Plaisir de France and advertising for Nestlé. In 1938, he begins his work for Vogue (Condé Nast), to which he remains committed throughout his life. While in France, René is separated from his wife and son and forced to escape from advancing German forces, making his way to Cassis-sur-Mer, and after a brief period in a detention camp eventually arrives in Lisbon. From there he leaves for the United State on what was to be one of the last crossing before Pearl Harbor.
When he arrives in the New World, the young artist enlists in the army, but an accident the night before his enrollment leaves him with severe injuries and a long hospitalization. Honorably discharged from the army, he gains U.S. citizenship, continues his work for Vogue, and illustrates advertisements for Saks Fifth Avenue and Elizabeth Arden, where he is their chief advertising campaign illustrator. In 1944 he teaches at the Art Students League. After the war, he is reunited with his wife and son, but the couple soon separate and are divorced in 1954.
Up to the late forties, René Bouché’s paintings are figurative, and in 1948 he becomes absorbed in abstract expressionism, joining Motherwell, de Kooning and Pollock as a member of the The Eighth Street Avant-Garde Painters Club. He loses interest in abstract expressionism by 1953 and decides to concentrate on portraits. At the same time he is among the most successful and original advertising illustrators of his time.
We know his portraits of CBS radio and television personalities like Jack Benny, Edward R. Murrow, and Ed Sullivan, and his numerous Time Magazine covers. His remarkable watercolors for Schweppes and his advertising campaign for Jaguar lead to a major commission from Buick (GM). He designs stage sets and costumes for the Theatre Guild’s Child of Fortune (1954) and the American Ballet Theater’s Offenbach in the Underworld (1956). His murals for the Seven Hills of Rome restaurant in the New York Hilton (1962) were the last major commission in his career.
He meets an editor of Vogue, Denise Lawson-Johnston, in 1956 and marries her in 1962. During the winter of 1962, he embarks on a new style. The strong black lines so characteristic of his drawings are replaced by large patterns of color, defining forms. This is followed by a rather radical change just two weeks before his death in 1963 in East Grinstead, England, when he draws with charcoal. These drawings are totally devoid of color, features only emerging through patterns of lines. However his portraits, both drawing sand paintings, constitute the most significant testimony to René Bouché’s talent. He finds New York a formidable stage for his characters and draws and paints with freedom and dedication some of the city’s most fascinating and eccentric, resident and visiting personalities, particularly from the world of the arts. Braque, Lipchitz, Cocteau, Stravinsky, Calder, de Kooning, Motherwell, Saul Steinberg, and Clement Greenberg are among his subjects, and a selection of their portraits is included in this present exhibition.
Only three months before he died on 3rd July 1963, René Bouché writes in his notebook: “Today, as ever—and perhaps even more than ever—our only common credo is the human enigma.”
René Bouché called his portraiture “loving criticism,” and as a portrait painter he is in a class of his own.
RENE ROBERT BOUCHE (Robert August Buchstein) was born on 20th September 1905, in Austro-Hungarian Prague.
By the age of 15 in Munich, he has already become an illustrator and meets Richard Lindner, who will remain his lifelong friend. In 1926 at age 21, he studies art history under Heinrich Wölfflin at Munich University while earning a living as an illustrator of children’s books.
The Following year he moves to Berlin and adopts the name René Robert Bouché. He becomes a professional illustrator and meets his first wife, Margo (Pony) Schoenlank. Shortly after Hitler comes to power, René and Pony leave for Paris where he studies with Amedée Ozenfant at the Académie Ozenfant. In January 1934 their son, Michel, is born.
Between 1934 and 1938 René Bouché contributes drawings to the magazine Plaisir de France and advertising for Nestlé. In 1938, he begins his work for Vogue (Condé Nast), to which he remains committed throughout his life. While in France, René is separated from his wife and son and forced to escape from advancing German forces, making his way to Cassis-sur-Mer, and after a brief period in a detention camp eventually arrives in Lisbon. From there he leaves for the United State on what was to be one of the last crossing before Pearl Harbor.
When he arrives in the New World, the young artist enlists in the army, but an accident the night before his enrollment leaves him with severe injuries and a long hospitalization. Honorably discharged from the army, he gains U.S. citizenship, continues his work for Vogue, and illustrates advertisements for Saks Fifth Avenue and Elizabeth Arden, where he is their chief advertising campaign illustrator. In 1944 he teaches at the Art Students League. After the war, he is reunited with his wife and son, but the couple soon separate and are divorced in 1954.
Up to the late forties, René Bouché’s paintings are figurative, and in 1948 he becomes absorbed in abstract expressionism, joining Motherwell, de Kooning and Pollock as a member of the The Eighth Street Avant-Garde Painters Club. He loses interest in abstract expressionism by 1953 and decides to concentrate on portraits. At the same time he is among the most successful and original advertising illustrators of his time.
We know his portraits of CBS radio and television personalities like Jack Benny, Edward R. Murrow, and Ed Sullivan, and his numerous Time Magazine covers. His remarkable watercolors for Schweppes and his advertising campaign for Jaguar lead to a major commission from Buick (GM). He designs stage sets and costumes for the Theatre Guild’s Child of Fortune (1954) and the American Ballet Theater’s Offenbach in the Underworld (1956). His murals for the Seven Hills of Rome restaurant in the New York Hilton (1962) were the last major commission in his career.
He meets an editor of Vogue, Denise Lawson-Johnston, in 1956 and marries her in 1962. During the winter of 1962, he embarks on a new style. The strong black lines so characteristic of his drawings are replaced by large patterns of color, defining forms. This is followed by a rather radical change just two weeks before his death in 1963 in East Grinstead, England, when he draws with charcoal. These drawings are totally devoid of color, features only emerging through patterns of lines. However his portraits, both drawing sand paintings, constitute the most significant testimony to René Bouché’s talent. He finds New York a formidable stage for his characters and draws and paints with freedom and dedication some of the city’s most fascinating and eccentric, resident and visiting personalities, particularly from the world of the arts. Braque, Lipchitz, Cocteau, Stravinsky, Calder, de Kooning, Motherwell, Saul Steinberg, and Clement Greenberg are among his subjects, and a selection of their portraits is included in this present exhibition.
Only three months before he died on 3rd July 1963, René Bouché writes in his notebook: “Today, as ever—and perhaps even more than ever—our only common credo is the human enigma.”
René Bouché called his portraiture “loving criticism,” and as a portrait painter he is in a class of his own.
3/01/2010
Απάντηση στους φίλους Γερμανούς...
Απο τον Νίκο Σταθούλη
Πόσο κρίμα να πρέπει στις μέρες μας να είσαι υποχρεωμένος να απαντάς στα χυδαία δημοσιεύματα των νεογερμανών που βρήκαν την Ελλάδα αδύναμη, εξαιτίας των βρώμικων πολιτικών της.
Αν αναφερθεί κανείς στο πολιτιστικό και ανθρώπινο πρόσωπο των Ελλήνων, η σκέψη του και το βλέμμα του θα στραφεί στον Παρθενώνα.
Γιατί καλοί μας φίλοι Γερμανοί η Ελλάδα έγινε για την Ιστορία της Τέχνης, η πιο διάσημη. Η πιο σημαντική.
Εδώ σαυτήν τη γη καρποφόρησε η πιο μεγάλη και η πιο εκπληκτική επανάσταση σε ολόκληρη την Ιστορία της Τέχνης.
Όταν οι Έλληνες καλλιτέχνες, άρχισαν να φτιάχνουν πέτρινα αγάλματα, ξεκίνησαν από εκεί που είχαν σταματήσει οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι.
Οι Αιγύπτιοι είχαν βασίσει τη τέχνη τους στη γνώση. Οι Έλληνες άρχισαν να χρησιμοποιούν τα μάτια τους.
Από τη στιγμή που άρχισε αυτή η επανάσταση τίποτα δε θα μπορούσε να τη σταματήσει.
Οι γλύπτες στα εργαστήριά τους, δοκιμάζουν όλο και νέους τρόπους να αναπαραστήσουν το ανθρώπινο σώμα.
Οι ζωγράφοι με τις παραστάσεις τους στα κεραμικά τους, ήταν οι πρώτοι που ανακάλυψαν την βράχυνση των μορφών (500π.Χ.) για να αποδώσουν με τελειότητα τις αναπαραστάσεις τους, στις σχετικά περιορισμένες διαστάσεις των αγγείων. Αλλά αυτό δε μπορέσατε να το δείτε φίλοι Γερμανοί…
Η Μεγάλη αυτή επανάσταση, η ανακάλυψη της μορφής και της βράχυνσης, συνέβη σε μια εποχή που οι Έλληνες καλλιτέχνες, άρχισαν να αμφισβητούν τις παραδόσεις και τους μύθους που αφορούσαν τους θεούς και ερευνούν, χωρίς προκαταλήψεις, τη φύση των πραγμάτων.
Είναι η εποχή που γεννιέται η Φιλοσοφία και η Επιστήμη… φίλοι μας Γερμανοί, όπως την εννοούμε μέχρι σήμερα.
Η Ελληνική Τέχνη έφτασε στο ύψιστο σημείο της εξέλιξής της όταν η Αθηναϊκή Δημοκρατία βρισκόταν στην ακμή της.
Σήμερα βέβαια με τη κατάντια των πολιτικών μας και του βρώμικου κομματικού κράτους που μας κληρονόμησαν, έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χειρότερο σημείο της υποβάθμισής της…
Όμως φίλοι μας Γερμανοί, θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι όταν οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες, ο Δήμος, με ηγέτη τον Περικλή, άρχισε να χτίζει όσα είχαν καταστρέψει οι εχθροί. Ότι κάναμε και με τη περίπτωση σας, όταν ξεκουμπιστήκατε από το τόπο μας…
Το 480π.Χ. οι ναοί πάνω στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης είχαν καεί και λεηλατηθεί από τους Πέρσες.
Ξαναχτίστηκαν τώρα από μάρμαρο, με μια λαμπρότητα και μια ευγένεια που δεν είχε γνωρίσει ποτέ μέχρι τότε ο κόσμος. Αυτό το μνημείο Εσείς δε το σεβαστήκατε…
Ξέρουμε εμείς οι Έλληνες ότι ο πολιτισμός μας θρέφεται από τις πιο ισχυρές επαναστάσεις, τις αφομοιώνει τέλεια και στο βάθος μένει απρόσβλητος.
Λες και οτιδήποτε περάσει τα σύνορα αυτής της γης, της Ελληνικής, υποβάλλεται σε μια κατεργασία που ένας αόρατος μηχανισμός θέτει σε ενέργεια… Κινημένος από τι? Τη Πλατωνική Γεωμέτρηση?... Το φως? Όπως θέλετε ερμηνεύστε το φίλοι μας Γερμανοί.
Χλευάσατε τις παραστάσεις των αμφορέων… των κεραμικών μας…. Όλα αυτά τα έργα, φίλοι μας Γερμανοί, εκείνης της μεγάλης εποχής που ξευτελίζετε, έχουν αυτή τη σοφία και τη μαστοριά στη διάταξη των μορφών. Οι Έλληνες καλλιτέχνες εκτιμούσαν περισσότερο την ελευθερία η οποία τους έδινε τη δυνατότητα να παραστήσουν το ανθρώπινο σώμα, σε οποιαδήποτε στάση η κίνηση μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να καθρεφτίσει την Εσωτερική ζωή των μορφών.
Η γλυπτική και η ζωγραφική αυτής της περιόδου, η οποία αρχίζει με τη γενιά που διαδέχεται τον Φειδία, έχουν την ίδια χάρη και άνεση.
Τα Φειδιακά αγάλματα των θεών ήταν ξακουστά σε ολόκληρη την Ελλάδα για τον τρόπο με τον οποίο παρίσταναν τους θεούς…
Τα μεγάλα γλυπτά του 4ου αι. χρωστούσαν τη φήμη τους στο ότι ήταν ωραία έργα τέχνης. Οι καλλιεργημένοι Αθηναίοι καλλιτέχνες συζητούσαν για τη ζωγραφική, και τη γλυπτική όπως για τη ποίηση και το θέατρο…
Φίλοι μας Γερμανοί. Ο μεγαλύτερος γλύπτης της εποχής, ο Πραξιτέλης ήταν ξακουστός για τη γοητεία του έργου του και ποτέ κανείς δε φαντάστηκε ότι θα έρθει μια μέρα ένας τραχύς λαός να κοροϊδέψει…. Να εξευτελίσει…ένα πολιτισμό ο οποίος ήταν ένα παράθυρο για τη δύση.
Η Δύση, στηρίχθηκε στο μορφασμό. Στην οφθαλμαπάτη. Στις αποχρώσεις.
Η Ελληνική Τέχνη ήταν πάντα ιδεόγραμμα. Ποτέ σκηνοθεσία. Πάντοτε φως και σκιά με καθαρή αντιπαράθεση. Ποτέ αποχρώσεις. Πάντοτε σύνθεση. Ποτέ περιγραφή. Και ο λόγος υψηλός, χωρίς να πέφτει στην οικειότητα η το ανεκδοτολογικό στοιχείο.
Ακόμα και στα πέτρινα χρόνια, φίλοι μας Γερμανοί, τα χρόνια των πολέμων, των κατακτήσεων, των σκοτεινών εποχών, διατηρήσαμε την φυσιογνωμία μας ανέπαφη. Από την άποψη του κυττάρου που ζει και αντιδρά στον αφανισμό του.
Φίλοι μας Γερμανοί.
Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί της εποχής τους, στις δύσκολες στιγμές, με αυτό τον τρόπο αντιδράσανε.
Όταν εσείς και οι πρόγονοί σας ματοκυλίσατε τον κόσμο, δεν θρηνήσαμε. Αλλά θέσαμε αντιμέτωπη στη σκοτεινή εποχή σας… τη πιο φωτεινή… τη πιο καθαρή σύνθεση που το πνεύμα μας μπορούσε να συλλάβει.
Στα χρόνια που σπείρατε το μακελειό, ο VALERY, δίνει την JEANNE PARQUET
Στις παραμονές του Ισπανικού πολέμου ο Λόρκα δίνει το Ρομανσέρο Ζιτανο.
Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο Ματίς φτιάχνει τις ωραιότερες συνθέσεις ανδρών και γυναικών, ενώ ο Πικάσο ανακαλύπτει τη μαγεία και τη θέρμη του μεσογειακού χώρου.
Και εδώ σε εμάς φίλοι μας Γερμανοί, ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ύστερα από μια μακριά πάλη με έναν κόσμο πού βουλιάζει , φτάνει , από το σύμβολο του ναυαγίου, στο υψηλότερο δίδαγμα του φωτός.
Η Ιστορία και οι πολιτισμοί φίλοι μας Γερμανοί, μέτριουνται με τις χιλιετηρίδες. Και να μη ξεχάσετε ποτέ ότι οι Έλληνες έχουν στο ενεργητικό τους κύκλους μεγαλείου, τους οποίους καλείται πάντοτε στους αιώνες να συνεχίσει….
Αυτά προς το παρόν… φίλοι μας Γερμανοί…
Πόσο κρίμα να πρέπει στις μέρες μας να είσαι υποχρεωμένος να απαντάς στα χυδαία δημοσιεύματα των νεογερμανών που βρήκαν την Ελλάδα αδύναμη, εξαιτίας των βρώμικων πολιτικών της.
Αν αναφερθεί κανείς στο πολιτιστικό και ανθρώπινο πρόσωπο των Ελλήνων, η σκέψη του και το βλέμμα του θα στραφεί στον Παρθενώνα.
Γιατί καλοί μας φίλοι Γερμανοί η Ελλάδα έγινε για την Ιστορία της Τέχνης, η πιο διάσημη. Η πιο σημαντική.
Εδώ σαυτήν τη γη καρποφόρησε η πιο μεγάλη και η πιο εκπληκτική επανάσταση σε ολόκληρη την Ιστορία της Τέχνης.
Όταν οι Έλληνες καλλιτέχνες, άρχισαν να φτιάχνουν πέτρινα αγάλματα, ξεκίνησαν από εκεί που είχαν σταματήσει οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι.
Οι Αιγύπτιοι είχαν βασίσει τη τέχνη τους στη γνώση. Οι Έλληνες άρχισαν να χρησιμοποιούν τα μάτια τους.
Από τη στιγμή που άρχισε αυτή η επανάσταση τίποτα δε θα μπορούσε να τη σταματήσει.
Οι γλύπτες στα εργαστήριά τους, δοκιμάζουν όλο και νέους τρόπους να αναπαραστήσουν το ανθρώπινο σώμα.
Οι ζωγράφοι με τις παραστάσεις τους στα κεραμικά τους, ήταν οι πρώτοι που ανακάλυψαν την βράχυνση των μορφών (500π.Χ.) για να αποδώσουν με τελειότητα τις αναπαραστάσεις τους, στις σχετικά περιορισμένες διαστάσεις των αγγείων. Αλλά αυτό δε μπορέσατε να το δείτε φίλοι Γερμανοί…
Η Μεγάλη αυτή επανάσταση, η ανακάλυψη της μορφής και της βράχυνσης, συνέβη σε μια εποχή που οι Έλληνες καλλιτέχνες, άρχισαν να αμφισβητούν τις παραδόσεις και τους μύθους που αφορούσαν τους θεούς και ερευνούν, χωρίς προκαταλήψεις, τη φύση των πραγμάτων.
Είναι η εποχή που γεννιέται η Φιλοσοφία και η Επιστήμη… φίλοι μας Γερμανοί, όπως την εννοούμε μέχρι σήμερα.
Η Ελληνική Τέχνη έφτασε στο ύψιστο σημείο της εξέλιξής της όταν η Αθηναϊκή Δημοκρατία βρισκόταν στην ακμή της.
Σήμερα βέβαια με τη κατάντια των πολιτικών μας και του βρώμικου κομματικού κράτους που μας κληρονόμησαν, έχουν οδηγήσει τη χώρα στο χειρότερο σημείο της υποβάθμισής της…
Όμως φίλοι μας Γερμανοί, θα πρέπει να γνωρίζετε, ότι όταν οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες, ο Δήμος, με ηγέτη τον Περικλή, άρχισε να χτίζει όσα είχαν καταστρέψει οι εχθροί. Ότι κάναμε και με τη περίπτωση σας, όταν ξεκουμπιστήκατε από το τόπο μας…
Το 480π.Χ. οι ναοί πάνω στον Ιερό βράχο της Ακρόπολης είχαν καεί και λεηλατηθεί από τους Πέρσες.
Ξαναχτίστηκαν τώρα από μάρμαρο, με μια λαμπρότητα και μια ευγένεια που δεν είχε γνωρίσει ποτέ μέχρι τότε ο κόσμος. Αυτό το μνημείο Εσείς δε το σεβαστήκατε…
Ξέρουμε εμείς οι Έλληνες ότι ο πολιτισμός μας θρέφεται από τις πιο ισχυρές επαναστάσεις, τις αφομοιώνει τέλεια και στο βάθος μένει απρόσβλητος.
Λες και οτιδήποτε περάσει τα σύνορα αυτής της γης, της Ελληνικής, υποβάλλεται σε μια κατεργασία που ένας αόρατος μηχανισμός θέτει σε ενέργεια… Κινημένος από τι? Τη Πλατωνική Γεωμέτρηση?... Το φως? Όπως θέλετε ερμηνεύστε το φίλοι μας Γερμανοί.
Χλευάσατε τις παραστάσεις των αμφορέων… των κεραμικών μας…. Όλα αυτά τα έργα, φίλοι μας Γερμανοί, εκείνης της μεγάλης εποχής που ξευτελίζετε, έχουν αυτή τη σοφία και τη μαστοριά στη διάταξη των μορφών. Οι Έλληνες καλλιτέχνες εκτιμούσαν περισσότερο την ελευθερία η οποία τους έδινε τη δυνατότητα να παραστήσουν το ανθρώπινο σώμα, σε οποιαδήποτε στάση η κίνηση μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να καθρεφτίσει την Εσωτερική ζωή των μορφών.
Η γλυπτική και η ζωγραφική αυτής της περιόδου, η οποία αρχίζει με τη γενιά που διαδέχεται τον Φειδία, έχουν την ίδια χάρη και άνεση.
Τα Φειδιακά αγάλματα των θεών ήταν ξακουστά σε ολόκληρη την Ελλάδα για τον τρόπο με τον οποίο παρίσταναν τους θεούς…
Τα μεγάλα γλυπτά του 4ου αι. χρωστούσαν τη φήμη τους στο ότι ήταν ωραία έργα τέχνης. Οι καλλιεργημένοι Αθηναίοι καλλιτέχνες συζητούσαν για τη ζωγραφική, και τη γλυπτική όπως για τη ποίηση και το θέατρο…
Φίλοι μας Γερμανοί. Ο μεγαλύτερος γλύπτης της εποχής, ο Πραξιτέλης ήταν ξακουστός για τη γοητεία του έργου του και ποτέ κανείς δε φαντάστηκε ότι θα έρθει μια μέρα ένας τραχύς λαός να κοροϊδέψει…. Να εξευτελίσει…ένα πολιτισμό ο οποίος ήταν ένα παράθυρο για τη δύση.
Η Δύση, στηρίχθηκε στο μορφασμό. Στην οφθαλμαπάτη. Στις αποχρώσεις.
Η Ελληνική Τέχνη ήταν πάντα ιδεόγραμμα. Ποτέ σκηνοθεσία. Πάντοτε φως και σκιά με καθαρή αντιπαράθεση. Ποτέ αποχρώσεις. Πάντοτε σύνθεση. Ποτέ περιγραφή. Και ο λόγος υψηλός, χωρίς να πέφτει στην οικειότητα η το ανεκδοτολογικό στοιχείο.
Ακόμα και στα πέτρινα χρόνια, φίλοι μας Γερμανοί, τα χρόνια των πολέμων, των κατακτήσεων, των σκοτεινών εποχών, διατηρήσαμε την φυσιογνωμία μας ανέπαφη. Από την άποψη του κυττάρου που ζει και αντιδρά στον αφανισμό του.
Φίλοι μας Γερμανοί.
Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί της εποχής τους, στις δύσκολες στιγμές, με αυτό τον τρόπο αντιδράσανε.
Όταν εσείς και οι πρόγονοί σας ματοκυλίσατε τον κόσμο, δεν θρηνήσαμε. Αλλά θέσαμε αντιμέτωπη στη σκοτεινή εποχή σας… τη πιο φωτεινή… τη πιο καθαρή σύνθεση που το πνεύμα μας μπορούσε να συλλάβει.
Στα χρόνια που σπείρατε το μακελειό, ο VALERY, δίνει την JEANNE PARQUET
Στις παραμονές του Ισπανικού πολέμου ο Λόρκα δίνει το Ρομανσέρο Ζιτανο.
Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ο Ματίς φτιάχνει τις ωραιότερες συνθέσεις ανδρών και γυναικών, ενώ ο Πικάσο ανακαλύπτει τη μαγεία και τη θέρμη του μεσογειακού χώρου.
Και εδώ σε εμάς φίλοι μας Γερμανοί, ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ύστερα από μια μακριά πάλη με έναν κόσμο πού βουλιάζει , φτάνει , από το σύμβολο του ναυαγίου, στο υψηλότερο δίδαγμα του φωτός.
Η Ιστορία και οι πολιτισμοί φίλοι μας Γερμανοί, μέτριουνται με τις χιλιετηρίδες. Και να μη ξεχάσετε ποτέ ότι οι Έλληνες έχουν στο ενεργητικό τους κύκλους μεγαλείου, τους οποίους καλείται πάντοτε στους αιώνες να συνεχίσει….
Αυτά προς το παρόν… φίλοι μας Γερμανοί…
2/24/2010
Fuck Germany Τα εγκλήματα των Γερμανών Ναζί στην Ελλάδα
Η σφαγή του Κομμένου. Τα θυμόμαστε, για να μην τα ξαναζήσουμε...
Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου 1943, ο 12ος Λόχος του 98ου Συντάγματος 1ου Ορεινού Τμήματος, που είχε στρατοπεδεύσει σε μια κοιλάδα στα βόρεια ακριβώς της Άρτας, κάπου κοντά στη Φιλιππιάδα, κλήθηκε να βγει από τις σκηνές του.
Διοικητής του Συντάγματος, ήταν ο Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, ένας νεαρός διοικητής φορτωμένος με παράσημα, αυτοδημιούργητος άντρας που του άρεσε να παινεύεται ότι έχει μετατρέψει το 98ο σε Σύνταγμα για τον Χίτλερ. Στους άντρες του 12ου Λόχου ο Ζάλμινγκερ, έβγαλε έναν κοφτό ολιγόλογο, τυπικό λόγο Τους είπε ''Γερμανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί. Είναι καιρός για σκληρά μέτρα εναντίον των ανταρτών. Αύριο το πρωί θα ξεκληρίσουμε ένα λημέρι τους".
Καθώς περάσανε τα μεσάνυχτα στο Κομμένο, οι περισσότεροι κάτοικοί του άρχισαν σιγά σιγά να πηγαίνουν στα σπίτια τους για ύπνο, κουρασμένοι από τις προετοιμασίες του πανηγυριού, από το γλέντι και το πιοτό, χωρίς να υποψιαστούνε τίποτα για το τι επρόκειτο να συμβεί.
Την ίδια ώρα περίπου, μια φάλαγγα από 22 αυτοκίνητα και ένα στρατιωτικό τζιπ, ξεκίνησε από την κοιλάδα κοντά στην Φιλιππιάδα μεταφέροντας τους περισσότερους άντρες του 12ου Λόχου, γύρω στους 100 στρατιώτες.
Στις 5.00 το πρωί σταμάτησαν έξω από το χωριό και ο μάγειρας σέρβιρε πρωινό και καφέ στους στρατιώτες. Ύστερα, ο Διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ και τώρα περίπου 25 χρονών, τους συγκέντρωσε και έδωσε τις διαταγές του.
Μια φράση του, είχε μείνει στο μυαλό των αντρών μετά από χρόνια: "Θα μπούμε στο χωριό και δεν θ΄ αφήσουμε τίποτε όρθιο" είχε πει.
Χρησιμοποιώντας το πέτρινο καμπαναριό της εκκλησιάς (χτίσμα του 1855) για παρατηρητήριο, χωρίστηκαν σε εκτελεστικά αποσπάσματα, παίρνοντας και τις τελικές οδηγίες της επέμβασης.
Xαράματα πια στις 16ης Αυγούστου, στο πρώτο θολό φως της ημέρας και στον ουρανό άρχισαν να διασταυρώνονται φωτοβολίδες διαφόρων χρωμάτων και ταυτόχρονα ακούστηκαν εκρήξεις όλμων που είχαν τοποθετηθεί σε τρία επίκαιρα σημεία του χωριού.
Αμέσως αρχίσανε οι πυροβολισμοί και η διασταύρωση των πυρών, ενώ τα πυροβόλα και τα οπλοπολυβόλα δε σταμάτησαν ούτε στιγμή, δίνοντας την εντύπωση κάποιας σκληρής μάχης. Καθώς εισέβαλαν στα σπίτια, ολόκληρες οικογένειες αιφνιδιάστηκαν στον ύπνο και μη μπορώντας να αντιδράσουν, έπεφταν νεκρές από τις σφαίρες των όπλων και τα βλήματα των χειροβομβίδων.
Γέροι άνθρωποι, ανάπηροι, ακόμη και τυφλοί, σκοτωθήκανε επιτόπου. Κορίτσια με την απειλή των όπλων σύρθηκαν στον έσχατο εξευτελισμό της προσωπικότητάς τους και βιάστηκαν κατ' εξακολούθηση από τους νεαρούς οπαδούς της χιτλερικής ιδεολογίας, οι οποίοι, αφού ικανοποίησαν τα κτηνώδη ένστικτά τους, έκοβαν τους μαστούς και τις έσφαζαν σα ζώα.
Τα ανθρωπόμορφα κτήνη εφάρμοζαν μια σατανική τακτική εξοντώσεως των μικρών παιδιών. Αφού έβρεχαν βαμβάκι με βενζίνη, το τοποθετούσαν στα στόματα των βρεφών που κοιμόντουσαν ακόμη στην κούνια τους και αφού το άναβαν, απολάμβαναν σαδιστικά γελώντας με το "πυροτέχνημα" τους.
Μια γυναίκα έγκυος, αφού της ανοίξανε την κοιλιά, βγάλανε από εκεί το έμβρυο που σε λίγες μέρες θα έφερνε στον κόσμο και το εναποθέσανε στα χέρια της. Έτσι βρέθηκε η γυναίκα. Νεκρή με ανοιγμένα σπλάχνα και το αγέννητο παραμορφωμένο νεκρό, στα χέρια της.
Άλλα από τα παιδιά τα εκτελούσαν στον κρόταφο με μια σφαίρα περιστρόφου, ενώ άλλα τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες τους παρ' όλη την αθωότητα και τα κλάματα τους.
Στο σπίτι του Θόδωρου Μάλλιου γινόταν ο γάμος τη κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από τον Παχυκάλαμο, χωριό κοντά στο Κομμένο. Χάθηκαν όλοι. Τους έκαψαν και τους σκότωσαν. Τριάντα με τριάντα πέντε άτομα. Από τα 12 μέλη της οικογένειας του οικοδεσπότη Θόδωρου Μάλλιου σώθηκαν εκείνο το πρωινό μόνο δύο, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, που είχαν φύγει μόλις πριν λίγα λεπτά για να φροντίσουν στο χωράφι τα ζώα. Οι Ναζί δε σεβάστηκαν και δε λογάριασαν τίποτε και κανέναν. Σκότωσαν και τη νύφη την Αλεξάνδρα και το γαμπρό το Θεοχάρη.
Όσοι πρόλαβαν και πετάχτηκαν έξω απ' τα σπίτια τους, έτρεχαν να σωθούν στα χωράφια ή να κρυφτούν χωμένοι στα βαθιά χαντάκια. Μόνη σωτηρία απέμεινε για πολλούς το ποτάμι. Πλήθος κόσμου έτρεχε κατά εκεί. Άλλοι ρίχνονταν στα νερά του για να περάσουν απέναντι και να σωθούν. Άλλοι κρέμονταν απ' τις βάρκες και τρέμοντας πάλευαν να γλιτώσουν απ' τον εφιάλτη. Κι εκεί πνίγηκαν σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν στη βάρκα του Σπύρου Βλαχοπάνου, σχεδόν είκοσι άτομα. Κι ο θρήνος κι οι κραυγές του πνιγμού έσμιγαν με τη βουή της φωτιάς και των όπλων που αφάνιζαν το Κομμένο.
Από αυτό που συμπεραίνεται, από τα λεγόμενα επιζώντων αυτοπτών μαρτύρων για ορισμένα περιστατικά, είναι ότι οι φονιάδες μεθούσαν με ναρκωτικές ουσίες για να είναι γρήγοροι στις αποφάσεις τους και όσο πιο αποτελεσματικοί στα πρωτόγονα ένστικτά τους.
Ούτε και την εκκλησιά της Παναγιάς δε σεβάστηκαν, αφού αφόδευσαν στην πύλη του ιερού βήματος, πέταξαν στο πάτωμα του ναού τις εικόνες του τέμπλου και τα ιερά σκεύη.
Εκείνο το πρωινό της 16ης Αυγούστου, ο παπα-Λάμπρος πήγαινε στην εκκλησία έχοντας μαζί του το ευαγγέλιο, το θυμιατό και τα άμφια που χρησιμοποίησε την προηγούμενη μέρα για να τελέσει έναν γάμο. Ο παπα-Λάμπρος πιάστηκε από τους Γερμανούς και αφού τον βασάνισαν άγρια, τον σύρανε αιμόφυρτο στον προπυλώνα της εκκλησίας και τον εκτέλεσαν με μια σφαίρα στο μέτωπο. Αυτός ήταν και ο πρώτος της σφαγής του Κομμένου μαζί με το Ευαγγέλιο που βρέθηκε διάτρητο από σφαίρα σε μια γωνία, με ποτισμένες τις σελίδες του από το αίμα αυτού του τίμιου κληρικού.
Ο άλλος ιερέας του χωριού, που εφημέρευε στο ναό των Αγίων Ταξιαρχών στον Λουτρότοπο και που είχε έρθει στους συγγενείς του για το πανηγύρι, βρέθηκε κατακρεουργημένος και αιμόφυρτος και με βγαλμένα τα μάτια.
Με μια ειδική σκόνη που έριχναν στο πάτωμα και με μια πιστολιά έκαψαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού, αφού πρώτα έπαιρναν ότι πολύτιμο υπήρχε μέσα.
Το θέαμα στο Κομμένο μετά την σφαγή ήταν φρικιαστικό. Παντού πτώματα απανθρακωμένα, ενώ η ατμόσφαιρα είχε τη μυρωδιά από καμένες σάρκες. Η σήψη είχε ήδη αρχίσει και πολλά εντόσθια είχαν χυθεί στο έδαφος. Πολλά ανθρώπινα μέλη ήταν διασκορπισμένα από δω και από εκεί, ενώ τα σκυλιά οδηγημένα από το αίμα είχαν αρχίσει να τρώνε κομμάτια κρέας από διάφορα σώματα.
Γύρω στο απόγευμα της 16ης Αυγούστου ο Δημήτρης Αποστόλου, ένας νεαρός Κομμενιώτης, γύρναγε στο χωριό του και στο σπίτι του. Τα Γερμανικά στρατεύματα είχαν φύγει, μετά από 7 ώρες που κράτησε η επιδρομή. Στα απανθρακωμένα απομεινάρια των σπιτιών, δοκάρια καίγονταν ακόμη. Τα πτώματα είχαν αρχίσει να φουσκώνουν από τη θερμότητα. Η κοιλιά μιας γυναίκας είχε σχισθεί και ένα κοτόπουλο είχε αρχίσει να σέρνει τα εντόσθια της κατά μήκος του δρόμου. Λίγο μετά που είδε αυτό, ο Αποστόλου λιποθύμησε.
Ένα δεκάχρονο αγόρι τότε, ο Αλέξανδρος Μάλιος, που έχασε όλη την οικογένεια του, θυμάται "Σα φτάσαμε κοντά στο σπίτι, ακόμα κάπνιζε. Απ' έξω δεν μπορούσαμε να περάσουμε απ' τους σκοτωμένους. Δεν είχες που να πατήσεις. Δρασκελίσαμε πάνω απ' τα πτώματα κι αντίκρισα τον πατέρα μου μ' ένα μικρό παιδί μέσα στα αίματα. Οι άλλοι μέσα ήταν όλοι καμένοι. Έσκυψα, τον αγκάλιασα και λιποθύμησα. Τα είχαμε χαμένα και ζούσαμε σ' ένα εφιαλτικό όνειρο, έτσι που δεν είχαμε τη δύναμη να κλάψουμε".
Συνολικά 317 άνθρωποι ήταν τα θύματα του Κομμένου εκείνη τη μέρα σ' αυτή τη σφαγή. Ίσως της πιο φριχτής που διαπράχθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής.
Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των πτωμάτων, οι δυστυχισμένοι Κομμενιώτες τα έθαβαν επιφανειακά με λίγο χώμα, σαν άλλες Αντιγόνες του Σοφοκλή, κάνοντας σπονδή με τα δάκρυα τους, στις αυλές και στους κήπους των σπιτιών.
Στην πλατεία του χωριού, τον Αύγουστο του 1946 οι κάτοικοι χτίσανε ένα καλλιμάρμαρο μνημείο που αναγράφονται τα ονόματα των 317 πατέρων και τέκνων και αδελφών.
Οι κάτοικοι, απομεινάρια ορφάνιας, λείψανα πένθους, γυμνοί από καθετί που συγκρατούσε άλλοτε τη Ζωή τους, πλούσιοι μόνο σε αναμνήσεις και σεβασμό, έκοψαν απ' το ψωμί τους για να ανταποκριθούν στο χρέος της καρδιάς και στήσανε το μνημείο των ηρώων με δικά τους έξοδα. Χρέος που έπρεπε να το νομίσει δικό τους ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας. Χρέος που έπρεπε προπάντων να βαρύνει το κράτος.
Το Κομμένο το εκτέλεσαν εν ψυχρώ οι Ναζί και το παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς έλεος. Η τραγική σελίδα του Κομμένου μένει ζωντανή και καίει άσβηστη φλόγα στη μνήμη των 100 περίπου κατοίκων του που έζησαν τη φρίκη και βρίσκονται ακόμη στη ζωή.
Το Κομμένο είναι μια διαρκής καταγγελία της βίας και της βαρβαρότητας. Είναι ένας ασίγαστος πόνος και μια διαμαρτυρία εναντίον κάθε μορφής βίας.
Την Κυριακή 16 Αυγούστου, στις 10.30 το πρωί, θα γίνει το επίσημο μνημόσυνο των 317 μαρτύρων-ηρώων του Κομμένου, θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, οπότε και θα κορυφωθούν οι εκδηλώσεις μνήμης στην μαρτυρική κοινότητα.
"Αυτοί που ξεχνάνε την ιστορία τους, ειναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουνε" George Santayana (Life of Reason, 1905)
Αναρτήθηκε από ΚΕΝΤΡΙ
Το απόγευμα της 15ης Αυγούστου 1943, ο 12ος Λόχος του 98ου Συντάγματος 1ου Ορεινού Τμήματος, που είχε στρατοπεδεύσει σε μια κοιλάδα στα βόρεια ακριβώς της Άρτας, κάπου κοντά στη Φιλιππιάδα, κλήθηκε να βγει από τις σκηνές του.
Διοικητής του Συντάγματος, ήταν ο Συνταγματάρχης Γιόζεφ Ζάλμινγκερ, ένας νεαρός διοικητής φορτωμένος με παράσημα, αυτοδημιούργητος άντρας που του άρεσε να παινεύεται ότι έχει μετατρέψει το 98ο σε Σύνταγμα για τον Χίτλερ. Στους άντρες του 12ου Λόχου ο Ζάλμινγκερ, έβγαλε έναν κοφτό ολιγόλογο, τυπικό λόγο Τους είπε ''Γερμανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί. Είναι καιρός για σκληρά μέτρα εναντίον των ανταρτών. Αύριο το πρωί θα ξεκληρίσουμε ένα λημέρι τους".
Καθώς περάσανε τα μεσάνυχτα στο Κομμένο, οι περισσότεροι κάτοικοί του άρχισαν σιγά σιγά να πηγαίνουν στα σπίτια τους για ύπνο, κουρασμένοι από τις προετοιμασίες του πανηγυριού, από το γλέντι και το πιοτό, χωρίς να υποψιαστούνε τίποτα για το τι επρόκειτο να συμβεί.
Την ίδια ώρα περίπου, μια φάλαγγα από 22 αυτοκίνητα και ένα στρατιωτικό τζιπ, ξεκίνησε από την κοιλάδα κοντά στην Φιλιππιάδα μεταφέροντας τους περισσότερους άντρες του 12ου Λόχου, γύρω στους 100 στρατιώτες.
Στις 5.00 το πρωί σταμάτησαν έξω από το χωριό και ο μάγειρας σέρβιρε πρωινό και καφέ στους στρατιώτες. Ύστερα, ο Διοικητής του 12ου Λόχου Υπολοχαγός Ρέζερ, πρώην στέλεχος της νεολαίας του Χίτλερ και τώρα περίπου 25 χρονών, τους συγκέντρωσε και έδωσε τις διαταγές του.
Μια φράση του, είχε μείνει στο μυαλό των αντρών μετά από χρόνια: "Θα μπούμε στο χωριό και δεν θ΄ αφήσουμε τίποτε όρθιο" είχε πει.
Χρησιμοποιώντας το πέτρινο καμπαναριό της εκκλησιάς (χτίσμα του 1855) για παρατηρητήριο, χωρίστηκαν σε εκτελεστικά αποσπάσματα, παίρνοντας και τις τελικές οδηγίες της επέμβασης.
Xαράματα πια στις 16ης Αυγούστου, στο πρώτο θολό φως της ημέρας και στον ουρανό άρχισαν να διασταυρώνονται φωτοβολίδες διαφόρων χρωμάτων και ταυτόχρονα ακούστηκαν εκρήξεις όλμων που είχαν τοποθετηθεί σε τρία επίκαιρα σημεία του χωριού.
Αμέσως αρχίσανε οι πυροβολισμοί και η διασταύρωση των πυρών, ενώ τα πυροβόλα και τα οπλοπολυβόλα δε σταμάτησαν ούτε στιγμή, δίνοντας την εντύπωση κάποιας σκληρής μάχης. Καθώς εισέβαλαν στα σπίτια, ολόκληρες οικογένειες αιφνιδιάστηκαν στον ύπνο και μη μπορώντας να αντιδράσουν, έπεφταν νεκρές από τις σφαίρες των όπλων και τα βλήματα των χειροβομβίδων.
Γέροι άνθρωποι, ανάπηροι, ακόμη και τυφλοί, σκοτωθήκανε επιτόπου. Κορίτσια με την απειλή των όπλων σύρθηκαν στον έσχατο εξευτελισμό της προσωπικότητάς τους και βιάστηκαν κατ' εξακολούθηση από τους νεαρούς οπαδούς της χιτλερικής ιδεολογίας, οι οποίοι, αφού ικανοποίησαν τα κτηνώδη ένστικτά τους, έκοβαν τους μαστούς και τις έσφαζαν σα ζώα.
Τα ανθρωπόμορφα κτήνη εφάρμοζαν μια σατανική τακτική εξοντώσεως των μικρών παιδιών. Αφού έβρεχαν βαμβάκι με βενζίνη, το τοποθετούσαν στα στόματα των βρεφών που κοιμόντουσαν ακόμη στην κούνια τους και αφού το άναβαν, απολάμβαναν σαδιστικά γελώντας με το "πυροτέχνημα" τους.
Μια γυναίκα έγκυος, αφού της ανοίξανε την κοιλιά, βγάλανε από εκεί το έμβρυο που σε λίγες μέρες θα έφερνε στον κόσμο και το εναποθέσανε στα χέρια της. Έτσι βρέθηκε η γυναίκα. Νεκρή με ανοιγμένα σπλάχνα και το αγέννητο παραμορφωμένο νεκρό, στα χέρια της.
Άλλα από τα παιδιά τα εκτελούσαν στον κρόταφο με μια σφαίρα περιστρόφου, ενώ άλλα τα κάρφωναν με τις ξιφολόγχες τους παρ' όλη την αθωότητα και τα κλάματα τους.
Στο σπίτι του Θόδωρου Μάλλιου γινόταν ο γάμος τη κόρης του Αλεξάνδρας με το Θεοχάρη Καρίνο από τον Παχυκάλαμο, χωριό κοντά στο Κομμένο. Χάθηκαν όλοι. Τους έκαψαν και τους σκότωσαν. Τριάντα με τριάντα πέντε άτομα. Από τα 12 μέλη της οικογένειας του οικοδεσπότη Θόδωρου Μάλλιου σώθηκαν εκείνο το πρωινό μόνο δύο, ο Αλέξανδρος και η Μαρία, που είχαν φύγει μόλις πριν λίγα λεπτά για να φροντίσουν στο χωράφι τα ζώα. Οι Ναζί δε σεβάστηκαν και δε λογάριασαν τίποτε και κανέναν. Σκότωσαν και τη νύφη την Αλεξάνδρα και το γαμπρό το Θεοχάρη.
Όσοι πρόλαβαν και πετάχτηκαν έξω απ' τα σπίτια τους, έτρεχαν να σωθούν στα χωράφια ή να κρυφτούν χωμένοι στα βαθιά χαντάκια. Μόνη σωτηρία απέμεινε για πολλούς το ποτάμι. Πλήθος κόσμου έτρεχε κατά εκεί. Άλλοι ρίχνονταν στα νερά του για να περάσουν απέναντι και να σωθούν. Άλλοι κρέμονταν απ' τις βάρκες και τρέμοντας πάλευαν να γλιτώσουν απ' τον εφιάλτη. Κι εκεί πνίγηκαν σχεδόν όλοι όσοι μπήκαν στη βάρκα του Σπύρου Βλαχοπάνου, σχεδόν είκοσι άτομα. Κι ο θρήνος κι οι κραυγές του πνιγμού έσμιγαν με τη βουή της φωτιάς και των όπλων που αφάνιζαν το Κομμένο.
Από αυτό που συμπεραίνεται, από τα λεγόμενα επιζώντων αυτοπτών μαρτύρων για ορισμένα περιστατικά, είναι ότι οι φονιάδες μεθούσαν με ναρκωτικές ουσίες για να είναι γρήγοροι στις αποφάσεις τους και όσο πιο αποτελεσματικοί στα πρωτόγονα ένστικτά τους.
Ούτε και την εκκλησιά της Παναγιάς δε σεβάστηκαν, αφού αφόδευσαν στην πύλη του ιερού βήματος, πέταξαν στο πάτωμα του ναού τις εικόνες του τέμπλου και τα ιερά σκεύη.
Εκείνο το πρωινό της 16ης Αυγούστου, ο παπα-Λάμπρος πήγαινε στην εκκλησία έχοντας μαζί του το ευαγγέλιο, το θυμιατό και τα άμφια που χρησιμοποίησε την προηγούμενη μέρα για να τελέσει έναν γάμο. Ο παπα-Λάμπρος πιάστηκε από τους Γερμανούς και αφού τον βασάνισαν άγρια, τον σύρανε αιμόφυρτο στον προπυλώνα της εκκλησίας και τον εκτέλεσαν με μια σφαίρα στο μέτωπο. Αυτός ήταν και ο πρώτος της σφαγής του Κομμένου μαζί με το Ευαγγέλιο που βρέθηκε διάτρητο από σφαίρα σε μια γωνία, με ποτισμένες τις σελίδες του από το αίμα αυτού του τίμιου κληρικού.
Ο άλλος ιερέας του χωριού, που εφημέρευε στο ναό των Αγίων Ταξιαρχών στον Λουτρότοπο και που είχε έρθει στους συγγενείς του για το πανηγύρι, βρέθηκε κατακρεουργημένος και αιμόφυρτος και με βγαλμένα τα μάτια.
Με μια ειδική σκόνη που έριχναν στο πάτωμα και με μια πιστολιά έκαψαν τα περισσότερα σπίτια του χωριού, αφού πρώτα έπαιρναν ότι πολύτιμο υπήρχε μέσα.
Το θέαμα στο Κομμένο μετά την σφαγή ήταν φρικιαστικό. Παντού πτώματα απανθρακωμένα, ενώ η ατμόσφαιρα είχε τη μυρωδιά από καμένες σάρκες. Η σήψη είχε ήδη αρχίσει και πολλά εντόσθια είχαν χυθεί στο έδαφος. Πολλά ανθρώπινα μέλη ήταν διασκορπισμένα από δω και από εκεί, ενώ τα σκυλιά οδηγημένα από το αίμα είχαν αρχίσει να τρώνε κομμάτια κρέας από διάφορα σώματα.
Γύρω στο απόγευμα της 16ης Αυγούστου ο Δημήτρης Αποστόλου, ένας νεαρός Κομμενιώτης, γύρναγε στο χωριό του και στο σπίτι του. Τα Γερμανικά στρατεύματα είχαν φύγει, μετά από 7 ώρες που κράτησε η επιδρομή. Στα απανθρακωμένα απομεινάρια των σπιτιών, δοκάρια καίγονταν ακόμη. Τα πτώματα είχαν αρχίσει να φουσκώνουν από τη θερμότητα. Η κοιλιά μιας γυναίκας είχε σχισθεί και ένα κοτόπουλο είχε αρχίσει να σέρνει τα εντόσθια της κατά μήκος του δρόμου. Λίγο μετά που είδε αυτό, ο Αποστόλου λιποθύμησε.
Ένα δεκάχρονο αγόρι τότε, ο Αλέξανδρος Μάλιος, που έχασε όλη την οικογένεια του, θυμάται "Σα φτάσαμε κοντά στο σπίτι, ακόμα κάπνιζε. Απ' έξω δεν μπορούσαμε να περάσουμε απ' τους σκοτωμένους. Δεν είχες που να πατήσεις. Δρασκελίσαμε πάνω απ' τα πτώματα κι αντίκρισα τον πατέρα μου μ' ένα μικρό παιδί μέσα στα αίματα. Οι άλλοι μέσα ήταν όλοι καμένοι. Έσκυψα, τον αγκάλιασα και λιποθύμησα. Τα είχαμε χαμένα και ζούσαμε σ' ένα εφιαλτικό όνειρο, έτσι που δεν είχαμε τη δύναμη να κλάψουμε".
Συνολικά 317 άνθρωποι ήταν τα θύματα του Κομμένου εκείνη τη μέρα σ' αυτή τη σφαγή. Ίσως της πιο φριχτής που διαπράχθηκε στην Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής.
Εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των πτωμάτων, οι δυστυχισμένοι Κομμενιώτες τα έθαβαν επιφανειακά με λίγο χώμα, σαν άλλες Αντιγόνες του Σοφοκλή, κάνοντας σπονδή με τα δάκρυα τους, στις αυλές και στους κήπους των σπιτιών.
Στην πλατεία του χωριού, τον Αύγουστο του 1946 οι κάτοικοι χτίσανε ένα καλλιμάρμαρο μνημείο που αναγράφονται τα ονόματα των 317 πατέρων και τέκνων και αδελφών.
Οι κάτοικοι, απομεινάρια ορφάνιας, λείψανα πένθους, γυμνοί από καθετί που συγκρατούσε άλλοτε τη Ζωή τους, πλούσιοι μόνο σε αναμνήσεις και σεβασμό, έκοψαν απ' το ψωμί τους για να ανταποκριθούν στο χρέος της καρδιάς και στήσανε το μνημείο των ηρώων με δικά τους έξοδα. Χρέος που έπρεπε να το νομίσει δικό τους ολόκληρος ο λαός της Ελλάδας. Χρέος που έπρεπε προπάντων να βαρύνει το κράτος.
Το Κομμένο το εκτέλεσαν εν ψυχρώ οι Ναζί και το παρέδωσαν στις φλόγες χωρίς έλεος. Η τραγική σελίδα του Κομμένου μένει ζωντανή και καίει άσβηστη φλόγα στη μνήμη των 100 περίπου κατοίκων του που έζησαν τη φρίκη και βρίσκονται ακόμη στη ζωή.
Το Κομμένο είναι μια διαρκής καταγγελία της βίας και της βαρβαρότητας. Είναι ένας ασίγαστος πόνος και μια διαμαρτυρία εναντίον κάθε μορφής βίας.
Την Κυριακή 16 Αυγούστου, στις 10.30 το πρωί, θα γίνει το επίσημο μνημόσυνο των 317 μαρτύρων-ηρώων του Κομμένου, θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, οπότε και θα κορυφωθούν οι εκδηλώσεις μνήμης στην μαρτυρική κοινότητα.
"Αυτοί που ξεχνάνε την ιστορία τους, ειναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουνε" George Santayana (Life of Reason, 1905)
Αναρτήθηκε από ΚΕΝΤΡΙ
Fuck Germany
Ατιμώρητοι στην Ελλάδα οι ναζί εγκληματίες
Είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν τους διώκει, με νόμο του 1959
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΡΑΔΕΛΗΣ
Είναι αδικία ένας τέτοιος στυγνός εγκληματίας να κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος», λέει ο κ. Χαΐντς Κούνιο, ένας από τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που διασώθηκαν από τον Αλόις Μπρούνερ
Πριν από λίγo καιρό, επικηρύχθηκε- με καθυστέρηση 60 ετών - από την αυστριακή κυβέρνηση ο Αλόις Μπρούνερ, γνωστός ως ο «Σφαγέας της Θεσσαλονίκης». Για τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που επιβίωσαν από τις μεθόδους του Μπρούνερ το άκουσμα και μόνον του ονόματός του τούς προκαλεί πόνο και οργή. Δεν μπορούν να ελπίζουν πως μια μέρα θα τον δουν να δικάζεται στην Ελλάδα. Η χώρα μας παραμένει η μοναδική χώρα στον κόσμο που με νόμο δεν διώκει και δεν επικηρύσσει τους ναζί εγκληματίες του πολέμου!
«Θυμάμαι έναν βλοσυρό αξιωματικό των Ες Ες να στέκεται στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού της Θεσσαλονίκης και να επιβλέπει την επιβίβασή μας στο τρένο που μας πήγαινε στο Άουσβιτς. Το όνομά του το έμαθα όταν τελείωσε ο πόλεμος. Από τότε η καταδίκη του Αλόις Μπρούνερ αποτελεί για εμένα ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Όχι τόσο για όσα υπέστην στο Άουσβιτς και στο Μαουτχάουζεν, αλλά για τους 46.000 συμπατριώτες μου που δολοφόνησε. Είναι αδικία ένας τέτοιος στυγνός εγκληματίας να κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος», λέει ο κ. Χαΐντς Κούνιο, ένας από τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που διασώθηκαν από τον Αλόις Μπρούνερ.
«Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως το εμπόδιο για να ζητηθεί η έκδοση του Μπρούνερ στην Ελλάδα ή για να δικαστεί, έστω ερήμην, είναι το ίδιο το ελληνικό κράτος», λέει ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου κ. Μωυσής Κωνσταντίνης, που εξηγεί πως με τον Νόμο 3933 του 1959 και το Νομοθετικό Διάταγμα 4016 του ίδιου έτους ανεστάλη στην Ελλάδα η ποινική δίωξη κατά των ναζί εγκληματιών πολέμου και η αρμοδιότητα αυτή μεταβιβάστηκε στις γερμανικές δικαστικές αρχές.
Οι μοναδικοί επιζώντες. Ο Αλόις Μπρούνερ μαζί με τον «Δόκτορα Θάνατο» Άριμπερτ Χαμ, που ζει στη Νότια Αμερική, θεωρούνται από ιστορικούς ερευνητές των ναζιστικών εγκλημάτων ως οι μοναδικοί επιζώντες ανώτεροι αξιωματικοί των Ες Ες.
Ο Μπρούνερ έφθασε στη Θεσσαλονίκη στις 6 Φεβρουαρίου 1943- σταλμένος από τον Άιχμαν- μαζί με τον λοχαγό των Ες Ες Ντίτερ Βισλιτσένι και είχαν εντολή να οργανώσουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων Εβραίων. Όπως ομολόγησε ο Βισλιτσένι στη δίκη της Νυρεμβέργης, ο Άιχμαν είχε ορίσει τον Μπρούνερ ως «υπεύθυνο για την τεχνική διοργάνωση του σχεδίου, ενώ είχε εντολές να δρα αυτόνομα».
Στις 15 Μαρτίου 1943 ο Μπρούνερ οργάνωσε την πρώτη αποστολή θανάτου. «Εκείνο το πρωινό μάς φόρτωσαν- 2.600 ανθρώπους- στα τρένα, δίχως κανείς να γνωρίζει πού πηγαίνουμε. Όταν φθάσαμε στο Άουσβιτς, οι ναζί επέλεξαν ως σκλάβους εργάτες 417 άντρες και 192 γυναίκες ηλικίας μέχρι 40 ετών. Οι υπόλοιποι 1.991 μεταφέρθηκαν απευθείας στα κρεματόρια και τους φούρνους», λέει ο κ. Κούνιο.
Στις 19 Αυγούστου 1943 ο Μπρούνερ ανέφερε στον Άιχμαν πως «η πόλη της Θεσσαλονίκης είναι καθαρή», εννοώντας πως μέσα σε 5 μήνες 45.620
Έλληνες Εβραίοι, εστάλησαν στο Άουσβιτς.
Το 1947 ο Μπρούνερ στρατολογήθηκε από τους Αμερικανούς και του ανατέθηκε ο τομέας της Μέσης Ανατολής. Η εμπειρία του στον πόλεμο κατά του κομμουνισμού κρίθηκε απαραίτητη στον Ψυχρό Πόλεμο και του δόθηκε άτυπο συγχωροχάρτι.
Κατέφυγε στη Δαμασκό. Το 1954, ο «Σφαγέας» εντοπίστηκε από τη γερμανική αστυνομία στο Έσεν, με το όνομα Αλόις Σμαλντίενστ. Κατάφερε, ωστόσο, να διαφύγει με τη βοήθεια παλιών φίλων του από τα Ες Ες και κατέφυγε στη Δαμασκό. Εντοπίστηκε, όμως, από τον «κυνηγό» των ναζί Σίμον Βίζενταλ, αλλά η κυβέρνηση της Δαμασκού αρνήθηκε την παρουσία του εκεί. Οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ ανακάλυψαν τα ίχνη του και το 1961 προσπάθησαν να τον εξοντώσουν με μία επιστολή-βόμβα, από την οποία χάνει το ένα μάτι του. Ακολούθησε και δεύτερη απόπειρα εναντίον του από τη Μοσάντ το 1980, από την οποία έχασε όλα τα δάχτυλα του αριστερού χεριού του. Το 1985 εντοπίστηκε για δεύτερη φορά στην πρωτεύουσα της Συρίας από τον Γάλλο δικηγόρο Σερζ Κλάρσφελντ. Τότε παραχώρησε συνέντευξη και στο γερμανικό περιοδικό «Βunte Ιllustrierte», στο οποίο εξέφρασε τη λύπη του επειδή δεν πρόλαβε να δολοφονήσει περισσότερους Εβραίους.
Για τα εγκλήματά του καταδικάστηκε στις 5 Ιανουαρίου 1954 ερήμην σε θάνατο από το Στρατοδικείο του Παρισιού και το 1956 από το Στρατοδικείο Μασσαλίας.
Είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν τους διώκει, με νόμο του 1959
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΣΤΕΛΙΟΣ ΒΡΑΔΕΛΗΣ
Είναι αδικία ένας τέτοιος στυγνός εγκληματίας να κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος», λέει ο κ. Χαΐντς Κούνιο, ένας από τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που διασώθηκαν από τον Αλόις Μπρούνερ
Πριν από λίγo καιρό, επικηρύχθηκε- με καθυστέρηση 60 ετών - από την αυστριακή κυβέρνηση ο Αλόις Μπρούνερ, γνωστός ως ο «Σφαγέας της Θεσσαλονίκης». Για τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που επιβίωσαν από τις μεθόδους του Μπρούνερ το άκουσμα και μόνον του ονόματός του τούς προκαλεί πόνο και οργή. Δεν μπορούν να ελπίζουν πως μια μέρα θα τον δουν να δικάζεται στην Ελλάδα. Η χώρα μας παραμένει η μοναδική χώρα στον κόσμο που με νόμο δεν διώκει και δεν επικηρύσσει τους ναζί εγκληματίες του πολέμου!
«Θυμάμαι έναν βλοσυρό αξιωματικό των Ες Ες να στέκεται στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού της Θεσσαλονίκης και να επιβλέπει την επιβίβασή μας στο τρένο που μας πήγαινε στο Άουσβιτς. Το όνομά του το έμαθα όταν τελείωσε ο πόλεμος. Από τότε η καταδίκη του Αλόις Μπρούνερ αποτελεί για εμένα ζήτημα πρώτης προτεραιότητας. Όχι τόσο για όσα υπέστην στο Άουσβιτς και στο Μαουτχάουζεν, αλλά για τους 46.000 συμπατριώτες μου που δολοφόνησε. Είναι αδικία ένας τέτοιος στυγνός εγκληματίας να κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος», λέει ο κ. Χαΐντς Κούνιο, ένας από τους ελάχιστους Έλληνες Εβραίους που διασώθηκαν από τον Αλόις Μπρούνερ.
«Το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως το εμπόδιο για να ζητηθεί η έκδοση του Μπρούνερ στην Ελλάδα ή για να δικαστεί, έστω ερήμην, είναι το ίδιο το ελληνικό κράτος», λέει ο πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου κ. Μωυσής Κωνσταντίνης, που εξηγεί πως με τον Νόμο 3933 του 1959 και το Νομοθετικό Διάταγμα 4016 του ίδιου έτους ανεστάλη στην Ελλάδα η ποινική δίωξη κατά των ναζί εγκληματιών πολέμου και η αρμοδιότητα αυτή μεταβιβάστηκε στις γερμανικές δικαστικές αρχές.
Οι μοναδικοί επιζώντες. Ο Αλόις Μπρούνερ μαζί με τον «Δόκτορα Θάνατο» Άριμπερτ Χαμ, που ζει στη Νότια Αμερική, θεωρούνται από ιστορικούς ερευνητές των ναζιστικών εγκλημάτων ως οι μοναδικοί επιζώντες ανώτεροι αξιωματικοί των Ες Ες.
Ο Μπρούνερ έφθασε στη Θεσσαλονίκη στις 6 Φεβρουαρίου 1943- σταλμένος από τον Άιχμαν- μαζί με τον λοχαγό των Ες Ες Ντίτερ Βισλιτσένι και είχαν εντολή να οργανώσουν τον εκτοπισμό των Ελλήνων Εβραίων. Όπως ομολόγησε ο Βισλιτσένι στη δίκη της Νυρεμβέργης, ο Άιχμαν είχε ορίσει τον Μπρούνερ ως «υπεύθυνο για την τεχνική διοργάνωση του σχεδίου, ενώ είχε εντολές να δρα αυτόνομα».
Στις 15 Μαρτίου 1943 ο Μπρούνερ οργάνωσε την πρώτη αποστολή θανάτου. «Εκείνο το πρωινό μάς φόρτωσαν- 2.600 ανθρώπους- στα τρένα, δίχως κανείς να γνωρίζει πού πηγαίνουμε. Όταν φθάσαμε στο Άουσβιτς, οι ναζί επέλεξαν ως σκλάβους εργάτες 417 άντρες και 192 γυναίκες ηλικίας μέχρι 40 ετών. Οι υπόλοιποι 1.991 μεταφέρθηκαν απευθείας στα κρεματόρια και τους φούρνους», λέει ο κ. Κούνιο.
Στις 19 Αυγούστου 1943 ο Μπρούνερ ανέφερε στον Άιχμαν πως «η πόλη της Θεσσαλονίκης είναι καθαρή», εννοώντας πως μέσα σε 5 μήνες 45.620
Έλληνες Εβραίοι, εστάλησαν στο Άουσβιτς.
Το 1947 ο Μπρούνερ στρατολογήθηκε από τους Αμερικανούς και του ανατέθηκε ο τομέας της Μέσης Ανατολής. Η εμπειρία του στον πόλεμο κατά του κομμουνισμού κρίθηκε απαραίτητη στον Ψυχρό Πόλεμο και του δόθηκε άτυπο συγχωροχάρτι.
Κατέφυγε στη Δαμασκό. Το 1954, ο «Σφαγέας» εντοπίστηκε από τη γερμανική αστυνομία στο Έσεν, με το όνομα Αλόις Σμαλντίενστ. Κατάφερε, ωστόσο, να διαφύγει με τη βοήθεια παλιών φίλων του από τα Ες Ες και κατέφυγε στη Δαμασκό. Εντοπίστηκε, όμως, από τον «κυνηγό» των ναζί Σίμον Βίζενταλ, αλλά η κυβέρνηση της Δαμασκού αρνήθηκε την παρουσία του εκεί. Οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ ανακάλυψαν τα ίχνη του και το 1961 προσπάθησαν να τον εξοντώσουν με μία επιστολή-βόμβα, από την οποία χάνει το ένα μάτι του. Ακολούθησε και δεύτερη απόπειρα εναντίον του από τη Μοσάντ το 1980, από την οποία έχασε όλα τα δάχτυλα του αριστερού χεριού του. Το 1985 εντοπίστηκε για δεύτερη φορά στην πρωτεύουσα της Συρίας από τον Γάλλο δικηγόρο Σερζ Κλάρσφελντ. Τότε παραχώρησε συνέντευξη και στο γερμανικό περιοδικό «Βunte Ιllustrierte», στο οποίο εξέφρασε τη λύπη του επειδή δεν πρόλαβε να δολοφονήσει περισσότερους Εβραίους.
Για τα εγκλήματά του καταδικάστηκε στις 5 Ιανουαρίου 1954 ερήμην σε θάνατο από το Στρατοδικείο του Παρισιού και το 1956 από το Στρατοδικείο Μασσαλίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)