Γαβαλάς η Κωστόπουλος?

Δικαστικός επιμελητής συνοδεία αστυνομικών με κατασχετήριο από εταιρεία στον χώρο του προωθητικού διαφημιστικού δώρου εισέβαλαν σήμερα Τρίτη 21 Φεβρουαρίου στα γραφεία της εκδοτικής εταιρείας «Imako» του Π. Κωστόπουλου και ενημέρωσαν το προσωπικό ότι πρέπει να απομακρύνουν άμεσα τα προσωπικά τους αντικείμενα. Οι υπάλληλοι της εταιρείας ενημερώθηκαν ότι θα γίνει κατάσχεση σε οχήματα, κομπιούτερ, ηλεκτρονικές συσκευές καθώς και άλλα αντικείμενα αξίας, τα οποία δεν τους ανήκουν. Σύμφωνα με μαρτυρία πρώην εργαζόμενου ο οποίος βρέθηκε τυχαία στα γραφεία της εταιρείας οι άνθρωποι που συνόδευαν τον δικαστικό επιμελητή «άρχισαν να σηκώνουν ό,τι δεν ήταν καρφωμένο στο πάτωμα». Προς το παρόν γίνεται αγώνας δρόμου προκειμένου να βρεθεί ο μίτος της Αριάδνης στον λαβύρινθο των αγοραπωλησιών που έγιναν το τελευταίο διάστημα και αφορούν στο ποιες εταιρείες ανήκουν σε ποιον προκειμένου να μην κατασχεθεί και περιουσία των εταιρειών που πλέον δεν ανήκουν στον Πέτρο Κωστόπουλο. Στη συνέχεια θα ακολουθήσει πλειστηριασμός προκειμένου οι πιστωτές να λάβουν τα χρήματα που τους οφείλει η επιχείρηση. Πάντως, σύμφωνα με πληροφορίες, τα αντικείμενα με τη μεγαλύτερη αξία στα γραφεία της Imako είχαν ήδη μεταφερθεί σε άλλα γραφεία. Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Η απάντηση... της "μαμάς του Υπουργού"...

Μουσείο Μπενάκη, 20 Φεβρουαρίου 2012 Σας προσκαλέσαμε να έρθετε σήμερα εδώ γιατί θελήσαμε να ξεκαθαρίσουμε ένα θέμα που πλήττει το Μουσείο Μπενάκη. Δεν το κάναμε νωρίτερα, γιατί οφείλω να σας ομολογήσω ότι μου είναι ιδιαίτερα δυσάρεστο να υποστηρίζω τα προφανή από θέση άμυνας, ιδιαίτερα όταν αυτό απαιτεί στοιχεία περιαυτολογίας και επισήμανση της προσφοράς των προγόνων μου. Να πρέπει να πείσω δηλαδή, ότι δεν είμαστε "απατεώνες" και ότι το Μουσείο Μπενάκη, από την ίδρυσή του έχει προσφέρει στον τόπο όσο ελάχιστα Πολιτιστικά Ιδρύματα. Το επέβαλαν όμως συκοφαντικές αναφορές σε μερίδα του τύπου, και η επακόλουθη αναμετάδοσή τους στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (social media), που συνέτειναν στο να αμφισβητηθεί για πρώτη φορά το Μουσείο και η προσφορά του. Είναι αλήθεια περίεργο και πολύ θλιβερό αλλά και πολύ σκληρό για όλους μας, πως μετά από τόσα χρόνια άριστης σχέσης και ένθερμης αναγνώρισης, φτάσαμε σήμερα να αναφέρεται, έστω και περιπτωσιακά, το Μουσείο Μπενάκη ως "το Μουσείο της μαμάς του υπουργού" το οποίο, δήθεν, πριμοδοτείται σκανδαλωδώς. Το Μουσείο Μπενάκη όμως, είναι και νόμιμο και ηθικό. Και θέλω, ακριβώς εδώ, εκ μέρους όλης της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη, καθώς και του Διευθυντή του κ. Άγγελου Δεληβορριά, να ευχαριστήσω θερμά, με όλη μου την καρδιά, όλους εσάς που έχετε αναγνωρίσει και υποστηρίξει το Μουσείο και το έργο του, προβάλλοντας τις δραστηριότητές του. Το Μουσείο ιδρύθηκε από τον Αντώνη Μπενάκη, ο οποίος δώρισε στο κράτος τις συλλογές του και μαζί με τα αδέλφια του, το σπίτι στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Η πράξη δωρεάς κυρώθηκε από τη Βουλή, επί πρωθυπουργίας Ελευθερίου Βενιζέλου, με νόμο το 1930. Αυτό σημαίνει ότι ανήκει στο Ελληνικό δημόσιο όσο και τα κρατικά μουσεία. Ο νόμος επιβάλλει να συμμετέχουν στην άμισθη εξαμελή Διοικητική του Επιτροπή δύο μέλη της οικογένειας καθώς και ένας εκπρόσωπος της πολιτείας. Όταν τα μέλη της Διοικητικής Επιτροπής χρειάστηκε να αυξηθούν σταδιακά στα 10, τα μέλη της οικογένειας αυξήθηκαν αναλογικά σε 3. Το έτος 2000 διαδέχτηκα στην Διοικητική Επιτροπή του Μουσείου την μητέρα μου Ειρήνη Καλλιγά, κόρη του Αντώνη Μπενάκη, και το 2005 εκλέχτηκα Πρόεδρος. Από την ίδρυσή του ως σήμερα η οικογένεια έχει συμπαρασταθεί και στηρίξει το Μουσείο με πολλούς τρόπους, δωρεές και εθελοντική προσφορά αλλά και με μεγάλα κληροδοτήματα όπως το κτήμα 1700 στρεμμάτων του Κωνσταντίνου Μπενάκη στο Σχινιά ή την οικία Δέλτα στην Κηφισιά. Όλοι γνωρίζουν και αναγνωρίζουν το όραμα, την επαγγελματικότητα και τη δημιουργικότητα του Άγγελου Δεληβορριά που με τη στήριξη της Διοικητικής Επιτροπής μετουσίωσε το Μουσείο Μπενάκη σε έναν σύγχρονο, διεθνών προδιαγραφών, Μουσειακό Οργανισμό. Θα ήθελα να αναφέρω την ανάπτυξη των ελληνικών συλλογών στο ανακαινισμένο κτήριο της οδού Κουμπάρη, τη δημιουργία του Νέου Μουσείου στην οδό Πειραιώς, του Ισλαμικού Μουσείου, την μετεγκατάσταση των Ιστορικών Αρχείων στην οικία Δέλτα, το Φωτογραφικό Αρχείο, τα Αρχιτεκτονικά Αρχεία, το Εργαστήριο Συντήρησης, το Τμήμα Τεκμηρίωσης, το Μουσείο Γιάννη Παππά, δωρεά του ίδιου και του γιου του Αλέκου, την Πινακοθήκη Χατζηκυριάκου–Γκίκα που εγκαινιάζεται σύντομα και δωρίθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, την ανάπτυξη των επιστημονικών τμημάτων του Μουσείου, καθώς και το πρώτο στην Ελλάδα τμήμα εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Θέλω επίσης να αναφέρω ότι στη διάρκεια αυτής της πορείας, το Μουσείο Μπενάκη αξιοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την Ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, βραβεύτηκε μάλιστα επανειλημμένα όχι μόνο για τα αποτελέσματα των δράσεων αλλά και για την χρηστή διαχείριση των κονδυλίων. Ας περάσουμε τώρα στην περιβόητη έκθεση της Αμερικής για την οποία υποτίθεται ότι το Μουσείο έλαβε τρεισήμισι εκατομμύρια Ευρώ. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού την προγραμμάτισε ειδικά για να προβληθεί η ελληνικότητα του Βυζαντίου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η επιστημονική επιτροπή προετοιμασίας, που λειτουργεί υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματέως Λίνας Μενδώνη, απαρτίζεται από την Γενική Διευθύντρια Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Μαρία Βλαζάκη, τις Διευθύντριες Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Ευγενία Γερούση, του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Ευγενία Χαλκιά, του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη Σουζάνα Χούλια-Καπελώνη, τη Διευθύντρια Μουσείων και Εκθέσεων Μαρία Λαγογιάννη, τις τέως Διευθύντριες Αναστασία Τούρτα και Δήμητρα Μπακιρτζή, την αρχιτέκτονα της Διεύθυνσης Μουσείων, Εκθέσεων και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων Ευγενία Αλμπάνη και τον Ομότιμο Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικόλαο Ζία. Από το Μουσείο Μπενάκη συμμετέχουν ο Διευθυντής του Άγγελος Δεληβορριάς, η υπεύθυνη της Βυζαντινής συλλογής Αναστασία Δρανδάκη και εγώ με τη διπλή μου ιδιότητα ως Βυζαντινολόγου και Προέδρου του Μουσείου. Στο Μουσείο Μπενάκη ανατέθηκε ο συντονισμός των ενεργειών για την πραγματοποίηση της έκθεσης λόγω της μεγάλης του εμπειρίας σε ανάλογες διοργανώσεις του εξωτερικού, όπως η έκθεση Gold of Greece που περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Ευρώπη, τη μεγάλη έκθεση Byzantium της Royal Academy στο Λονδίνο, και τόσες άλλες. Θέλω εδώ να αναφέρω ειδικά την έκθεση "Ελλάδα και Θάλασσα", που παρουσιάστηκε στον Πειραιά και στο Αμστερνταμ, την οποία είχε επίσης αναθέσει εξ ολοκλήρου στο Μουσείο Μπενάκη και προσωπικά στον Αγγελο Δεληβορριά η Μελίνα Μερκούρη. Το απαραίτητο ποσό για την έκθεση στην Αμερική, υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι θα συγκεντρωθεί από χορηγίες Ελλήνων, όπως συνέβη με τις δύο εκθέσεις του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης, αλλά και με την έκθεση Byzantium που διοργάνωσε το Μουσείο Μπενάκη στο Λονδίνο. Ωστόσο, για να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, χρειάστηκε να δοθούν χρηματικές εγγυήσεις τις οποίες ανέλαβε το ΥΠΠΟΤ. Και θέλω μάλιστα να τονίσω εδώ, ότι για την έκθεση αυτή το Μουσείο Μπενάκη δεν έλαβε, και δεν πρόκειται να λάβει ούτε ένα ευρώ. Και τώρα λίγα λόγια για τη λειτουργία και τη σημερινή πραγματικότητα του Μουσείου: Από το 1947 το Ελληνικό Δημόσιο, αναγνωρίζοντας την προσφορά του Μουσείου Μπενάκη, ανέλαβε την καταβολή του συνόλου της μισθοδοσίας και των δαπανών λειτουργίας του. Έκτοτε ισχύει η επιδότηση του Μουσείου από τον κρατικό προϋπολογισμό, αν και ουδέποτε κάλυψε περισσότερο από το 20% των δαπανών αυτών. Χορηγίες, έσοδα από ακίνητα, τα πωλητήριο και τα εισιτήρια, συμπλήρωναν τα κονδύλια για την ομαλή του λειτουργία. Το αίτημα για την αύξηση της κρατικής επιχορήγησης υποβάλλεται κάθε χρόνο, από το 1975, σε όλους ανεξαιρέτως τους εκάστοτε Πρωθυπουργούς, Υπουργούς Οικονομικών και Πολιτισμού, με συνεχείς γραπτές και προφορικές εισηγήσεις. Με μια μεγάλη ακίνητη περιουσία στην κατοχή του, είναι σαφές ότι από την αξιοποίησή της το Μουσείο θα είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει την λειτουργία του στο διηνεκές. Ωστόσο, οι 12ετείς δικαστικές διαδικασίες για την κατοχύρωση της κυριότητας ενός μεγάλου μέρους της, και μολονότι όλες οι δίκες κερδήθηκαν, έχουν φέρει – προσωρινά ελπίζω - το Μουσείο σε μια πολύ σοβαρή οικονομική δυσπραγία. Σε αυτό, προστίθενται αυτονόητα και οι δυσκολίες που επέφερε η οικονομική κρίση. Οι πρόσφατες δηλαδή μειώσεις της κρατικής επιχορήγησης κατά περίπου 60% αλλά και η ελαχιστοποίηση των χορηγικών ενισχύσεων. Αυτοί ήταν οι λόγοι που ανάγκασαν το Μουσείο Μπενάκη να περικόψει δραματικά τις δαπάνες της λειτουργίας και της δραστηριότητάς του, να μειώσει, ήδη από πέρυσι, οριζοντίως κατά 20% τις απολαβές του προσωπικού του και, δυστυχώς, να προχωρήσει σε απολύσεις εργαζομένων. Το Μουσείο Μπενάκη πρέπει, όμως, να αντέξει. Η συνέχιση του έργου του προϋποθέτει τη δυνατότητα κάλυψης του μεγαλύτερου μέρους των δαπανών του με δικούς του πλέον πόρους, κάτι καθόλου εύκολο αυτόν τον καιρό. Απευθυνόμενοι σε όσους χρόνια τώρα αναγνωρίζουν και απολαμβάνουν την προσφορά του Μουσείου, ξεκινάμε μια μεγάλη, συντονισμένη προσπάθεια, μια καμπάνια με στόχο την εξασφάλιση πρόσθετων πόρων. Θα σας παρακαλούσα ειλικρινά, όλους εσάς, που πιστεύετε στην αξία του Μουσείου Μπενάκη, να γίνετε οι πρώτοι, δυναμικοί αγγελιοφόροι του προγράμματος για τη στήριξή του. Το Πρόγραμμα αυτό περιλαμβάνει: • Τη συγκρότηση μιας ομάδας από Μέλη παρέχοντας σε φυσικά πρόσωπα τη δυνατότητα να επιλέγουν, ανάμεσα σε 14 κατηγορίες με ποικίλα προνόμια, τον τρόπο της άμεσης συμβολής τους στο έργο του Μουσείου • Τέσσερις κατηγορίες Εταιρικών Μελών με προνόμια προσαρμοσμένα στις ανάγκες των επιχειρήσεων ή οργανισμών και του ανθρώπινου δυναμικού τους • Τον θεσμό των Χορηγιών, εμπλουτισμένο εντυπωσιακά με νέα, και ενδιαφέροντα ανταποδοτικά οφέλη • Δωρεές online, μέσω του διαδικτυακού τόπου του Μουσείου • Ειδικές υποδοχές για επι τόπου δωρεές στις εισόδους των Μουσειακών παραρτημάτων, σχεδιασμένες από φοιτητές design Το Μουσείο έχει τώρα ανάγκη από συμπαράσταση, περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Γι αυτό και καλούμε τους ανθρώπους που τόσα χρόνια παρακολουθούν την πορεία του να γίνουν τα πρώτα, ιδρυτικά μέλη, συνθέτοντας μια δυναμική μουσειακή οικογένεια και φέρνοντας μαζί τους πολλούς άλλους ακόμα. Το αίτημα είναι επιτακτικό. Είμαστε βέβαιοι πως με μια γενικότερη στήριξη θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε! Ότι το Μουσείο θα συνεχίσει το δρόμο του με το κεφάλι ψηλά, θα εκπληρώνει τους στόχους του ελπίζοντας ότι στον τόπο μας θα έρθουν καλύτερες μέρες. Αιμιλία Γερουλάνου Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη

Πρωταθλητές στην αγορά έργων τέχνης οι Κινέζοι

Οι πωλήσεις έργων τέχνης έσπασαν το 2011 το φράγμα των 10 δισ. δολαρίων Η οικονομική κρίση δεν πτοεί την αγορά της τέχνης, αντιθέτως δείχνει να την ευνοεί. Κατά 21% αυξήθηκαν τα έσοδα από τις πωλήσεις στις δημοπρασίες το 2011 παγκοσμίως, φτάνοντας τα 11,54 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Κίνα, κατέχοντας το 41,43% στο μερίδιο αγοράς, εδραίωσε το προβάδισμά της, καθώς είχε καταλάβει την πρώτη θέση στην αγορά έργων τέχνης το 2010 αφήνοντας στη δεύτερη θέση τις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τη γαλλική εταιρεία Artprice, η οποία καταγράφει τα στοιχεία της αγοράς της τέχνης εδώ και 25 χρόνια, οι πωλήσεις έργων τέχνης έσπασαν για πρώτη φορά το 2011 το φράγμα των 10 δισ. δολαρίων. Ο πίνακας των πέντε πρωταγωνιστριών χωρών έχει ως εξής. Η Κίνα στην πρώτη θέση, με πωλήσεις σε δημοπρασίες 4,79 δισ. δολαρίων, που σημαίνει αύξηση κατά 38% και μερίδιο στη συνολική αγορά 41,43%. Σημειώνεται ότι από τις 1.688 δημοπρασίες έργων πάνω από ένα εκατ. δολάρια οι 774 έχουν κινεζική υπογραφή. Όπως αναφέρει το Έθνος, με μεγάλη απόσταση, στη δεύτερη θέση έρχονται οι ΗΠΑ, με πωλήσεις 2,72 δισ. δολαρίων και 23,57% μερίδιο στην αγορά. Τρίτη είναι η Μεγάλη Βρετανία, με πωλήσεις 2,24 δισ. δολαρίων και 19,36% μερίδιο αγοράς. Επονται η Γαλλία με 521,33 εκατ. δολάρια και μερίδιο αγοράς 4,50% και η Γερμανία με 213,97 εκατ. δολάρια και μερίδιο αγοράς 1,85%. Όσον αφορά στις μητροπόλεις της αγοράς της τέχνης, η κατάταξη φέρνει πρώτο το Λονδίνο και ακολουθούν με τη σειρά η Νέα Υόρκη, το Πεκίνο, το Χονγκ Κονγκ, το Παρίσι και η Σανγκάη, ενώ αναδύεται με προοπτικές η Σιγκαπούρη. Συνολικά όμως η Ασία αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη στο χρηματιστήριο της τέχνης. Το μερίδιό της το 2011 υπολογίζεται σε 43%, ενώ η πρόβλεψη του Τιερί Ερμάν, ιδρυτή και διευθυντή της Artprice, για το 2012 είναι τουλάχιστον 54%. Ενώ η οικονομική κρίση χτυπά όλους τους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας, δεν συμβαίνει το ίδιο και με την τέχνη, γιατί «έχει γίνει πραγματικά μια αξία-καταφύγιο» παρατηρεί ο κ. Ερμάν. Ετσι εξηγεί το γεγονός ότι οι τράπεζες αύξησαν τους τελευταίους μήνες τις επενδύσεις τους σε έργα τέχνης. Και πιο συγκεκριμένα: «Από τις 15.000 ευρώ για ένα έργο τέχνης, ο αγοραστής δεν διατρέχει κάποιον κίνδυνο για μείωση της αξίας. Στη χειρότερη περίπτωση θα κάνει μια ουδέτερη συναλλαγή. Από τις 15.000 ευρώ όμως ο επενδυτής έχει εξασφαλισμένη μια ετήσια αύξηση 12% έως 15% της επένδυσής του τα επόμενα χρόνια». Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο είναι τούτο, διά στόματος κ. Ερμάν: Στη δεκαετία του 1950 υπήρχαν 500.000 συλλέκτες. Τώρα οι «καταναλωτές τέχνης» -ερασιτέχνες, συλλέκτες έργων τέχνης κ.λπ.- μετριούνται σε εκατομμύρια.

«Καλυμμένο» θέατρο Στην Τεχεράνη οι γυναίκες δεν πρέπει να αγγίζουν τους άντρες. Στην Τεχεράνη οι γυναίκες δεν πρέπει να χορεύουν. Στην Τεχεράνη οι γυναίκες δεν πρέπει να βγάλουν τη μαντήλα. Στην Τεχεράνη οι γυναίκες δεν πρέπει να τραγουδούν. Αυτοί ήταν οι περιορισμοί που είχα για τη συμμετοχή μου στο Fadjr, το 30ό Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου του Ιράν με το workshop «body and shadow» – «σώμα και σκιά». Πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε λίγη απ’ τη μαγεία και την ατμόσφαιρα του θεάτρου σε έναν μη θεατρικό χώρο και χωρίς τεχνικό εξοπλισμό, παρά μόνο με λίγους φακούς και τις σκιές των σωμάτων μας. Η εμπειρία συγκλονιστική, δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ. Οι άνθρωποι εκεί ζουν σε μια γυάλα, αποκομμένοι από τον έξω κόσμο και με ένα σωρό απαγορεύσεις. Τίποτα απ’ όσα γνωρίζουμε ως δεδομένα δεν επιτρέπεται να γίνεται έξω. Δεν χορεύουν, δεν τραγουδούν, δεν πίνουν, δεν αγγίζονται, δεν φλερτάρουν, δεν, δεν… Όλα όμως επιτρέπονται μέσα στο σπίτι και γι’ αυτό όλα γίνονται εκεί. Πήγα με την εικόνα που όλοι έχουμε για το Ιράν, αλλά τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, ταπεινοί και καλόκαρδοι και έχουν βρει τους δικούς τους τρόπους να τηρούν το γράμμα του νόμου και να κάνουν αυτό που θέλουν. Σου ανοίγουν απλόχερα το σπιτικό τους και κάνουν τα πάντα να σε ευχαριστήσουν. Η πόλη είναι γκρίζα και σκοτεινή, φωτίζεται όμως από τα χαμόγελα των ανθρώπων που είναι αληθινά και τα χαρίζουν απλόχερα. Πόλη και άνθρωποι βαθιά ποιητικοί. Facebook και youtube είναι απαγορευμένα, όμως βρίσκουν τρόπους με φίλτρα να ξεπερνάνε τα εμπόδια, τους τα ξανακλείνουν και πάλι απ’ την αρχή! Οι νέοι φέρουν ένα είδος πόνου που δεν μπορούμε να καταλάβουμε και τον κουβαλάνε στη σκηνή αφτιασίδωτα, χωρίς τερτίπια, μοιάζουν να μη γνωρίζουν το ταλέντο και την αλήθεια που αναβλύζει, που δύσκολα πια συναντάς σε μας που όλα τα έχουμε και τίποτα δεν μας φτάνει. Στο σεμινάριο το παιχνίδι με τα φώτα και τις σκιές έφερε στην επιφάνεια ό,τι ποθούν, αλλά κρύβουν προσεκτικά. Πρόσωπα σαν μάσκες, κινήσεις ιεροτελεστικές, προσεκτικές, μια αλλιώτικη αφοσίωση. Στο παιχνίδι των ερωτήσεων δυσκολεύονται να ανοιχτούν, όχι μόνο γιατί το σεμινάριο καταγράφεται καθημερινά από κάμερα και παρακολουθείται από ανθρώπους της ασφάλειας – που ελέγχουν ότι όλα τηρούνται όπως πρέπει –, αλλά και γιατί δεν έχουν μάθει να ανοίγονται, και τώρα που τους δίνεται η ευκαιρία διχάζονται ανάμεσα στο «πρέπει» και το «θέλω». Ενώ, απ’ την άλλη, στους αυτοσχεδιασμούς τα πρώτα θέματα που σκέφτονται αφορούν βία, θάνατο, πόνο… Οι ηθοποιοί μοιάζουν με ακατέργαστα διαμάντια. Αφοσιωμένοι και έτοιμοι να ακούσουν. Ρουφάνε πραγματικά σαν σφουγγάρι τις πληροφορίες και κρέμονται απ’ τα χείλη σου. Κύματα αγάπης και θετικής ενέργειας με πλημμύριζαν καθημερινά. Το ταξίδι αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα. 75 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν έχοντας τα πιο απλά, καθημερινά, κανονικά πράγματα όχι δεδομένα, αλλά ως άπιαστο όνειρο, και μόλις κάποιο από αυτά πραγματοποιηθεί τους δίνει δύναμη να συνεχίσουν. Δεν θα ξεχάσω αυτό που μου είπε μια ηθοποιός: «Αντέχουμε όλες τις απαγορεύσεις αν ξέρουμε ότι μια μέρα θα σταματήσουν, αυτό που είναι δυσβάσταχτο είναι ότι φοβόμαστε πως τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ…». Πραγματικά, δεν ξέρω τελικά ποιος έκανε σεμινάριο σε ποιον... Γιώργος Νανούρης

Τα κυβερνητικά αεροσκάφη για ένα χρόνο μόλις, που μεταφέρουν υπουργούς στο εσωτερικό και εξωτερικό κοστίζουν στον Ελληνικό λαό 5.803.398 ευρώ. Αυτό προκύπτει από απάντηση σε ερώτηση του υπευθύνου του τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εθνικής Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Δράμας, κ. Μαργαρίτη Τζίμα και αφορά το χρονικό διάστημα Μάρτιο του 2010 μέχρι Απρίλιο του 2011. Χιλιάδες ευρώ πληρώνει ο λαός και μάλιστα για μετακινήσεις σε πόλεις που γίνονται 3 και 4 πτήσεις κάθε μέρα από αεροπορικές εταιρείες. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: Α/Α ΑΝΑΧΩΡ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ VIP ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΟΣ 1 7/4/2010 8/4/2010 ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΑΝΥΕΘΑ ΚΩΝ/ΠΟΛΗ ΑΓΚΥΡΑ 28.088 ΕΥΡΏ 2 25/4/2010 26/4/2010 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥ 47.749 3 3/6/2010 3/6/2010 ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙΤΗ ΛΟΥΞΕΜΒ 47.047 4 22/6/2010 23/6/2010 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΔΑΜΑΣΚΟΣ ΑΜΠΟΥ ΝΤΑΜΠΙ 82.859 5 10/9/10 11/9/10 ΥΠΕΞ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ 62.495 6 13/9/10 13/9/10 ΥΠΕΞ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ 49.154 7 22/9/10 23/9/10 ΥΠ.ΟΙΚΟΝ ΒΕΡΟΛ-ΦΡΑΝΚ 54.771 8 5/11/10 5/11/10 ΥΠ.ΠΡ.ΠΟΛΙΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡ 12.639 9 22/2/11 23/2/11 ΥΠ.ΕΠΙΚΡ ΔΑΜΑΣΚΟΣ- DOXA 84.966 10 10/3/11 11/3/11 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΒΡΥΞΕΛ 59.687 11 23/2/11 24/2/11 ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙ ΡΩΜΗ-ΒΡΥΞ 51.962 12 23/4/10 25/4/10 ΥΠ.ΟΙΚ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ 145.738 13 1/4/10 1/4/10 ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙ ΒΕΡΟΛΙΝΟ 43.536 14 1/6/10 2/6/10 ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΑΝΥΕΘΑ ΣΕΡΑΓΕΒΟ 47.700 15 23/9/10 23/9/10 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΒΡΥΞΕΛ 56.176 16 17/11/10 17/11/10 ΥΠ.ΑΝΑΠΤΥΞ ΠΑΡΙΣΙ 47.047 17 13/12/10 14/12/10 ΥΠΕΞ ΒΡΥΞΕΛ 49.174 Αν είναι δυνατόν για μονοήμερη μετακίνηση υπουργού στο ΠΑΡΙΣΙ να πληρώνουμε περίπου 50.000 ευρώ, όταν το ακριβότερο εισιτήριο κοστίζει 500 ευρώ. Αυτό είναι πρόκληση για ένα λαό που δοκιμάζεται τόσο σκληρά. Όταν μια κυβέρνηση καλεί το λαό σε αβάσταχτες θυσίες και την ίδια στιγμή επιδίδεται σε προκλητική σπατάλη, τότε κάτι δεν πάει καλά».

ΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ !!! ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ. Α/Α ΑΝΑΧΩΡ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ VIP ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΚΟΣΤΟΣ 1 7/4/2010 8/4/2010 ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΑΝΥΕΘΑ ΚΩΝ/ΠΟΛΗ ΑΓΚΥΡΑ 28.088 ΕΥΡΏ 2 25/4/2010 26/4/2010 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΛΟΥΞΕΜΒΟΥ 47.749 3 3/6/2010 3/6/2010 ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙΤΗ ΛΟΥΞΕΜΒ 47.047 4 22/6/2010 23/6/2010 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΔΑΜΑΣΚΟΣ ΑΜΠΟΥ ΝΤΑΜΠΙ 82.859 5 10/9/10 11/9/10 ΥΠΕΞ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ 62.495 6 13/9/10 13/9/10 ΥΠΕΞ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ 49.154 7 22/9/10 23/9/10 ΥΠ.ΟΙΚΟΝ ΒΕΡΟΛ-ΦΡΑΝΚ 54.771 8 5/11/10 5/11/10 ΥΠ.ΠΡ.ΠΟΛΙΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡ 12.639 9 22/2/11 23/2/11 ΥΠ.ΕΠΙΚΡ ΔΑΜΑΣΚΟΣ- DOXA 84.966 10 10/3/11 11/3/11 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΒΡΥΞΕΛ 59.687 11 23/2/11 24/2/11 ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙ ΡΩΜΗ-ΒΡΥΞ 51.962 12 23/4/10 25/4/10 ΥΠ.ΟΙΚ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ 145.738 13 1/4/10 1/4/10 ΥΠ.ΠΡΟΣΤ.ΠΟΛΙ ΒΕΡΟΛΙΝΟ 43.536 14 1/6/10 2/6/10 ΜΠΕΓΛΙΤΗΣ ΑΝΥΕΘΑ ΣΕΡΑΓΕΒΟ 47.700 15 23/9/10 23/9/10 ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΥΕΘΑ ΒΡΥΞΕΛ 56.176 16 17/11/10 17/11/10 ΥΠ.ΑΝΑΠΤΥΞ ΠΑΡΙΣΙ 47.047 17 13/12/10 14/12/10 ΥΠΕΞ ΒΡΥΞΕΛ 49.174 Τα κυβερνητικά αεροσκάφη για ένα χρόνο μόλις, που μεταφέρουν υπουργούς στο εσωτερικό και εξωτερικό κοστίζουν στον Ελληνικό λαό 5.803.398 ευρώ. Αυτό προκύπτει από απάντηση σε ερώτηση του υπευθύνου του τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εθνικής Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτή Δράμας, κ. Μαργαρίτη Τζίμα και αφορά το χρονικό διάστημα Μάρτιο του 2010 μέχρι Απρίλιο του 2011. Χιλιάδες ευρώ πληρώνει ο λαός και μάλιστα για μετακινήσεις σε πόλεις που γίνονται 3 και 4 πτήσεις κάθε μέρα από αεροπορικές εταιρείες. Ιδού μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα: Α/Α

"Οι Χαρτπαίκτες" του Σεζαν στο Κατάρ για 250 000 000

Tο έργο του μεγάλου Γάλλου ζωγράφου Πολ Σεζάν, «Οι χαρτοπαίκτες», είναι πλέον στην κορυφή της λίστας των πιο ακριβοπληρωμένων έργων τέχνης σε όλο τον κόσμο, μετά την αγορά του αντί του ποσού των 250 εκατομμυρίων δολαρίων από το εμιράτο του Κατάρ. Tο έργο του μεγάλου Γάλλου ζωγράφου Πολ Σεζάν, «Οι χαρτοπαίκτες», είναι πλέον στην κορυφή της λίστας των πιο ακριβοπληρωμένων έργων τέχνης σε όλο τον κόσμο, μετά την αγορά του αντί του ποσού των 250 εκατομμυρίων δολαρίων από το εμιράτο του Κατάρ. Το συγκεκριμένο έργο τέχνης του Σεζάν αποτελεί κομμάτι μιας ολόκληρης σειράς πέντε πινάκων με τον τίτλο «Χαρτοπαίκτες» και ανήκε κάποτε στον Έλληνα εφοπλιστή Γιώργο Εμπειρίκο, ο οποίος «έφυγε» από τη ζωή πέρυσι. Υπάρχει η φήμη ότι είχε προσφερθεί στον Εμπειρίκο από δύο πασίγνωστους εμπόρους τέχνης το ποσό των 220 εκατομμυρίων δολαρίων, για να αποκτήσουν τους «Χαρτοπαίκτες», αλλά τελικά κατέληξαν στο Κατάρ. Ο πίνακας - που δεν ανήκε στην ιδιοκτησία κανενός Μουσείου- βρισκόταν ανάμεσα στα δέκα πιο περιζήτητα έργα του κόσμου. Οι τέσσερις υπόλοιποι «Χαρτοπαίκτες» - που συμπληρώνουν τη σειρά- ανήκουν σε ονομαστές συλλογές, όπως αυτές του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης και του Μουσείου Ορσέ. Το Κατάρ, με αυτή την γιγαντιαία αγορά, ξεκινά να πραγματοποιεί ένα από τα φιλόδοξα σχέδια του, προσδοκώντας να αναρριχηθεί στην ελίτ της παγκόσμιας τέχνης. Πολ Σεζάν Γεννήθηκε στην Εξ - αν - Προβάνς της Γαλλίας, όπου και πέρασε τα πρώτα του μαθητικά χρόνια. Την περίοδο 1859-1861 σπούδασε νομικά, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε και μαθήματα ζωγραφικής. Παρά τις αντιδράσεις του πατέρα του, αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του καλλιτέχνη και για το σκοπό αυτό, το 1861 επισκέφτηκε το Παρίσι μαζί με τον συγγραφέα Εμίλ Ζολά, με τον οποίο συνδεόταν φιλικά. Κατά την παραμονή του στο Παρίσι γνωρίστηκε με τον Καμίλ Πισαρό και άλλους καλλιτέχνες που ανήκαν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού. Ο Σεζάν επηρεάστηκε σημαντικά από τους ιμπρεσιονιστές ζωγράφους, ωστόσο πρόσθεσε και προσωπικά χαρακτηριστικά στους πίνακές του. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να μετατρέψει τον ιμπρεσιονισμό «σε κάτι στέρεο, που διαρκεί όσο και η τέχνη που εκτίθεται στα μουσεία». Η μεγαλύτερη συνεισφορά του στον ιμπρεσιονισμό θεωρείται η πρόσθεση καθαρών γεωμετρικών στοιχείων, που αργότερα επηρέασαν και το κίνημα του κυβισμού. Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του συμμετείχε σε λίγες εκθέσεις, ενώ έζησε και αρκετά απομονωμένος, στην Προβηγκία της νότιας Γαλλίας, μακριά από το Παρίσι που αποτελούσε το κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας της εποχής. Τα έργα του επικεντρώνονται σε μία περιορισμένη θεματολογία και κυρίως σε θέματα νεκρής φύσης, τοπίων και προσωπογραφιών. Η επίδρασή του σε μεταγενέστερους ζωγράφους υπήρξε πολύ μεγάλη και θεωρείται ο πατέρας της μοντέρνας τέχνης. Πέθανε στις 22 Οκτωβρίου του 1906 από πνευμονία.