Οταν οι blogger...

Το μανιφέστο των blogs

Οι παρακάτω 9 θέσεις είναι μια προσπάθεια να διαδοθεί η ιδέα του τι πραγματικά είναι ένα blog, με τελικούς αποδέκτες όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και την Πολιτεία και τα Media. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να το αναπαράγουν (με ένα απλό copy paste) όσοι μπλογκερς συμφωνούν με τις θέσεις του.1. Τα blogs είναι διάλογος - ελεύθερος ανεμπόδιστος διάλογος ανάμεσα σε πολίτες.

2. Τα blogs είναι μια πρόσκληση σε διάλογο, σε διαφωνία, και επικοινωνία.

3. Τα blogs δεν κέρδισαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας επειδή λένε ψέματα ή συκοφαντούν. Το κέρδισαν επειδή η κοινωνία έχει ανάγκη από μια αυθεντική φωνή.

4. Τα blogs είναι το δικαίωμα του καθενός να εκφέρει την άποψή του. Δεν υπάρχουν “ενημερωτικά” και “μη ενημερωτικά” blogs. Μέσα από το διάλογο όλοι κάτι μαθαίνουμε.

5. Τα blogs δεν τα γράφουν επαγγελματίες - τα γράφουν πολίτες. Μπορεί να αξιοποιούν την όποια επαγγελματική τους εμπειρία, μπορεί και όχι.

6. Ο blogger δεν χρησιμοποιεί εθνικούς πόρους (όπως οι τηλεραδιοσυχνότητες), και συνεπώς δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια ο τρόπος και το περιεχόμενο της έκφρασής του. O blogger αξιοποιεί το απεριόριστο μέγεθος του παγκόσμιου Δικτυακού ιστού για να εκφράσει και τη δική του άποψη.

7. Η Πολιτεία, τα Media, οι επιχειρήσεις, και όλοι οι θεσμοθετημένοι οργανισμοί της Ελληνικής κοινωνίας, αξίζει να παρακολουθούν τους bloggers και τον διάλογο τους. Ακόμα καλύτερο θα είναι να συμμετέχουν ισότιμα σε αυτόν το διάλογο. Θα μπορέσουν και οι ίδιοι να γίνουν σοφότεροι μαθαίνοντας την άποψη του απλού πολίτη, αντί να προσπαθούν να την περιορίσουν στα δικά τους καλούπια.

8. Το δικαίωμα του blogger να γράφει ελεύθερα την άποψή του είναι ιερό. Αν με αυτά που γράφει καταπατά συγκεκριμένες νομοθετικές διατάξεις, υπάρχουν νόμιμες διαδικασίες για την δίωξή του.

9. Στο βαθμό που δεν παραβιάζει με σαφή τρόπο διατάξεις του νόμου, η ανωνυμία είναι δικαίωμα του blogger.

Οχι στη λογοκρισία του διαδικτύου

Δημοσιεύθηκε από tsimitakis στο 25 Φεβρουάριος, 2008

Το φέρνανε απο εδώ, το φέρνανε απο εκεί, τελικά κατά τη συνήθη πρακτική τους μας το έσκασαν. Το υπουργείο δικαιοσύνης επεξεργάζεται νομοσχέδιο το οποίο θα ρυθμίζει τα των “ενημερωτικών blog” ώστε να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικότερα φαινόμενα συκοφάντησης και εκβιασμού. Ποιός ιθύνων νούς, πόσο άσχετος και αναχρονιστής, πόσο αυταρχικός και αντιδημοκράτης μπορεί να είναι όποιος σκέφτηκε κάτι τέτοιο; Πραγματικά απορώ με το γεγονός οτι ενω διεθνώς αναγνωρίζεται οτι στις μέρες μας συντελείται κοσμογονία στον χώρο των Μέσων Ενημέρωσης, ενω τα μεγαλύτερα μυαλά του καιρού μας το χαρακτηρίζουν επανάσταση ανάλογη ίσως και του τροχού, οι κρατούντες στη χώρα μας επιμένουν να σκέφτονται με όρους της δεκαετίας του ‘60 και του ‘70. Πως να ελέγξουν, να χειραγωγήσουν, να καταστείλουν. Να επιβάλουν την τάξη. Να κάνουν οτιδήποτε δηλαδή θα μας κρατήσει στην εσωστρέφεια, την ανωριμότητα, την συντήρηση. Για ποιό λόγο ακριβώς; Δώστε την απάντηση μόνοι σας.

Οπως εδώ και καιρό υποψιαζόμουν, η υπόθεση του press-gr δεν έσκασε τυχαία τώρα. Ασχέτως του αν ευσταθούν οι κατηγορίες η οχι χρησιμοποιείται προκειμένου να βρεθούν τα ερείσματα για την δημιουργία ασφυκτικού νομικού καθεστώτος που δίκαια θα μας τοποθετήσει στον κατάλογο των χωρών που παραβιάζουν τα δικαιώματα στο διαδίκτυο. Αν αυτές οι πληροφορίες για νόμο που ετοιμάζει το υπουργείο δικαιοσύνης αποδειχτούν πραγματικές, τότε πιθανότατα θα βρεθούμε σύντομα σε μια κατάσταση η οποία θα καθορίζεται απο ένα νόμο ο οποίος θα είναι:

1) Αντισυνταγματικός. Το Σύνταγμα της χώρας μας προστατεύει την αυτοδιάθεση των πληροφοριών του καθενός
2) Αυταρχικός. Επιχειρούν να δημιουργήσουν περιβάλλον νομικής ευθύνης και αυτολογοκρισίας, δηλαδή ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ
3) Τεχνικά ανέφικτος. Ποιός πιστεύει οτι ακόμα κι αν καταφέρει να φιμώσει τα blogs δεν θα βρεθούν τρόποι να εκφράζονται οι πολίτες ελεύθερα; Η πείρα μέχρι σήμερα έχει δείξει οτι η καταστολή είναι ανεφάρμοστη, εκτός αν γίνουμε ΚΙΝΑ και ΒΙΡΜΑΝΙΑ.
4) Νομικά ανεφάρμοστος. Για την σύνδεση μου στο internet πληρώνω απο την τσέπη μου, δεν μου την παρέχει το κράτος, επιπλέον φιλοξενώ τις απόψεις μου σε σέρβερς του εξωτερικού (στις ΗΠΑ επι το πλείστον). Πως ακριβώς σκοπεύετε να με ελέγξετε κύριοι του Υπουργείου Δικαιοσύνης στην αλλοδαπή; Και πως θα κάνετε κουμάντο στη “μπλακονόπορτα του σπιτιού μου” που είναι το blog μου.
5) Δεοντολογικά και ηθικά έωλος. Ο νόμος περί τύπου θα στραγγαλίσει τα blogs. Απο που κι ως που έχω την ίδια ευθύνη εγώ που απευθύνομαι σε πενήντα και εκατό ανθρώπους με ένα πρωτοκλασσάτο δημοσιογράφο που απευθύνεται σε εκατοντάδες χιλιάδες και διαμορφώνει συνειδήσεις; Οταν καταστέλλετε ένα τηλεοπτικό αστέρα (που σας έχει και χεσμένους κιόλας τις περισσότερες φορές), παρεμβαίνετε σε ένα συντεταγμένο μηχανισμό προπαγάνδας, εεε… συγνώμη, ενημέρωσης εννοούσα και ελέγχετε τη λειτουργία του. Οταν καταστέλετε εμένα ασκείτε την υπέρμετρη δύναμη σας σε ένα πολίτη που βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού του και φώναξε οτι ο “πρόεδρος είναι ηλίθιος”. Είναι το ίδιο πράγμα; Εχω το δικαίωμα να εκφράζομαι ελεύθερα σε αυτή τη χώρα ή οχι; Εχω το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού με όποια ταυτότητα επιθυμώ στις υπηρεσίες που αγοράζω ή μου παρέχονται χωρίς περιορισμούς ή οχι; Ποιό νόημα μπορεί να έχει ο διαχωρισμός σε ενημερωτικά blog και άλλα, όταν η ιστορική εξέλίξη των Μέσων Ενημέρωσης έχει δημιουργήσει όλα τα πιθανά και απίθανα υβρίδια ανάμεσα τους;

Το 95% (τουλάχιστον) των πολιτών που συνδέονται στο internet, το κάνουν απο την ίδια IP διεύθυνση και αφού έχουν παραχωρήσει στοιχεία σε ISP’s και υπηρεσίες mail και πάει λέγοντας, τα οποία αν συντρέχει λόγος μπορούν οι διώκτες του νόμου να ξεδιπλώσουν ώστε να φτάσουν στον παραβάτη. Δεν είναι αρκετό αυτό; Γιατί πρέπει να γίνει πιο σφικτό το θεσμικό πλαίσιο;

Ποιός ορίζει οτι τα blogs είναι ντε και καλά εφημερίδες και περιοδικά; Εγώ δηλαδή που θέλω να γράψω σήμερα μια καταγγελία ειδησεογραφικού χαρακτήρα, αύριο σχόλιο στην επικαιρότητα (ο πρόεδρος είναι ηλίθιος που λέγαμε), μεθαύριο να πεriγράψω τις φετιχιστικές μου σεξουαλικές εμπειρίες και παραμεθαύριο πως πέρασα στην συνεστίαση της Αλβανικής κοινότητας, τι είμαι και τι blog έχω; Είμαι σίγουρος οτι δεν γνωρίζουν οι κύριοι του υπουργείου δικαιοσύνης και της διεύθυνσης δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος, όμως είμαι επίσης σίγουρος οτι τους ενοχλώ.

Γιατί νομιμοποιούμε όλους αυτούς τους δημοσιογράφους που μιλάνε χωρίς παραπομπές και αναφέρονται σε κάποιον, κάπου, κάποτε που του σφύριξε κάτι στο αυτί και αρνούμαστε να το κάνουμε στο διαδίκτυο. Αυτοί οι δημοσιογράφοι γιατί είναι λιγότερο εκβιαστές, λιβελογράφοι, λασπολόγοι ή συκοφάντες; Για να τους βλέπουμε και να τους ξαναβλέπουμε στην τηλεόραση σίγουρα δεν διώκονται για αυτές τους τις δραστηριότητες και αν διώκονται δεν παθαίνουν και τίποτα. Γιατί αυτοί είναι πιο ίσοι απο εμάς λοιπόν, δεν καταλαβαίνω.

Οπως παρατηρήσατε, δυσκολεύομαι να συγκρατήσω το θυμό μου. Θα γραφτούν πολλά τις επόμενες ώρες και μέρες για αυτή την ανεκδιήγητη ιστορία. Αν ειναι εκβιαστές οι κάτοχοι του press-gr να διωχθούν και καταδικαστούν πάραυτα. Δεν πρέπει να γίνει αυτό όμως αφορμή για να χάσουμε όλοι τις ελευθερίες που απολαμβάνουμε.

Επιπλέον οι εισαγγελικές και αστυνομικές αρχές οφείλουν να απαντήσουν σε μερικές ερωτήσεις:
1) Στοιχειοθετείται η υπόθεση του εκβιασμού και αν ναι πως;
2) Ακουσα οτι η Google παραχώρησε 7 ip διευθύνσεις. Αυτή ήταν η μόνο μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε ή και άλλες και αν ναι ποιές
3) Κάθε φορά που κάποιος θα θέλει να αποκαλύψει την ταυτότητα κάποιου άλλου, θα τον κατηγορεί για εκβιασμό απο εδώ και στο εξής για να αποκαλύψει την ταυτότητα του; Μα αυτό απο μόνο του κρύβει κινδύνους

Οι προτάσεις μου για το πως πρέπει να δράσουμε εφόσον επιβεβαιωθουν αυτές οι πληροφορίες είναι οι εξής:

1) Να κινηθούμε για την δημιουργία του Ελληνικού τμήματος του EFF, όπως έχει προτείνει ο Αστέρης Μασούρας. Το ελληνικό internet δεν είναι πια παιδική χαρά για να την εκπροσωπεί κάποια ΕΕΧΙ, χρειάζεται ένα σοβαρό θεσμό.

2)Ο ιnlovewithlife και ο Elikas έχουν προτείνει διαδήλωση με μάσκες την αποκριά. Δεν χρειάζεται να είναι αποκριά, δεν είναι αστείο, χρειάζεται όμως να έχει τις μάσκες. Να κληθούν τα κόμματα απο μια ανοιχτή επιτροπή πρωτοβουλίας, οι μκο, οι ενώσεις δημοσιογράφων κλπ να καλέσουν την συγκεκριμένη πρωτοβουλία και να της παράσχουν θεσμική κάλυψη

*Μια ενδιαφέρουσα γρήγορη προσέγγιση απο τον Δρανδάκη εδώ. Βαριά λέξη το “Μανιφέστο” αλλά καλό κείμενο για να ξεκινήσει η συζήτηση

Αυτή η καταχώριση έγινε στις 25 Φεβρουάριος, 2008 στο 8:23 μ.μ and is filed under Πολιτική, δικαιώματα. . Μπορείτε να παρακολουθείτε τις αποκρίσεις σε αυτή την καταχώριση μέσω RSS 2.0 ροή. Μπορείτε αφήστε μια απάντηση, ή trackback από τον δικό σας ιστότοπο.

Το επερχόμενο νομοσχέδιο

Θα πάρουμε ένα- ένα τα σημεία προκειμένου να δούμε τι λένε :

“Πρώτον, οι διαχειριστές των blogs ενημερωτικού χαρακτήρα θα έχουν την ευθύνη να αναγράφουν στην κεντρική ιστοσελίδα τον κατά νόμο υπεύθυνο του blog.“

Τι είναι ενημερωτικό blog αυτό που το δηλώνει ή όποιο, σε οποιαδήποτε φάση εμφανίσει ενημερωτικό κείμενο. Ας πούμε ότι γράφω για γιαπωνέζικα καρτούνς, σε ένα blog. Κάποια στιγμή πέφτει στα χέρια μου ένα βίντεο από κινητό με αστυνομικούς που κακοποιούν Αλβανούς στο τμήμα της ομόνοιας και το βγάζω στο blog μου. Εϊναι το blog μου ενημερωτικό;

Γι αυτό το post είναι, πρέπει να δώσω το όνομά μου; Και μετά τι; Να βλέπω πίσω μου ποιός με ακολουθεί;

Όπως λέει και ο Τσιμιτάκης :

“Εγώ δηλαδή που θέλω να γράψω σήμερα μια καταγγελία ειδησεογραφικού χαρακτήρα, αύριο σχόλιο στην επικαιρότητα (ο πρόεδρος είναι ηλίθιος που λέγαμε), μεθαύριο να πειγράψω τις φετιχιστικές μου σεξουαλικές εμπειρίες και παραμεθαύριο πως πέρασα στην συνεστίαση της Αλβανικής κοινότητας, τι είμαι και τι blog έχω;“
“Δεύτερον, το νομοσχέδιο επιφυλάσσει στα αδικήματα που τελούνται μέσω των blogs προβλέψεις ανάλογες με αυτές του νόμου περί Τύπου.”

Από όσο ξέρω αυτό ισχύει έτσι και αλλιώς

“Τρίτον, διευκολύνεται η πρόσβαση των διωκτικών αρχών στα ηλεκτρονικά ίχνη ώστε να αποκαλύπτεται με πιο γρήγορες διαδικασίες ο υπεύθυνος μιας συκοφαντικής ή εκβιαστικής δημοσίευσης.“

Εδώ τσουβαλιάζουμε ένα πλημέλημα με ένα κακούργημα. Ποιός ο λόγος αν ισχύει το πρώτο. Μα ακριβώς για να γράφουν ενημερωτικά μόνο τα blogs με υπεύθυνους έναντι του νόμου. Αν εγώ δουλεύω σε μια επιχείρηση, ας πούμε στην Siemens και πέσει στην αντίληψή μου ότι η εταιρία μου χρηματίζει πολιτικούς παράγοντες δεν θα μπορώ έστω και ανώνυμα να το γράψω γιατί και συκοφαντικό να μην είναι το πρώτο που θα κάνουν θα είναι να με απολύσουν με το που θα αρθεί το απόρρητο. Η χρήση του ονόματος της Siemens γίνεται γιατί είναι επίκαιρο το σκάνδαλο.

“Τέταρτον, το ΕΣΡ αποκτά δικαίωμα παρέμβασης σε περίπτωση που οι χρησιμοποιούμενες φωτογραφίες ή το audio και video υλικό που αναρτάται σε κάποιο blog δημιουργούν ζητήματα που εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του. Οι παρεμβάσεις που σχεδιάζονται απασχολούν Δικαιοσύνη και Αστυνομία εδώ και πολύ καιρό. Την τελική ώθηση στην υλοποίησή τους φαίνεται όμως να δίνουν οι εξελίξεις του τελευταίου τριημέρου γύρω από το press-gr.blogspot.com.“

Το ΕΣΡ; Μ’ αυτό δεν κατάφερε να ελέγξει τα μέσα που τώρα είναι θεμοθετημένο να ελέγχει. Τα πρόστιμα πέφτουν βροχή αλλά τα πληρώνουν. Από την άλλη τα κριτήρια θα είναι ίδια με αυτά των μεγάλων καναλιών; Το μυστικό στο τέλος του κειμένου είναι ότι αυτό απασχολεί την Δικαιοσύνη και την Αστυνομία εδώ και πολύ καιρό, δηλαδή το προετοιμάζουμε και περιμένουμε την κατάλληλη ευκαιρία που ήρθε. Ήρθε από μόνη της;

Αφού λοιπόν θέλουν να αντιμετωπίσουν τα ενημερωτικά blog σαν ΜΜΕ έχω να κάνω μια πρόταση. Ας το ολοκληρώσουν. Το κράτος να υποχρεώσει, όπως κάνει για τις εφημερίδες, τις ΕΠΕ και ΑΕ να δημοσιοποιούν ισολογισμούς σε blog. Επίσης το κράτος να μοιράσει διαφημήσεις και στα blog, οι δε συντεχνίες των δημοσιογράφων να ανοίξουν τις πόρτες τους για τους blogger που δημοσιογραφούν καθώς και τα ταμεία που προέρχονται από το αγγελιόσημο. Επίσης ελευθέρας όπου και οι δημοσιογράφοι, καθώς και γραφεία τύπου σε δημόσιες υπηρεσίες. Πως σας φαίνεται τώρα; Καλύτερο;

Μπα, προτιμάτε τις υποχρεώσεις και κανένα πλεονέκτημα. Ο έλεγχος έχει σημασία και τίποτα άλλο. Εξ’ άλλου απέναντι έχετε μονάδες.

Τα καινούργια στοιχεία

Σήμερα μαθαίνουμε ότι η μήνυση του δημοσιογράφου από το “ΒΗΜΑ” ήταν αυτή που οδήγησε στην άρση του απορρήτου. Το ωραίο είναι ότι στοιχειοθετήθηκε εκβιασμός από e-mail που ζητούσε 30000€ για να σταματήσουν να κάνουν δυσφημηστικά σχόλια στο press-gr εναντίον του.

Αυτό ήταν αρκετό; Από ότι φαίνεται, ναι. Από την άλλη σε μένα που δεν είμαι ειδικός μου φαίνεται τραβηγμένο. Σε κάθε περίπτωση, αν αποδειχθεί κάτι τέτοιο ας τους χώσουν σε ένα κελί και ας πετάξουν το κλειδί.

Αυτό όμως που με τρώει εδώ και μέρες είναι η άλλη πτυχή του θέματος, αυτή που σχολίασα στον ΆΝεμο. Το μονοπώλιο της ενημέρωσης. Οι τελευταίες εξελίξεις, μετά την πτώση του Ζαχόπουλου έχουν καταδείξει ότι η σχέση τύπου και πολιτικής είναι πάρα μα πάρα πολύ στενή. Επίσης υπάρχουν ενδείξεις, που μένει να γίνουν αποδείξεις, ότι οριεμένοι δημοσιογράφοι δεν είναι ακριβώς ότι θα θέλαμε να πιστεύουμε γι’ αυτούς (παρατηρείται πόσο χεσμένος είμαι και δεν τα λέω με το όνομά τους; ).

Η διαπλοκή που είναι διάχυτη μεταξύ των 2, εκ των τεσσάρων εξουσιών, στηρίζεται στον έλεγχο της ενημέρωσης από τα ΜΜΕ και στην δυνατότητα του ελέγχου των ΜΜΕ μέσω και των κρατικών διαφημίσεων.

Το μεγαλύτερο κακό που έκανε το press-gr ήταν το ότι αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση και από άλλα “αποκαλυπτικά” blog. Η επισκεψιμότητα/αναγνωσιμότητα του press-gr δεν είναι άσχετη με την κατρακύλα της αξιοπιστίας των κλασσικών μέσων. Στην ουσία έσπασε το μονοπώλιο της ενημέρωσης. Αυτό δεν συμφέρει κανένα. Ούτε τα ΜΜΕ που χάνουν την κουτάλα αλλά ούτε και τους πολιτικούς που δεν ξέρουν από που και πως θα τους έρθει.

Ο έλεγχος λοιπόν είναι επιβεβλημένος, από την συμμαχία αυτή. Εμείς που στεκόμαστε; Στην ιδέα με τις μάσκες; Στο “μανιφέστο“; Όχι. Αν είμασταν οργανωμένοι θα πρόκρινα και εγώ την λύση του Αστέρη.

Δεν είμαστε όμως. Γι’ αυτό και είμαστε blogger.

Έχουμε γράψει και υποστηρίξει αρκετές φορές για blogers της Αιγύπτου, Ιράν, Κίνας και άλλων “δημοκρατιών”. Πόσοι από σας είναι έτοιμοι να παλέψουν ώστε η χώρα μας να μην γίνει ακόμα μια τρύπα του Ίντερνετ;

Y.Γ. Και μια άλλη πτυχή. Για να το δέσουμε μαι και η έσχατη προδοσία είναι κακούργημα. Via penguin witch

Πηγή: http://argos.wordpress.com/2008/02/26/black_hole/

>>> ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΑ: Κάνοντας κλικ εκεί και εδώ, βρήκα αυτά (παραπάνω) και τα έκανα re-post εδώ, κοινώς τα είδα και σας τα δείχνω… ΜΗ ΚΑΤΗΓΟΡΗΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ “ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ BLOG” ΘΕΟΣ ΦΥΛΑΞΕΙ…

Άντε να δούμε τι θα γίνει πάντως… ε ρε γλέντια πάντως έτσι και κάνουν καμία ξερή…. ε ρε γλέντια…

Αυτή η καταχώριση έγινε στις Φεβρουάριος 28, 2008 στο 12:07 π.μ. and is filed under Media - Μ.Μ.Ε., Επικαιρότητα. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις αποκρίσεις σε αυτή την καταχώριση μέσω RSS 2.0 ροή. Μπορείτε

Press-gr. Ανοίγει κερκόπορτα στην ελευθερία της έκφρασης. Του Θωμά Τζήρου Η χθεσινή έφοδος στα γραφεία της εφημερίδας του “Κόσμου του Επενδυτή” καθώς και οι φήμες για την αναζήτηση και άλλων δημοσιογράφων εκτός του αρχικού υπόπτου, για τον οποίο έχει εκδοθεί ένταλμα, επειδή φέρεται ως διαχειριστής του blog press-gr.blogspot.com <http://press-gr.blogspot.com> αναστάτωσαν όχι μόνο τον δημοσιογραφικό κόσμο αλλά και το υπόλοιπο κομμάτι της κοινωνίας που ασχολείται ενεργά με τα blogs. Τα blogs έχουν μια ιδιότυπη ασυλία σε ό,τι αφορά την ανωνυμία. Επειδή φιλοξενούνται σε υπολογιστές εταιρειών που εδρεύουν στις ΗΠΑ, είναι δύσκολο οι ελληνικές διωκτικές αρχές να πάρουν τα στοιχεία των διαχειριστών τους για πλημμελήματα όπως είναι η συκοφαντική δυσφήμηση. Ο μόνος τρόπος για να ζητήσουν και να πάρουν τα στοιχεία είναι για περιπτώσεις που εμπίπτουν στα κακουργήματα. Ένα τέτοιο είναι και ο εκβιασμός. Το πώς στοιχειοθετείται ή όχι ο εκβιασμός μέσα από ένα blog είναι κάτι που θα κληθούν οι αντίδικοι να αποδείξουν μέσα από τις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος. Παράλληλα με τη μήνυση για εκβιασμό, εκκρεμούν όμως και μηνύσεις για συκοφαντική δυσφήμηση. Ακόμη και αν αθωωθούν οι κατηγορούμενοι για τον εκβιασμό, σίγουρα θα έχουν να αντιμετωπίσουν σωρεία μηνύσεων για πλημμελήματα, οι οποίες θα είναι το λιγότερο εξοντωτικές. Μέσα από την υπόθεση press-gr ανοίγει μια κερκόπορτα στην ελευθερία της έκφρασης. Σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζουμε την ασυδοσία λόγω ανωνυμίας, που τελικά αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχει, αλλά την πραγματικά διαφορετική έκφραση. Η διαφορετική δημόσια, μέσω των blogs, θεώρηση των πραγμάτων, σε ένα κράτος σαν το δικό μας, όπου η απόδοση δικαιοσύνης είναι μια χρονοβόρος διαδικασία, πολλές φορές εξοντωτική για τους εμπλεκόμενους, ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα της δίκης, σε έναν λαό που με το παραμικρό προσφεύγει στα δικαστήρια, μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ επικίνδυνο σπορ. Ο καθένας που θεωρεί λοιπόν ότι θίγονται τα ιερά και τα όσια από τις απόψεις του οποιουδήποτε blogger, θα μπορεί να καταθέτει μήνυση για εκβιασμό μέσω blog, να αίρεται το απόρρητο των στοιχείων του blogger και κατόπιν να του κάνει και μια μήνυση για οποιοδήποτε άλλο πλημμέλημα, αδιαφορώντας για το αν θα καταδικαστεί για τον εκβιασμό. Αν θεωρείτε παρατραβηγμένο αυτό το σενάριο, κάνετε λάθος. Στην Ελβετία, η εταιρεία Logistep, η οποία έχει ως αντικείμενο την “αντιπειρατεία”, συγκέντρωνε στοιχεία χρηστών, οι οποίοι αντάλλασσαν παράνομα αρχεία, προκειμένου να τα πουλήσει σε εταιρείες, των οποίων τα δικαιώματα θίγονταν. Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών δεδομένων της Ελβετίας τούς ζήτησε να σταματήσουν τη συλλογή στοιχείων, αλλιώς θα αντιμετώπιζαν κυρώσεις, γιατί γερμανική νομική εταιρεία απέδειξε ότι η Logistep έπαιρνε δικαστική εντολή, στην Αγγλία, για άρση απορρήτου για ποινικό αδίκημα, αλλά αφού της έδιναν τα στοιχεία, προχωρούσε σε αστικές μηνύσεις. Στην Ελλάδα υπάρχει ήδη προηγούμενο με την υπόθεση blogme.gr <http://blogme.gr>. Σε κάθε περίπτωση, η λύση του προβλήματος που απλοϊκά εμφανίζεται ως “ασυδοσία ή φίμωση” δεν είναι απλή. Οι φοβίες για το καινούργιο αλλά πάνω από όλα η άγνοια δεν είναι και ο καλύτερος οδηγός. Λύσεις δεν υπάρχουν. Μπορούν να προέλθουν μόνο μέσα από διάλογο φορέων, όπως της ΑΠΠΔ, που έχει απενεργοποιηθεί με ευθύνη του κράτους, των ενώσεων των δημοσιογράφων, που έχουν επιλέξει να αγνοούν τη δημοσιογραφία των πολιτών, της πολιτείας που επίσης βλέπει με καχυποψία την περίπτωση του να μπορεί να ελέγχεται άμεσα από τον κάθε πολίτη, αλλά και των blogger που πιστεύουν ότι η ανώνυμη ή ψευδώνυμη δημοσίευση απόψεων και θέσεων δεν πρέπει να είναι και υπεύθυνη. Φεβ 25, 2008

Φίλοι bloggers τη πατήσαμε....

Τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες για τα blog είναι παρεξηγήσεις οι οποίες δεν αλλάζουν το πανόραμα του διαδικτύου.
Αντί τα ιδανικά της ελευθερίας, να καθοδηγούν τους χρήστες του διαδικτύου, αντίθετα, αλλού προδίδονται κατά κανόνα και αλλού κατά περίσταση.
Εξηγούμαι.... Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον κ. Καψαμπέλη να μιλά εξ΄ονόματος όλων των bloger?
Το διαδίκτυο φίλες και φίλοι έχασε σήμερα το ανεξάρτητο του μεγαλείο και με βιαστικά βήματα οδεύει όχι σε μια εφήμερη κρίση αλλά σε μια πολύχρονη ασθένεια.
Αντικρίζοντας αυτές τις μέρες τον ζοφερό κύριο Καψαμπέλη , αισθάνομαι κάποια συστολή...
Ακούω τους τηλεαστέρες να αναθεματίζουν τους χρήστες ιστολογίων... Των bloger που αναστάτωσαν τα τελευταία δύο χρόνια την ελληνική πολιτεία, στην οποία τα κατά συνθήκην ψεύδη πήραν η θέση των ιδανικών...
"Παιδιά είναι και θορυβούν...".... λένε στα κανάλια...
Και όμως...Οι bloger είναι οι ήρωες... οι οποίοι μάχονται- με την ελευθερία της έκφρασής τους-
για τα προδομένα ιδανικά της ελευθεροτυπίας-ελευθερίας.
Όταν από τη μια πλευρά προδίδονται τα ιδανικά της ελευθερίας της έκφρασης, είναι πολύ δύσκολο στην αντίθετη πλευρά να μη συμβεί το ίδιο.
Η ανάγκη της άμυνας επιβάλει την εξομοίωση των μέσων αμύνης.... Είναι το μόνο ελαφρυντικό..... Τι εννοώ? Θα το δείτε τις επόμενες ημέρες....

ΠΡΟΣΟΧΗ Διαδώστε τους ΚΛΕΦΤΕΣ

ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΑΥΤΌ: >>>>> Θα ήθελα απλά να μοιραστώ μαζί σας αυτό που όλα τα κλεφτρόνια της >>>>> Ελλάδας, οι κλειδαράδες και η αστυνομία ξέρουν αλλά κανείς δε μπήκε >>>>> στο κόπο να μας πει. >>>>> >>>>> Πρόσφατα έκλεισε μια Ελληνική εταιρία κατασκευής κλειδαριών ασφαλείας >>>>> από την οποία, με κάποιο τρόπο διέρευσαν σε κλεφτρόνια, κλειδιά πασπαρτού >>>>> που ανοίγουν τις πόρτες 'ασφαλείας' που οι περισσότεροι από >>>>> εμάς έχουμε στα σπίτια μας προκειμένου να κοιμόμαστε ήσυχοι. Το σχέδιο >>>>> λειτουργεί ως εξής: μπαίνουν ανοίγοντας με το αντικλείδι και χωρίς να >>>>> αναστατώσουν το σπίτι πέρνουν επιλεκτικά ό,τι τους λείπει. Μετά φεύγουν >>>>> αφού κλειδώσουν πίσω τους την πόρτα. Αυτό συμβαίνει αρκετές φορές >>>>> μέχρι τελικά ο νοικοκύρης να αντιληφθεί την (επαναλαμβανόμενη) κλοπή. >>>>> >>>>> Οι κλειδαριές της εταιρίας αυτής, με δεδομένο ότι φτιάχνονταν στην >>>>> Ελλάδα και ήταν φθηνές, είναι αρκετά διαδεδομένες και χρησιμοποιήθηκαν >>>>> από αρκετούς εργολάβους και αλουμινάδες. >>>>> >>>>> Η φίρμα της εταιρίας λέγεται "ATRA". Αν δείτε αυτό το όνομα >>>>> στο κλειδί, την κλειδαριά ή την πόρτα σας, αλλάξτε κλειδαριά άμεσα! >>>>> >>>>> Γνωστοποιήστε το συγκεκριμένο μήνυμα σε όλους όσους νομίζετε ότι >>>>> μπορεί να τη πατήσουν. Ακόμα και αν αυτό το μήνυμα δεν αφορά εσάς >>>>>προσωπικά, θυμηθείτε ότι μπορεί να εiναι χρήσιμο σε άλλους. >> >> >> >

Ο Πρωσοπογράφος της φύσης Σπύρος Παπαλουκάς

Ο Μεγάλος Ευρωπαίος Σπύρος Παπαλουκάς

Ένα όνειρο ζωής για τον Βασίλη και τη Μαρίνα Θεοχαράκη έγινε πραγματικότητα. .Το «Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. και Μ. Θεοχαράκη» ξεκίνησε τη λειτουργία του πανηγυρικά με μια μεγάλη αναδρομική έκθεση του Σπύρου Παπαλουκά, όπου παρουσιάζονται περίπου 200 έργα του, σε καλλιτεχνική επιμέλεια του ίδιου του Βασίλη Θεοχαράκη ο οποίος υπήρξε ένας από τους πλέον πιστούς μαθητές και φίλους του μεγάλου δάσκαλου.

Η έκθεση χωρίζεται με ευδιάκριτο τρόπο σε επιμέρους θεματικές ενότητες ,οι οποίες ακολουθούν τις διαφορετικές περιόδους στη ζωή και τη καλλιτεχνική διαδρομή του Σπύρου Παπαλουκά.

Από τα πρώιμα έργα του στην εποχή της μαθητείας του στην Αθήνα και το Παρίσι, έως αυτά της Αίγινας, της Ύδρας, του Αγίου Όρους , της Μυτιλήνης , τις νεκρές φύσεις, τα πορτρέτα και τα τοπία, η έκθεση αυτή η οποία θα διαρκέσει έως το τέλος Απριλίου 2008 ,μας αποκαλύπτει τη βαθύτατη γνώση του Σπύρου Παπαλουκά στα μυστικά της βυζαντινής τέχνης.

Λάτρης της Βυζαντινής παράδοσης και παθιασμένος με την ελληνική φύση, έχει χαρακτηρισθεί από τους ομότεχνούς του ως ο «πιο ζωγραφικός»… και αυτό αρκεί για να συμφωνήσει και ο θεατής βλέποντας με πόσο μαγικό τρόπο εναλλάσσονται στα έργα του οι χρωματικές διαβαθμίσεις, από τα γήινα , τις ώχρες, τις σιένες, τα πράσινα, τα ροζ, τα μπλε του κοβαλτίου, τα ουράνια λευκά… .

Βαθύς γνώστης των προβληματισμών της ζωγραφικής της αρχής του 20^ου αιώνα, ζωγραφίζει το ελληνικό τοπίο αναζητώντας ταυτόχρονα την ίδια τη ζωγραφική του ταυτότητα.

Αποφεύγει να αναμίξει ηθογραφικά στοιχεία και συμβολισμούς στα έργα του αυτός ο καλός μάστορας του χρωστήρα… Δεν τον ενδιαφέρουν… ούτε οι κριτικοί με την ενημερωμένη αμάθειά τους, ούτε οι ατμόσφαιρα της εποχής του….

Για τον καλλιτέχνη που φυλάει μέσα του καλά τα μυστικά της τέχνης του, οι βλασφημίες του πλήθους και οι ασχήμιες της κριτικής, τον αφήνουν παγερά αδιάφορο.

Για τον ζωγράφο Βασίλη Θεοχαράκη, αυτή η έκθεση λειτούργησε σαν πυξίδα στο όνειρο της ζωής του με τη λειτουργία του Ιδρύματός του, αλλά και σαν υπόσχεση ζωής στην επανεκτίμηση του μεγάλου του δάσκαλου και φίλου.

«Θέλω να τιμήσω το δάσκαλό μου . Γι΄αυτό και ανέλαβα προσωπικά την καλλιτεχνική επιμέλεια. Εδώ και δεκαετίες, έχω στήσει αρκετές εκθέσεις δικές μου. Δεν θα μπορούσα λοιπόν, να οργανώσω μια αναδρομική του καλλιτέχνη που θαυμάζω όσο κανέναν άλλον? Με τα έργα του οποίου έχω ζήσει μια ολόκληρη ζωή?»

Ο Σπύρος Παπαλουκάς γεννιέται το 1892 στη Δέσφινα Παρνασσίδας. Το 1907 πιάνει δουλειά σε χρωματοπωλείο στον Πειραιά. Ένα χρόνο μετά παίρνει απολυτήριο σχολαρχείου από τη κωμόπολη Χρυσού. Το 1909 εκτελεί τη πρώτη του παραγγελία, τον «Μεγάλο Αρχιερέα», και κατόπιν ολόκληρο το τέμπλο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου στη Δεσφίνα.

Έως το1916 φοιτά στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και κατά τη διάρκεια των σπουδών του κερδίζει 7 πρώτα βραβεία.

Για τα επόμενα 5 χρόνια συνεχίζει τις σπουδές του στο Παρίσι, στις σχολές Grande Chaumiere και Ecole Julien .

Το 1922 παίρνει μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία, ως πολεμικός ζωγράφος μαζί με τον Περικλή Βυζάντιο και τον Παύλο Ροδοκανάκη. Με τα έργα που δημιουργούν κατά τη πορεία τους στο μέτωπο, το Υπουργείο Στρατιάς Μικράς Ασίας οργανώνει μεγάλη πολεμική έκθεση στο Ζάππειο Μέγαρο .

Οι κριτικές του Φώτου Πολίτη και του Ζαχαρία Παπαντωνίου για τα έργα του Σπύρου Παπαλουκά είναι διθυραμβικές και το Υπουργείο αποφασίζει τη μεταφορά της έκθεσης στη Σμύρνη, μολονότι διαφαίνεται ήδη η τραγική κατάληξη της εκστρατείας. Από την απόφαση αυτή , ο καλλιτέχνης θα υποστεί βαρύτατο πλήγμα, αφού 500 έργα του καίγονται στο τρένο που τα μεταφέρει στη Σμύρνη τις μέρες της καταστροφής της.

Για δυο χρόνια 1 922-1923, βαθειά απογοητευμένος από τη διακοπή των σπουδών του και την απώλεια των έργων του, αποσύρεται στην Αίγινα , όπου επιδίδεται στη μελέτη του ελληνικού τοπίου.

Εκεί συντροφιά με τον Στρατή Δούκα, τον Δημήτρη Πικιώνη και τον Κώστα Βάρναλη ,δημιουργούν τη «περίοδο της Αίγινας».Την ίδια περίοδο ο Στρατής Δούκας φεύγει για το Άγιον Όρος , όπου προετοιμάζει την εκεί παραμονή του Σπύρου Παπαλουκά τον οποίο ακολουθεί σύντομα με σκοπό να μελετήσει το αγιορείτικο τοπίο και τη βυζαντινή τέχνη. Οι δύο φίλοι παραμένουν στη μοναστηριακή πολιτεία για ένα χρόνο και ο καλλιτέχνης δημιουργεί ακατάπαυστα, δημιουργώντας την περίοδο του «Αγίου Όρους».

Το 1925 ο Στρατής Δούκας προετοιμάζει και πάλι τη παραμονή του καλλιτέχνη στη Μυτιλήνη , όπου ο Παπαλουκάς μένει για ένα εξάμηνο όπου δημιουργεί τη «περίοδο της Μυτιλήνης», ενώ παράλληλα διορίζεται καθηγητής του ελεύθερου και διακοσμητικού σχεδίου στη Βιοτεχνική Σχολή. Μελετάει τα ψηφιδωτά του Οσίου Λουκά. Εκτελεί αντίγραφα . Ζωγραφίζει τοπία της Παρνασσίδας.

Το 1926 με συντροφιά τους φίλους του Στρατή Δούκα και Δημήτρη Πικιώνη πηγαίνει στη Σαλαμίνα, όπου δουλεύοντας χωρίς διακοπή δημιουργεί τη περίοδο της «Σαλαμίνας» ενώ λίγα χρόνια μετά, το 1929, μετά από πρόσκληση του Άγγελου Σικελιανού, μετέχει στη προετοιμασία των Δελφικών Εορτών σε συνεργασία με τον Δημήτρη Πικιώνη.

Μαζί με τους Στρατή Δούκα, Δημήτρη Πικιώνη, Νίκο Χατζηκυριάκο Γκίκα και Σωκράτη Καραντινό ,εκδίδουν το περιοδικό «Τρίτο Μάτι» το οποίο αποτέλεσε σταθμό για τα καλλιτεχνικά και πνευματικά πράγματα του τόπου.

Το Υπουργείο Παιδείας το 1939, του αναθέτει την εικονογράφηση του ναού της Σχολής Νομικού, τη διακόσμηση της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου και του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου Κρήτης, για το οποίο πραγματοποιεί όλη τη προεργασία και τις σχετικές μακέτες, αλλά δεν προλαβαίνει να εκτελέσει λόγω της κύρηξης του πολέμου.

Ο δήμαρχος της Αθήνας Κωνσταντίνος Κοτζιάς το 1940, του αναθέτει τη διεύθυνση της Δημοτικής Πινακοθήκης όπου αφοσιώνεται κυριολεκτικά στο έργο της ανασυγκρότησης των συλλογών της , της συντήρησης τους και της οργάνωσης της πρώτης σημαντικής επανέκθεσης τους.

Από το 1951-1956 μετέχει σε επίσημες ελληνικές διοργανώσεις που πραγματοποιεί το ελληνικό κράτος με καλλιτεχνικές εκθέσεις στην Αίγυπτο, το Βέλγιο, τη Γιουγκοσλαβία, την Ιταλία, τον Καναδά, την Ολλανδία, τη Σουηδία, την Αμερική.

Το 1956, διορίζεται καθηγητής του εργαστηρίου ζωγραφικής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, όπου ένα χρόνο μετά αφήνει τη τελευταία του πνοή σε ηλικία 65 ετών.

Σπάνια έκθεση. Από αυτές που χρειάζονται πάθος και όραμα για να οργανωθούν. Από αυτές τις εκθέσεις που αποκαθιστούν τους μεγάλους καλλιτέχνες και το έργο τους.

Από αυτές τις εκθέσεις που επανατοποθετούν τις πνευματικές αξίες στις πραγματικές τους διαστάσεις…

Και επειδή… κάθε έκθεση τελειώνει… αλλά ο κατάλογος πάντα μένει… προμηθευτείτε τη πολυτελή μονογραφία του καλλιτέχνη 325 σελίδων που συνοδεύει την αναδρομική έκθεση η οποία στη συνέχει θα περιοδεύσει εντός και εκτός των συνόρων, στη Θεσσαλονίκη, στη Κωνσταντινούπολη κ.α.

Toulouse-Lautrec στην Αθήνα

Επειδη διάολε δεν είναι μόνο ο Μάκης που έχει γεμίσει μάκα τη ζωή μας... ούτε ο Θεμάκος...

BELLE ÉPOQUE στο Παρίσι και την Αθήνα…

«Ο Toulouse-Lautrec και η Belle Époque στο Παρίσι και την Αθήνα» είναι ο τίτλος της πρωτότυπης έκθεσης που οργάνωσε το Μουσείο Ηρακλειδών στο θησείο (Ηρακλειδών 16) και η οποία θα διαρκέσει έως 4 Μαΐου 2008.

Με επίκεντρο μια ενότητα 70 πρωτότυπων έργων του Henri de Toulouse-Lautrec σε χαρτί, μας μεταφέρει στο Παρίσι των αρχών του εικοστού αιώνα, τότε που ήταν μια μητρόπολη με τα πρότυπά της , τον δυναμισμό και την ορμή της.To Παρίσι γοήτευε τους μποέμ καλλιτέχνες, παρόλη τη φαυλότητά του, και μάλιστα ίσως ακριβώς για την τερατωδία της ανηθικότητάς του.

Οι διοργανωτές της έκθεσης αποπειράθηκαν την τοποθέτηση των έργων αυτών στο ιστορικό το κοινωνικό και αισθητικό πλαίσιο της εποχής (περ.1880-αρχές 20^ου αιώνα).Τότε που ο μύθος του Παρισιού φάνταζε σαν τη καινούρια Βαβυλώνα, σαν τη πόλη των ελαφρών και μυστικών παραδείσων της εστίας του Μπωντλερ και του Βερλαιν, αλλά και του Γκύ και του Τουλούζ Λωτρέκ.

Τότε που η μποέμ είχε καταντήσει μια παρέα αλητών και παράνομων, τάξη στην οποία ενδημούσε η εξαχρείωση και η αθλιότητα , ομάδα εγκληματικών τύπων οι οποίοι ξέκοψαν όχι μόνο από την αστική κοινωνία, αλλά και από ολόκληρο σχεδόν τον δυτικό πολιτισμό.

Τότε που ο Μπωντλέρ , ο Βερλαίν, και ο Τουλούζ Λωτρέκ ήταν μεθύστακες. Τότε που ο Ρεμπώ, ο Γκωγκέν, και ο Βαν Γκόγκ , ήταν αλήτες και ανέστιοι κοσμογυριστάδες… Ο Βερλαίν και ο Ρεμπώ πέθαναν σε νοσοκομείο. Ο Βαν Γκόγκ και ο Τουλούζ Λωτρέκ ζούσαν κάμποσα χρόνια σε φρενοκομείο….Τότε που οι περισσότεροι καλλιτέχνες περνάγανε τη ζωή τους στα καφενεία, τις μουσικές αίθουσες, στα πορνεία, τα καμπαρέ, τα νοσοκομεία η ακόμα και στο δρόμο.

Τα πρωτότυπα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση, ( διαφημιστικές αφίσες, χαρακτικά και σχέδια) αντλούν τη θεματολογία τους από τη Παρισινή καθημερινότητα και ψυχαγωγία. Διαφημίσεις νυχτερινών κέντρων η εντύπων , που αποτελούν ορισμένες από τις γνωστότερες συνθέσεις του Γάλλου καλλιτέχνη αντιπαραβάλλονται με μια σειρά στοιχείων της καθημερινότητας της Αθηναϊκής Belle Époque εποχής…. Λάθος .Γιατί οι Παρισινές επιδράσεις μπορεί να ήταν εμφανείς… αλλά η ατμόσφαιρα δεν είχε καμία απολύτως σχέση… εκτός και αν η Κυριακάτικη λιακάδα στο Ζάππειο αποτελούσε…επιρροή…. Ακκισμοί είναι αυτοί των επιμελητών οι οποίοι καμιά φορά κάνουν τα πάντα για να δικαιολογήσουν απλά και μόνο την …αυθαιρεσία τους…..

Ο Tουλούζ Λωτρέκ είναι γνωστός για τα έργα του που απεικονίζουν

σκηνές από καμπαρέ, θέατρα, αίθουσες χορού και πορνεία. Τους χώρους αυτούς ο καλλιτέχνης έζησε από κοντά, αρχής γινομένης από το 1885 όταν μετακόμισε στην Μονμάρτη και βυθίστηκε στη νυχτερινή της ζωή. Θέλησε να παρουσιάσει τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι, αλλά αυτή του η αντικειμενικότητα εκφραζόταν με κατανόηση και χιούμορ. Τον ενδιέφερε η δημιουργία πορτρέτων, όχι μόνο όσων συναντούσε κατά τη διάρκεια των νυχτερινών του περιπλανήσεων στην πόλη, αλλά και των φίλων του, καθώς και των ανθρώπων που ανήκαν στην εργατική τάξη του Παρισιού. Ήταν ένας εργατικός καλλιτέχνης, ο οποίος χρησιμοποίησε ένα ευρύ φάσμα μέσων για την παραγωγή ενός τεράστιου αριθμού έργων.

Ο Henri-Marie-Raymond de Toulouse-Lautrec-Monfa γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1864 στο πατρικό του σπίτι, το Château du Bosc, στο Albi στη Γαλλία. Ο πατέρας του, ο Κόμης Αλφόνσος ήταν ένας εκκεντρικός αριστοκράτης που του άρεσε να μεταμφιέζεται και είχε σαν κύρια ενδιαφέροντα το κυνήγι και την εκτροφή και εκγύμναση κυνηγετικών γερακιών. Η μητέρα του, η Κόμισσα Αντέλ ήταν μια συντηρητική και καλλιεργημένη γυναίκα με την οποία ο καλλιτέχνης παρέμεινε δεμένος μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο Tουλούζ Λωτρέκ ποτέ δεν επρόκειτο να απολαύσει την ιππασία και το κυνήγι, που ήταν οι αγαπημένες ασχολίες της οικογένειάς του. Οι ρήξεις που υπέστη και στα δυο πόδια σε ηλικία 13 και 14 ετών αντίστοιχα, σε συνδυασμό με ένα εκ γενετής πρόβλημα υγείας στα οστά του, οδήγησαν στη μη φυσιολογική ανάπτυξη του σώματός του. Συγκεκριμένα, τα πόδια του έπαψαν να μεγαλώνουν σε αντίθεση με το υπόλοιπο σώμα του. Για το λόγο αυτό, χρησιμοποιούσε μπαστούνι για να περπατήσει και το ύψος του δεν ξεπέρασε τα 1,52 μ. Η Κόμισσα Αντέλ ενθάρρυνε το ενδιαφέρον του γιου της προς το σχέδιο. Τα πρώτα θέματα που απεικόνισε ήταν η οικογένειά του, τα άλογα και τα κυνηγόσκυλά τους.

Ο καλλιτέχνης έλαβε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής από έναν φίλο του Κόμη Αλφόνσου, το ζωγράφο ζώων Princeteau, ο οποίος έπεισε τους γονείς του Λωτρέκ να του επιτρέψουν να σπουδάσει τέχνη. Αφού έλαβε το πτυχίο baccalauréat στο Παρίσι, μαθήτευσε για μερικούς μήνες στο στούντιο του Léon Bonnat την άνοιξη του 1882 και λίγο αργότερα στο στούντιο του Fernand Cormon, ιστορικού ζωγράφου που τον ενδιέφερε ιδιαίτερα ο αρχαίος κόσμος. Περνούσε τα πρωϊνά του στο στούντιο του δασκάλου του, κάνοντας πρακτική στο θεωρητικό σχέδιο, αλλά τα απογεύματα, ο Lautrec επισκεπτόταν τόσο τις καθιερωμένες εκθέσεις, όσο και αυτές των νέων καλλιτεχνών, όπου ανακάλυψε τη μεγάλη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ακαδημαϊκή τέχνη και τα νέα καλλιτεχνικά κινήματα της εποχής, ειδικότερα αυτό των Ιμπρεσσιονιστών. Επηρεάστηκε βαθύτατα από τον Degas και την Ιαπωνική χαρακτική.

Το 1891 έφτιαξε μια έγχρωμη αφίσα για λογαριασμό του καμπαρέ Moulin Rouge, η οποία τον κατέστησε διάσημο σε μια νύχτα. Ο Λωτρέκ δημιούργησε 30 αφίσες σε ολόκληρη τη ζωή του, αλλά εικονογράφησε θεατρικά προγράμματα, εξώφυλλα βιβλίων, μενού, προσκλήσεις και παρτιτούρες. Ο λιτός και εκφραστικός τρόπος με τον οποίο σχεδίαζε βρήκε το τέλειο μέσο στη λιθογραφία. Ποτέ δεν έκανε διάκριση μεταξύ των εμπορικών τεχνών και αυτών που ονομάζουμε Καλές Τέχνες.

Το 1898 η υγεία του καλλιτέχνη άρχισε να επιδεινώνεται, εξαιτίας της κατάχρησης στο αλκοόλ και της σύφιλης. Το 1899, μετά από μια κρίση τρεμώδους παραληρήματος, πέρασε μερικούς μήνες σε μια κλινική, αλλά με την επιστροφή του στο Παρίσι άρχισε να πίνει ξανά. Το γεγονός αυτό είχε και συνέπειες στη δουλειά του. Τον Αύγουστο του 1901 ο Lautrec υπέστη παραλυτική κρίση και μεταφέρθηκε στο εξοχικό σπίτι της μητέρας του στο Malromé, όπου και πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου.

Συζήτηση ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ-ΤΕΡΙΑΝΤ 20

-Μόνο που μας καταδικάζει σε όλα τα μειονεκτήματα που θρέφουν οι μικροί απέναντι στους μεγάλους.

-Μου κάνει εντύπωση οτι οι σημερινοί νέοι μετράτε το κάθε τί,απο την απόσταση τριάντα η πενήντα χρόνων.Η ιστορία και οι πολιτισμοί-το ξέρετε-μετριούνται με χιλιετηρίδες.Ο Ελληνισμός,έχει στο ενεργητικό του κύκλους μεγαλείου που-με συγχωρείτε για τη φαινομενική αφέλεια-τίποτε δε μας πείθει οτι δε θα τους συνεχίσει.Ούτε η ίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους,που θα γίνει ,και που την εύχομαι.Επειδή εγώ,μιλώ για το Γένος, και όχι για το ¨Εθνος.Πρέπει να ξεσυνηθίσουμε απο την ιδέα οτι είμαστε μικροί για πάντα.Δεν θα σας μιλούσε,πιστεύω,έτσι,ένας εθνικόφρων μόνο,αλλά και ένας αναρχικός.

-Με παρεξηγήσατε ίσως.Δενα ήθελα να πώ αυτό.Απλώς ήθελα να αναρωτηθώ τι κάνει η Ελλάδα καα βάθος,με αυτά τα θαύματα που επιχειρεί κάθε τόσο?

-Κατά βάθος όπως λέτε,τίποτε άλλο παρά να ατιτάσσει κάτι στον αφανισμό της,όπως εμείς,ατιτάσσουμε κάτι στόν δικό μας,γράφοντας.Για να ζήσει.

-Γιαυτό γράφετε εσείς?

-Ναί.

-Φανταζόμουνα χίλιους άλλους λόγους.

-Κι εγώ.Κι έκανα την θητεία μου σε αυτούς.Στήν αρχή έγραφα για να δώσω μια υπόσταση στην προσωπικότητά μου που κινδύνευε.Ύστερα για να ικανοποιήσω μιαν άμετρη φιλοδοξία.Αργότερα για να ολοκληρώσω έναν κόσμο που μόνος μου είχα αρχίσει να διαμορφώνω.Αλλά σήμερα το βλέπω...Γράφω μόνο και μόνο για να ζήσω.Είναι μια αντιμετώπιση του θανάτου.Όλοι αργά-γρήγορα,αναγκαζονται να του αντιτάξουν κάτι.¨Αλλος τη θρησκεία.¨Αλλος το καθήκον,την οικογένεια,την πατρίδα,την επανάσταση.Πολλοί την επιπολαιότητά τους και μόνο,το κρασί η τη μεγαλύτερη δυνατή ηδονή.Υπάρχουμε και μερικοί που προτιμούμε το γράψιμο.Αυτό το γράψιμο γι'αυτό ειναι τόσο δεμένο με τη ζωή μας,τόσο ιερό.Υπακούει στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης μας...


Συνεχίζεται...

Ησυζήτηση αυτή του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη με τον Τεριάντ,έγινε την Άνοιξη του 1951 μεταξύ Ρώμης και Παρισίων και η οποία δεν έχει δημοσιευθεί μέχρι σήμερα...

Άγνωστη συζήτηση ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ-ΤΕΡΙΑΝΤ 19

-Η υγεία όμως?

-Ναί.Απο την άποψη του κυττάρου που ζεί και αντιδρά στον αφανισμό του.΄Η της χειρονομίας που δε δέχεται την απελπισία μα της αντιτάσσει κάτι.Οι μεγαλύτεροι δημιουργοί της εποχής μας, και ας κραύγαζε η κριτική,έτσι, μαυτό τον τρόπο αντιδράσανε.Δέν εθρήνησαν την εποχή τους,αλλα της έθεσαν αντιμέτωπη την πιο φωτεινή, την πιο καθαρή σύνθεση που το πνεύμα τους μπορουσε να συλλάβει... Στα χρόνια του Ισπανικού πολέμου, ο LORCA, δίνειτο ROMANCERO GITANO.Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο,ο MATISSE,φτάνει στίς τελειότερες χρωματικές συνθέσεις γυναικών και λουλουδιών,ενώ ο PICASSO, ανακαλύπτει τη μαγεία και τη θέρμη του Μεσογειακού χώρου.Και εδώ,σε μας,ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης, ύστερα απο μια μακρυά πάλη με έναν κόσμο που βουλιάζει,φτάνει απο το σύμβολο του ναυαγίου στο υψηλό δίδαγμα του φωτός.Είναι μικρά παραδείγματα αυτά?Χρειάζεται σοφία για να τα καταλάβει η πονολατρική μας παράταξή?

-Εκέινο που καταλαβαίνω τώρα εγώ,είναι για πιο λόγο η Ποίηση στην Ελλάδα,παίρνει την ειδική αυτή σημασία που ξέρουμε?Φτωχοί σε όλα και πλούσιοι στο φώς,κατα κείνο ανοίξατε το πνεύμα και απο κείνο ζητήσατε τη δικαίωση του αγώνα για την επιβεβαίωσή σας μέσα στούς αιώνες.Είναι ένας τίτλος οτι κυνηγούμε αυτή τη χίμαιρα..

-Δε φανήκαμε ποτέ λαός ρεαλιστής.Δεν εδείξαμε σε καμιά περίπτωση πρακτικό πνεύμα.Ψωμί,ελιά και ιδέα,να τι είμαστε.Την επάθαμε συχνά,και τιμωρηθήκαμε σκληρά.Κρατήσαμε όμως τη φυσιογνωμία μας, και ρίξαμε κατα πρόσωπο του κόσμου δυό-τρία θαύματα.Είναι μεγάλο αυτό.Και μοναδικό.


συνεχίζεται...


Η συζήτηση αυτή έγινε την Ανοιξη του 1951,μεταξύ Ρώμης και Παρισίων και μέχρι σήμερα δεν είχε δει το φώς ης δημοσιότητας...